“Η Ρόδος διδάσκει ουμανισμό” γράφει ο Κ. Σκανδαλίδης

Μέσα από την άφατη θλίψη για το ναυά­γιο στον Ζέ­φυ­ρο

Πάει και­ρός πολύς τώρα, που άλλο ένα φαι­νό­με­νο εμ­φα­νί­στη­κε στη χώρα. Κά­ποιοι τύποι, συ­νή­θως χα­μη­λού πνευ­μα­τι­κού επι­πέ­δου ή ορι­σμέ­νες φορές αρ­κού­ντως γραμ­μα­τι­ζού­με­νοι, αρέ­σκο­νται να «μπαί­νουν όπου βλέ­πουν φως». Όπου εντο­πί­ζουν συ­ζή­τη­ση, ει­σβάλ­λουν για να τη δια­λύ­σουν. Το προ­τι­μη­σια­κό τους μά­λι­στα ευ­γε­νές χόμπι είναι το δια­δί­κτυο. Δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση να γρά­ψεις κάτι που να μην τους αρέ­σει και να μην επι­τε­θούν κυ­ρί­ως με τα «γαλ­λι­κά» τους. Γιατί αυτό είναι το γλωσ­σι­κό τους ιδί­ω­μα!

Ο πυ­ρή­νας της «οργής» τους βρί­σκε­ται συ­νή­θως στον πα­τριω­τι­σμό. Πα­λαιό­τε­ρα τη λέ­γα­με εθνι­κο­φρο­σύ­νη. Πρό­κει-ται περί ενός ιδε­ο­λο­γή­μα­τος, το οποίο χρό­νια πολλά τα­λα­νί­ζει την πα­τρί­δα. Και δεν είναι άλλο τί­πο­τε από ένα «με­τρά­δι»-εφεύ­ρε­ση των εκά­στο­τε κρα­τού­ντων, προ­κει­μέ­νου να διαι­ρούν τον ελ­λη­νι­κό λαό, να τον κα­τα­νέ­μουν σε αμνούς και ερί­φια, σε αυ­τό­χθο­νες και ετε­ρό­χθο­νες, σε εθνι­κό­φρο­νες και μιά­σμα­τα, σε πα­τριώ­τες και ξε­νό­δου­λους, για να τον δια­φε­ντεύ­ουν, κατά το πρό­τυ­πο δι­δα­χής από τους με­γά­λους τότε «απε­λευ­θε­ρω­τές» τους Άγ­γλους μετά την απε­λευ­θέ­ρω­ση του 1821. Άλ­λω­στε είναι γνω­στό σε όλους μας το αγ­γλι­κό «διαί­ρει και βα­σί­λευε».

Έτσι, λοι­πόν, αυτοί οι τύποι με ανα­πτυγ­μέ­νο το αί­σθη­μα του πα­τριω­τι­σμού, της εθνι­κο­φρο­σύ­νης και αυ­το­χριό­με­νοι κάθε φορά με το προ­σω­νύ­μιο του ελ­λη­να­ρά, εμ­φα­νί­ζο­νται από κάθε γωνία, προ­κει­μέ­νου να υπε­ρα­σπι­σθούν τα «πά­τρια» και τους ηρω­ι­κούς τους προ­γό­νους, τους μο­να­δι­κούς στον πλα­νή­τη της γης, όπως ακρι­βώς πρε­σβεύ­ουν και για τον εαυτό τους. Στο δια­δί­κτυο οι «αλά­νες» στις οποί­ες αρέ­σκο­νται να παί­ζουν τα προ­γο­νι­κά τους εσώ­ψυ­χα είναι οι εφη­με­ρί­δες, οι πάσης φύ­σε­ως σε­λί­δες ενη­μέ­ρω­σης και προ­πα­ντός το κοι­νω­νι­κό δί­κτυο του fb.

