Η Ιώβεια υπομονή των δημοτών για τα εγκαταλελειμένα ιστορικά κτίρια και ανεκτέλεστα οδικά έργα

Η ΙΩ­ΒΕΙΑ ΥΠΟ­ΜΟ­ΝΗ ΤΩΝ ΔΗ­ΜΟ­ΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΑ­ΤΑ­ΛΕ­ΛΕΙ­ΜΕ­ΝΑ ΙΣΤΟ­ΡΙ­ΚΑ ΚΤΙ­ΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕ­ΚΤΕ­ΛΕ­ΣΤΑ ΟΔΙΚΑ ΕΡΓΑ

ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕ­ΛΕΥ­ΤΑΙΟΝ ΕΚΒΑΝ ΕΚΑ­ΣΤΟΝ ΤΩΝ ΠΡΙΝ ΥΠΑΡ­ΞΑ­ΝΤΩΝ ΚΡΙ­ΝΕ­ΤΑΙ

ΔΥΟ ΚΥ­ΡΙΟΙ ΟΔΙ­ΚΟΙ ΑΞΟ­ΝΕΣ, ΜΕΤΑ 30 ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΧΡΟ­ΝΙΑ, ΚΑ­ΘΥ­ΣΤΕ­ΡΗ­ΣΕ­ΩΝ ΠΕ­ΡΙ­ΜΕ­ΝΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΥΠΟ­ΜΟ­ΝΕ­ΤΙ­ΚΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΥ­ΝΑ­ΝΤΗ­ΘΟΥΝ: Πρό­κει­ται για τους οδι­κούς άξο­νες: 1. «Εί­σο­δος πόλης από Αε­ρο­δρό­μιο», και «Πε­ρι­με­τρι­κός της πόλης», οι οποί­οι θα συ­νέ­πι­πταν στην Μέγ­γα­βλη.

