“Γαλάζια Πατρίδα”- του Αθανάσιου Κοσσιώρη

Το θεμε­λιώ­δες χαρα­κτη­ρι­στικό του Ελλη­νι­σμού είναι η ιστο­ρική του συνέ­χεια, ως έννοια γένους, που δια­μορ­φώ­νε­ται κατά την Κρητο – Μυκη­ναϊκή περίοδο και εξε­λίσ­σε­ται αδιά­κοπα έως τη σημε­ρινή εποχή.

Η συνταύ­τιση της έννοιας του γένους με την έννοια του έθνους, στην ελλη­νική περί­πτωση, νοη­μα­το­δο­τεί ένα συγκε­κρι­μένο τρόπο του βίου, με κατα­στα­τικό θεμέλιο την ανθρω­πο­κε­ντρική ελευ­θε­ρία.

Τόσο ο Πλά­τω­νας (Πολι­τεία Ε΄, 470), όσο και ο Αρι­στο­τέ­λης (Πολι­τικά Η΄, 735), ταύ­τι­ζαν την έννοια του έθνους με το γένος.

«Είμαστε αυτό­χθο­νες. Δεν διώξαμε άλλους που ήσαν εδώ, ούτε ήρθαμε από αλλού να κατα­λά­βουμε τη χώρα έρημη από πλη­θυ­σμό, ούτε είμαστε μιγάδες και ανα­κα­τε­μέ­νοι με άλλα έθνη, αλλά προ­ερ­χό­μα­στε από καλό και γνήσιο έθνος, ώστε γεν­νη­θή­καμε σ’ αυτήν εδώ τη γη και δια­βιούμε όλον τον καιρό». (Ισο­κρά­της, 436 π.Χ. – 338 π. Χ.).

Ο Πλά­τω­νας στον «Τίμαιο» μιλάει για την επί­σκεψη του νομο­θέτη Σόλωνα στην Αίγυπτο, στην πόλη Σάϊς, κοντά στο Δέλτα του Νείλου, από όπου κατα­γό­ταν ο Βασι­λιάς Άμασις.

Κατά την παρά­δοση η Σάϊς ήταν αρχαιο­τάτη αποικία των Αθη­ναίων, ελα­τρεύ­ετο δε εκεί η Αθηνά (γι’ αυτό και η προ­ση­γο­ρία της Σαϊτις) την οποία αργό­τερα οι Αιγύ­πτιοι ονό­μα­σαν Νηϊθ).

Ο Σόλωνας (640 π.Χ. – 530 π. Χ.) έγινε δεκτός με τιμές στην πόλη εκείνη η οποία έτρεφε φιλικά αισθή­ματα και συνήψε σχέσεις με τους ιερείς. Αυτοί οι ιερείς του είπαν για τον πολι­τι­σμό των Ελλήνων 9 χιλιά­δες χρόνια πριν, ο οποίος κατα­στρά­φηκε από γεο­λο­γι­κές ανα­τα­ρά­ξεις ηφαι­στεια­κών εκρή­ξεων και πλημ­μυ­ρών στο Αιγαίο. Τα 2500 περίπου μικρά και μεγάλα νησιά του Αιγαίου είναι οι κορυφές των ορέων της κατα­πο­ντι­σθεί­σας Αιγη­ί­δας.

Το γεγονός αυτό επι­βε­βαιώ­νε­ται και από τον Ορφέα. «..ήδ ΄όσον Αιγύπτω ιερόν λόγον εξε­λόγ­χευσα», δηλαδή στην Αίγυπτο εδίδαξα

(εξε­λόγ­χευσα= εξε­γέν­νησα) τον ιερόν λόγον. [ Αργο­ναυ­τικά των «Ορφικών» στιχ.42-44 και 102. Εκδ. Λειψίας TAUCHNIZIT, 1829].

Ο Όμηρος, στην Ιλιάδα (Ραψωδία Β, Κατά­λο­γος νεών), μας λέγει ότι οι Δωδε­κα­νή­σιοι μετεί­χαν στον Τρωικό πόλεμο με 42 πλοία: 9 από τη Ρόδο με αρχηγό τον Τλη­πό­λεμο, 3 από τη Σύμη με αρχηγό το Νηρέα και άλλα 30 από την Κάρπαθο, την Κάσο, την Κώ, τη Νίσυρο και τα νησιά Καλύν­δες (Κάλυμνο, Λέρο, Ψέριμο, Πλάτη και άλλα νησάκια ανάμεσα στην Κάλυμνο και την Κω) με αρχη­γούς τον Φεί­διππο και τον Άντιφο).