Το τι μπο­ρούν να δια­βά­σουν τα μάτια σου σ’ αυτές τις σε­λί­δες δεν μπο­ρεί να απο­τυ­πω­θεί εδώ, προ­φα­νώς γιατί υπάρ­χει και νόμος περί τύπου και νόμος περί δη­μο­σί­ας αι­δούς. Πέραν της με χυ­δαί­ους τρό­πους προ­σβο­λής της προ­σω­πι­κό­τη­τας του κα­θε­νός, εκ­βάλ­λουν όλο το υπο­συ­νεί­δη­τό τους σε μια προ­σπά­θεια να εντυ­πω­σιά­σουν ως «ξε­ρό­λες» επί πα­ντός του επι­στη­τού, αλλά και να δη­μιουρ­γή­σουν την ει­κό­να του μέσου σκε­πτό­με­νου Έλ­λη­να. Και αυτό το τε­λευ­ταίο είναι και το πιο επι­κίν­δυ­νο. Γιατί έτσι, εμείς οι υπό­λοι­ποι οι πα­ρα­κο­λου­θού­ντες απα­θώς το φαι­νό­με­νο να εξε­λίσ­σε­ται, τους δί­νου­με όντως το δι­καί­ω­μα να δη­μιουρ­γούν με τις φω­να­σκί­ες τους την εντύ­πω­ση ότι πρό­κει­ται περί ενός πλειο­ψη­φι­κού ίσως ρεύ­μα­τος που εκ­φρά­ζει και εκ­προ­σω­πεί τον ση­με­ρι­νό Έλ­λη­να. Με­ρι­κά απο­σπα­σμα­τι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα, από τα πιο κό­σμια ίσως, αλλά που εμπε­ριέ­χουν όμως μια μι­σαλ­λο­δο­ξία, έναν άκρα­το και επι­κίν­δυ­νο εθνι­κι­σμό είναι και τα ακό­λου­θα, τα οποία αλί­ευ­σα μόλις χθες:

«Η σάρα και η μάρα όλη στην Ελ­λά­δα», «όλα είναι φιά­σκο, αν δεν ξυ­πνή­σου­με θα μας φάνε», «Εδώ δεν έχου­με να φάμε σα χώρα και έρ­χο­νται και αυτοί», «αν τους αγα­πάς, πάρ­τους σπίτι σου».

Εγώ, λοι­πόν, απέ­να­ντι σ’ αυτό το φαι­νό­με­νο των ελά­χι­στων πε­ρι­φε­ρό­με­νων Αρ­γεί­ων από ιστο­σε­λί­δα σε ιστο­σε­λί­δα, οι οποί­οι θέ­λουν -κατά το πα­λαιό πρό­τυ­πο στις πο­ρεί­ες «αραί­α­α­ραία να φαι­νό­μα­στε καμιά πε­νη­ντα­ρέα»-, να εμ­φα­νί­ζο­νται ως πλειο­ψη­φού­σα άποψη και ότι η στάση τους αυτή απη­χεί τις από­ψεις των Ελ­λή­νων, θέλω να τους πω με όσο πιο δυ­να­τή φωνή δια­θέ­τω:

-Είστε μια ισχνή μειο­ψη­φία, που ναι μεν δι­καιού­ται να έχει τις όποιες από­ψεις επι­θυ­μεί, όμως δεν μπο­ρεί να νου­θε­τεί κα­νέ­ναν και ούτε μπο­ρεί να εκ­φρά­ζει όχι μόνο την πλειο­ψη­φία, αλλά και τα ιδε­ο­λο­γή­μα­τά της και τις εθνι­κι­στι­κές φαν­φά­ρες της, οι οποί­ες δεν συ­γκι­νούν απο­λύ­τως κα­νέ­ναν μας. Το χθε­σι­νό ναυά­γιο με τους πε­ρί­που εκατό δυ­στυ­χι­σμέ­νους ανέ­στιους συ­ναν­θρώ­πους μας, που συ­ντε­λέ­στη­κε μπρο­στά στα μάτια μας, στο κέ­ντρο της πόλης της Ρόδου, ίσως ήταν η κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου για να αφυ­πνι­στεί ο Ρο­δί­της. Να αφυ­πνι­στεί και να βγά­λει από μέσα του όλα όσα ήθελε να πει τόσο καιρό, αλλά προ­πα­ντός τον γνή­σιο Έλ­λη­να, όπως τον έχου­με δια­βά­σει στη δική μας ιστο­ρία. Όχι μόνον αυτή που έγρα­ψαν οι ιστο­ρι­κοί αλλά και εκεί­νη των Ελ­λή­νων φι­λο­σό­φων, όπου πάνω και πέρα απ’ όλα απο­πνέ­ει ένας ου­μα­νι­σμός, ο οποί­ος δι­δά­χτη­κε και εμπε­δώ­θη­κε σε όλη την οι­κου­μέ­νη από εμάς τους ίδιους.

