Βρήκαν ευκαιρία

Μέσα σε όλη τη φα­σα­ρία που έγινε με την κη­δεία της Ελι­σά­βετ, βρή­καν κά­ποιοι ευ­και­ρία και έχουν ξα­μο­λη­θεί σε διε­θνή κα­νά­λια με την ιδιό­τη­τα του δια­δό­χου του ελ­λη­νι­κού θρό­νου. Για να είσαι διά­δο­χος σε κάτι πρέ­πει να υπάρ­χει αυτό. Ελ­λη­νι­κός θρό­νος δεν υπάρ­χει. Από το 1974 ο λαός με με­γά­λη πλειο­ψη­φία απο­φά­σι­σε και έκτο­τε στη χώρα υπάρ­χει το Πο­λί­τευ­μα της Προ­ε­δρευο­μέ­νης Δη­μο­κρα­τί­ας. Μπο­ρεί να αυ­το­α­πο­κα­λού­νται όπως θέ­λουν. Πρί­γκη­πες, πρι­γκί­πισ­σες, βα­σι­λιά­δες, αλλά ας  ξε­χά­σουν όμως το δεύ­τε­ρο συ­στα­τι­κό. Δεν είναι της Ελ­λά­δος. Δεν είναι ου­δείς διά­δο­χος που­θε­νά. Ισως μόνο στην πε­ριου­σία του μπα­μπά του. Υπάρ­χει βέ­βαια και το άλλο αστείο που ακού­στη­κε από κά­ποιους που ονει­ρεύ­ο­νται βα­σι­λιά­δες. Λένε, λοι­πόν πως δεν μπο­ρεί μια γενιά να απο­φα­σί­ζει το πο­λι­τεια­κό για τις επό­με­νες με ένα δη­μο­ψή­φι­σμα. Τι προ­τεί­νουν; Να αλ­λά­ζου­με  πο­λί­τευ­μα κάθε χρόνο; Εί­μα­στε μια σύγ­χρο­νη δυ­τι­κή δη­μο­κρα­τία και εί­μα­στε επί­σης μια σύγ­χρο­νη προ­ε­δρευο­μέ­νη δη­μο­κρα­τία. Οσο λει­τουρ­γεί και λει­τουρ­γεί με επι­τυ­χία από το 1974 δεν έχει κα­νέ­ναν λόγο κα­νέ­νας πο­λί­της να σκέ­πτε­ται την αλ­λα­γή του.