Ο βασι­λιάς της Πάφου (Κύπρου) Κινύρας, γιός του βασιλιά Πάφου (που έδωσε το όνομά του στην πόλη ) και εγγονός του Πυγ­μα­λί­ω­νος, όταν έφθασε το «μέγα κλέος ούνεκ’ Αχαιοί ες Τροίην νήεσσιν ανα­πλεύ­σθε­σθαι μέλ­λου­σιν», το μέγα μήνυμα δηλαδή, ότι οι Αχαιοί ετοι­μά­ζο­νται να εκστρα­τεύ­σουν με τα πλοία των κατά της Τροίας, προ­σέ­φερε στον Αγα­μέ­μνονα τον προ­σφιλή του θώρακα, εκείνον τον οποίο έφερε κατά προ­τί­μηση στις μάχες και τον οποίο περι­γρά­φει με θαυ­μα­σμό ο ίδιος ο Όμηρος. (Ομήρου Ιλιάδα, Ραψωδία Λ,21).

Επί χιλιε­τίες ο χώρος του Αιγαίου αρχι­πε­λά­γους με τις εκα­τέ­ρω­θεν «όχθες» του (κορμός Ελλάδας – Μικρά Ασία), υπήρξε το λίκνο και η κοιτίδα του ελλη­νι­σμού. Η εξαί­ρετη γαιο­στρα­τη­γική του σημασία, η οικο­νο­μική και η πολι­τι­στική του ανά­πτυξη σ’ όλο το Μεσο­γειακό χώρο, ήταν ανα­πό­φευ­κτο να προ­κα­λέ­σει διεκ­δι­κή­σεις και αντα­γω­νι­σμούς και να γνω­ρί­σει ο ελλη­νι­σμός στη μακρό­χρονη ιστορία του, πολλούς κατα­κτη­τές, αλλά και να λει­τουρ­γή­σει ως χωνευ­τήρι ετε­ρό­κλι­των πολι­τι­σμών.

Όμως ποτέ δεν έχασαν οι κάτοι­κοι των νησιών του Αιγαίου, του συμπλέγ­μα­τος του Καστελ­λο­ρί­ζου και της Κύπρου την «ελλη­νι­κό­τητά τους», τα στοι­χεία δηλαδή που χαρα­κτη­ρί­ζουν την έννοια του ελλη­νι­κού έθνους, την κοινή γλώσσα, τα ίδια ήθη και έθιμα, την κοινή θρη­σκεία, την αγάπη για την ελευ­θε­ρία και κυρίως τη συνεί­δηση της κοινής κατα­γω­γής, το αίσθημα του «ανήκειν» στο έθνος των Ελλήνων. Αυτή η αγάπη προς το έθνος οδήγησε τον Κίμωνα(510 – 449 π.Χ.), γιό του

νικητή του Μαρα­θώνα Μιλ­τιάδη, να πλεύσει με τις αθη­ναϊ­κές τρι­ή­ρεις στην ελλη­νική Κύπρο για να διώξει τους Πέρσες που της είχαν επι­τε­θεί. Νίκησε, αλλά σκο­τώ­θηκε πολε­μώ­ντας. Η Κύπρος όμως έμεινε ελλη­νική.

Το Ελλη­νικό έθνος ουδέ­ποτε έπαυσε να υπάρχει και δια­τή­ρησε την ιστο­ρική του συνέ­χεια ακόμη και όταν ήταν υπό­δουλο στην Οθω­μα­νική Αυτο­κρα­το­ρία.

«Το Ελλη­νι­κόν Έθνος σύγκει­ται εκ των ανθρώ­πων οίτινες από αλώσεως της Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως δεν έπαυσαν ομο­λο­γού­ντες την ορθό­δο­ξον πίστιν, και, την γλώσσαν των πατέρων αυτών λαλού­ντες, διέ­μει­ναν υπό την πνευ­μα­τι­κήν ή κοσμι­κήν δικαιο­δο­σίαν της εκκλη­σίας των, όπου ποτε της Τουρ­κίας και αν κατοι­κώσι.» (Απά­ντηση του Ι. Καπο­δί­στρια προς τα ερω­τή­ματα του Βρε­τα­νού Υφυ­πουρ­γού των Αποι­κιών Ουίλλ­μοτ Όρτον, Παρίσι, 3/15 Οκτω­βρίου 1827. Παρα­τί­θε­ται στο Αρχείο Ι. Καπο­δί­στρια, Τομ. Ζ΄ σ. 286.)