Η ει­κό­να στην πα­ρα­λία του Ζέ­φυ­ρου θα μεί­νει ανε­ξί­τη­λη στις μνή­μες των Ρο­δι­τών. Και γιατί είδαν να εξε­λίσ­σε­ται μπρο­στά στα δικά τους τα μάτια μια τρα­γω­δία ανή­μπο­ρων αν­θρώ­πων, αλλά και γιατί στή­θη­κε εκ των ενό­ντων και πα­ντε­λώς ανορ­γά­νω­τα, ανι­διο­τε­λώς και με ψυ­χού­λες μο­να­δι­κές μια ολό­κλη­ρη επι­χεί­ρη­ση διά­σω­σης συ­ναν­θρώ­πων μας. Η Ρόδος έζησε μια από τις πιο δρα­μα­τι­κές αλλά και συγ­χρό­νως τις πιο όμορ­φες στιγ­μές αν­θρω­πι­σμού των κα­τοί­κων της. Σαν άλλοι καλοί Σα­μα­ρεί­τες έτρε­χαν, μαζί με τα γεν­ναία παι­διά του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος που χρό­νια τώρα δί­νουν μάχες ζωής στο Αρ­χι­πέ­λα­γος του Αι­γαί­ου, για να σώ­σουν αν­θρώ­πι­νες ζωές από τα κα­κο­τρά­χα­λα βρά­χια του Ζέ­φυ­ρου, για να πε­ρι­θάλ­ψουν με δικά τους ρούχα από το δικό τους υστε­ρη­μέ­νο νοι­κο­κυ­ριό, για να κου­βα­λή­σουν τρό­φι­μα για αθώες ψυχές, βα­σα­νι­σμέ­νες, που τις κα­τα­ξέ­σκι­σαν οι εμ­φύ­λιοι πό­λε­μοι στις πα­τρί­δες τους και τις ε-ξου­θέ­νω­σαν σαν προ­σω­πι­κό­τη­τες τα γαμψά νύχια των δου­λε­μπό­ρων. Χθες η Ρόδος έδει­ξε την ει­κό­να του Έλ­λη­να, του πραγ­μα­τι­κού, του ωραί­ου, του αλη­θι­νού.

Εσείς μει­ρά­κια της πα­τριω­σύ­νης και του εθνι­κι­σμού μπο­ρεί­τε να κά­νε­τε στην άκρη και να στα­θεί­τε εκεί στην απο-μό­νω­ση που σας αξί­ζει. Δεν σας χρειά­ζε­ται η πα­τρί­δα, αν δεν εγκα­τα­λεί­ψε­τε τις ακραί­ες σας θέ­σεις και τα ιδε­ο­λο­γή­μα­τα που κου­βα­λά­τε, ίσως από άγνοια, στους ώμους σας. Οι πρα­κτι­κές σας, με τις πα­ρα­σι­τι­κές πα­ρεμ­βο­λές σας σε ιστο­σε­λί­δες και όπου αλλού, δεν είναι χρεια­ζού­με­νες.

Ελ­λά­δα είναι αυτό που εί­δα­τε χθες να εξε­λίσ­σε­ται από τους ίδιους τους κα­λούς Σα­μα­ρεί­τες της Ρόδου, απλά ανθρω-πάκια του Λαού, μια επι­χεί­ρη­ση αν­θρω­πι­σμού, χωρίς θό­ρυ­βο, χωρίς τις δικές σας αλ­λο­πρό­σαλ­λες και μι­σαλ­λό­δο­ξες φω­να­σκί­ες. Είναι αυτή η υπέρ­βα­ση απλοϊ­κών αν­θρώ­πων, ακόμη και της θρη­σκεί­ας τους, να θε­ρα­πεύ­ουν και να υπη­ρε­τούν «αλ­λό­θρη­σκους», όπως σας αρέ­σει να απο­κα­λεί­τε όσους δεν είναι με τη δική σας θρη­σκεία. Κι όμως ο χρι­στια­νι­σμός είναι εκεί­νος που δί­δα­ξε την αγάπη και την αλ­λη­λεγ­γύη και τον αν­θρω­πι­σμό.

Αιδώς ολί­γι­στοι Αρ­γεί­οι. Σιωπή λοι­πόν. Η Ρόδος μπο­ρεί και δι­δά­σκει τον ου­μα­νι­σμό της. Ακρι­βώς γιατί είναι μια πόλη κι ένα νησί που βιώ­νει αιώ­νες ολό­κλη­ρους και τον πο­λυ­πο­λι­τι­σμό και τον ου­μα­νι­σμό. Κι αν σή­με­ρα εξα­κο­λου­θεί όχι μόνο να υπάρ­χει αλλά και να πρω­το­στα­τεί στην πα­γκό­σμια πο­λι­τι­σμι­κή κοι­νω­νία, είναι γιατί δι­δά­σκει σε κάθε ευ­και­ρία το αν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πό της.

Ρόδος 21.4.2015 [Ημέρα ιστο­ρι­κά ση­μα­δια­κή]

– See more at: http://www.iporta.gr/ellada/koinonia-ellada-oikonomia/item/5730-i-rodos-didaskei-oumanismo-tou-kosta-e-skandalidi#sthash.WQsnkqRf.35SyZaum.dpuf