«Ο ελλη­νι­κός λαός δια­τη­ρεί παντού- σε σχέση με τους Τούρκους- τον ιδιαί­τερο χαρα­κτήρα του, τη θρη­σκεία του, τα ήθη του, καθώς και την ηθική του ανω­τε­ρό­τητα, που του χαρίζει η ιδιο­φυία του» (Υπό­μνημα του Ι. Καπο­δί­στρια «Επί της σημε­ρι­νής κατα­στά­σεως των ελλήνων» (Αρχείο Ι. Καπο­δί­στρια Τόμος Ζ΄σ.210).

Μιλάνε οι καλοί μας γεί­το­νες για Γαλάζια Πατρίδα, ανα­πο­λώ­ντας τάχα «δικές» τους θαλάσ­σιες περιο­χές. Ναι, είχαν κατα­κτή­σει αυτές τις περιο­χές, είχαν υπο­δου­λώ­σει τους κατοί­κους, ενέ­μο­ντο (είχαν νομή και κατοχή του χώρου), επι­βάλ­λο­ντας φόρους, παι­δο­μά­ζωμα για στρα­τιώ­τες και οδα­λί­σκες για τα χαρέμια. Όμως αυτοί οι κάτοι­κοι κάποτε επα­να­στά­τη­σαν, κέρ­δι­σαν την απε­λευ­θέ­ρωσή τους (1821) και με συνε­χείς προ­σπά­θειες (1912-1913) πήραν πίσω μέρος της προη­γού­με­νης πατρί­δας τους. Ο χώρος της Ελλάδας ουδέ­ποτε ήταν «πατρίδα» των Τούρκων.

Αν θέλουν να μιλάνε για «πατρίδα», ας ψάξουν εκεί από όπου ξεκί­νησε ο Αττίλας, τον οποίο έχουν και προ­βά­λουν ως ηγέτη τους.

Στους Έλληνες του­λά­χι­στον είναι θράσος να μιλάνε για Γαλάζια Πατρίδα.

Το να ζητάει σήμερα η Τουρκία να πάρει μερικά νησιά, το να γίνο­νται «δια­δη­λώ­σεις» στη Σμύρνη και να φτιά­χνο­νται 12 Επι­τρο­πές, όσα και τα 12νησα, για να τα διεκ­δι­κή­σουν (!), το να θέλει να υπο­δου­λώ­σει πάλι αυτό τον πλη­θυ­σμό που τα κατοι­κεί επί χιλιε­τίες, δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με το πολι­τι­σμικό επίπεδο της διε­θνούς κοι­νω­νίας του 21ου αιώνα. Και τι σκο­πεύει να κάνει αυτούς τους «αλλό­θρη­σκους» κατοί­κους; Θα έχουμε και άλλες γενο­κτο­νίες;

Η σημε­ρινή διεθνής κοι­νό­τητα, ευτυχώς, έχει ανα­γά­γει τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα στην πρώτη βαθμίδα του ενδια­φέ­ρο­ντος και η τάση προς την ελευ­θε­ρία των ατόμων και των λαών συνεχώς αυξά­νε­ται.

Η επε­κτα­τική πολι­τική, το σύν­δρομο του κατα­κτητή και η φιλο­σο­φία του άρπαγα δεν ται­ριά­ζουν στη σημε­ρινή εποχή. Αντί­θετα το να εκθειά­ζεις τον Αττίλα ως πρότυπο, να γαλου­χείς το λαό σου στο να υποτιμά τη θρη­σκεία του άλλου, να απα­ξιώ­νει την παγκό­σμια πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά και να βεβη­λώ­νει τους χρι­στια­νι­κούς ναούς, μη σεβό­με­νος τα σύμβολα, τις αγιο­γρα­φίες και τις αξίες που εκπρο­σω­πούν, οδηγείς την κοι­νω­νία σε επι­κίν­δυνα μονο­πά­τια μίσους, από τα οποία η ανθρω­πό­τητα γνώρισε τη φρίκη παγκο­σμίων πολέμων.

Η ανθρω­πό­τητα, με τον Κατα­στα­τικό Χάρτη του ΟΗΕ, απα­γό­ρευσε ακόμη και την απειλή πολέμου. Αυτό το Κατα­στα­τικό έχουν υπο­γρά­ψει και έχουν δηλώσει ότι θα το σεβα­στούν όλα τα κράτη όταν έγιναν μέλη του ΟΗΕ. Γι αυτό, αν κάποιος απειλεί με πόλεμο, μπορεί να ζητηθεί η απο­πο­μπή του από τον ΟΗΕ με απόφαση του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας (άρθρα 1,5 και6 του Κατα­στα­τι­κού Χάρτη).( Θα το ακού­σουμε άραγε αυτό, έστω και ως ανέκ­δοτο, σε κάποιο από τα διεθνή fora;).

Ρόδος, Σεπτέμ­βριος 2020.