Ως γνω­στόν , το 1983 από τον αεί­μνη­στο Αντώ­νη Τρί­τση ανα­τέ­θη­κε ο σχε­δια­σμός του Γε­νι­κού Πο­λε­ο­δο­μι­κού Σχε­δί­ου της Ρόδου. Η με­λέ­τη αυτή εγκρί­θη­κε από το Υπουρ­γείο τον Μάρ­τιο του 1987 (ΦΕΚ 193/Δ/87). Προ­βλέ­φτη­καν από τότε οι εξής κύ­ριοι άξο­νες: 1. «Εί­σο­δος πόλης από Αε­ρο­δρό­μιο», 2. «Τσαϊ­ρι – Αε­ρο­δρό­μιο», 3. «Πε­ρι­με­τρι­κός της πόλης» και οι «Πε­ζο­δρο­μή­σεις» στο κέ­ντρο της πόλης. Σή­με­ρα που ξε­πε­ρά­σα­με κατά πολύ και εδώ τα 30 χρό­νια υλο­ποι­ή­θη­καν, ο δρό­μος Τσα­ΐ­ρι- Αε­ρο­δρό­μιο, τμήμα του Πε­ρι­με­τρι­κού και Πε­ζό­δρο­μοι στη πόλη. Οι κά­τοι­κοι όμως στε­ρή­θη­καν επί 30 έτη του­λά­χι­στον της ανα­γκαιό­τη­τας και της χρη­σι­μό­τη­τας τους. Αλλά τα με αριθ­μούς 1 και 3 κομ­βι­κά οδικά έργα ακόμη μέχρι σή­με­ρα είναι στην ανα­μο­νή, αν και εδώ και 30 χρό­νια θα έπρε­πε να έχουν γίνει, για την ανα­γκαία απο­δέ­σμευ­ση του πα­ρα­λια­κού δρό­μου της Ια­λυ­σού από την κυ­κλο­φο­ρία και την απο­συμ­φό­ρη­ση του εσω­τε­ρι­κού οδι­κού δι­κτύ­ου της πόλης αντί­στοι­χα. Πέ­ρα­σαν όμως τόσα χρό­νια και ακόμη δεν κα­τέ­στη δυ­να­τόν να αρ­χί­σει η ΝΕΑ ΕΙ­ΣΟ­ΔΟΣ της πόλης από το αε­ρο­δρό­μιο. Το ίδιο συ­νέ­βη και με τον ΠΕ­ΡΙ­ΜΕ­ΤΡΙ­ΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ο οποί­ος μόνο σ΄ ένα τμήμα του ολο­κλη­ρώ­θη­κε. Η ΝΕΑ ΜΑ­ΡΙ­ΝΑ στη πε­ριο­χή του ΚΟΒΑ, κα­θυ­στέ­ρη­σε 30 χρό­νια και αυτή για να πα­ρα­δο­θεί, ενώ ανα­μέ­νο­νται ακόμη κτι­ρια­κά έργα που έχουν προ­κα­λέ­σει πρό­σφα­τα αντι­δρά­σεις στους δη­μό­τες , λόγω της απο­κα­λυ­φθεί­σας υψη­λής δό­μη­σης στο χερ­σαίο χώρο κατά μήκος του πα­ρα­λια­κού της με­τώ­που, μετά την τε­λευ­ταία τρο­πο­ποί­η­ση των όρων δό­μη­σης στις 31-12-2023. Ο ΚΕ­ΝΤΡΙ­ΚΟΣ ΕΜΠΟ­ΡΙ­ΚΟΣ ΛΙΜΗΝ ( ΤΟΥ­ΡΙ­ΣΤΙ­ΚΟΣ , πλέον) , ακόμη και αυτός από το 1960, δηλ. εδώ και 60 χρό­νια, προ­χω­ρού­σε κατά το γνω­στό : «διαί­ρει τα έργα και βα­σί­λευε (ξα­να­ε­κλέ­γε­σαι!)» και ακόμη δεν έφθα­σε στη τε­λι­κή μορφή πλή­ρους ολο­κλή­ρω­σης του ( όλοι θυ­μό­μα­στε παλιά τα μπα­ζώ­μα­τα σ΄ όλο το κλει­στό ορ­μί­σκο του «Κόβα», αλλά και το δυ­να­τό νοτιά που εν μια νυκτί «..τα πήρε όλα … τα σή­κω­σε και τα εξα­φά­νι­σε»). Επί­σης η ΝΕΑ ΜΑ­ΡΙ­ΝΑ ΜΑΝ­ΔΡΑ­ΚΙΟΥ ξε­πέ­ρα­σε τα 30 χρό­νια , αλλά και το ΣΥ­ΓΚΡΟ­ΤΗ­ΜΑ ΚΑ­ΤΑ­ΣΤΗ­ΜΑ­ΤΩΝ ΝΕΑΣ ΑΓΟ­ΡΑΣ εκεί οδεύ­ει, ενώ όπως γρά­φτη­κε τα δύο αυτά έργα κάπου στη πο­ρεία τα ήθε­λαν να πάνε πα­κέ­το, φυ­σι­κά μαζί και με τα οφέλη. Τα ΥΔΡΟ­ΠΛΑ­ΝΑ και αυτά μετά 30 χρό­νια και πλέον, όπως και το ΕΘΝΙ­ΚΟΝ ΘΕ­Α­ΤΡΟ, θε­ω­ρού­νται δρο­μο­λο­γη­μέ­να πλέον σή­με­ρα και δί­δουν ελ­πί­δα πραγ­μά­τω­σης. Θα προ­σθέ­σω όμως και την άλλη «κομ­βι­κής ση­μα­σί­ας» προ­βλε­πό­με­νη οδό ΜΕ­ΣΟ­ΓΕΙΟΥ, η οποία ανε­ξή­γη­τα απο­σιω­πά­ται, έχω να δι­η­γη­θώ δε μια παλιά πε­ρί­πτω­ση με­τα­βί­βα­σης σε εντο­λέα μου, πριν 15-20 χρό­νια ενός οι­κο­πέ­δου, του οποί­ου τα ανα­το­λι­κά όρια έφθα­ναν μέχρι τα όρια της εν λόγω κατά θε­ω­ρί­αν μόνο οδού. Πρό­κει­ται για την πο­λε­ο­δο­μι­κά εγκε­κρι­μέ­νη προ­βλε­πό­με­νη οδό Με­σο­γεί­ου, πα­ράλ­λη­λο της οδού Λίν­δου, από το Ρο­δί­νι μέχρι την προ­έ­κτα­ση Εθνι­κής Αντί­στα­σης, η οποία θα διερ­χό­ταν μέσω του χει­μάρ­ρου «Ζι­μπου­λί» και ενώ πρό­κει­ται για διά­νοι­ξη ου­σια­στι­κά λε­ω­φό­ρου, πλά­τους συ­νο­λι­κά 30 μέ­τρων, στη συ­νέ­χεια με τις τρο­πο­ποι­ή­σεις που έγι­ναν θα πρέ­πει να μειώ­θη­κε το πλά­τος κάτω των 20 μέ­τρων. Για την ιστο­ρία, η Εφο­ρία εκτί­μη­σε το οι­κό­πε­δο ,στην πε­ρί­πτω­ση που ανα­φέ­ρω, ως συ­νο­ρευό­με­νο σε λε­ω­φό­ρο εν λει­τουρ­γία, εγώ έκαμα προ­σφυ­γή για τον εντο­λέα μου και φυ­σι­κά απέ­δει­ξα ότι συ­νο­ρεύ­ει μόνο με εν λει­τουρ­γία πο­τα­μό και δι­καιώ­θη­κε στα διοι­κη­τι­κά δι­κα­στή­ρια. Δεν γνω­ρί­ζω τι εκτι­μά σή­με­ρα η ΔΟΥ. Η πικρή αλή­θεια όμως είναι ότι δεν υπάρ­χει οδη­γός στη Ρόδο που να μην του προ­κα­λεί­ται εκνευ­ρι­σμός για την κυ­κλο­φο­ρια­κή συμ­φό­ρη­ση επί της οδού Λίν­δου , από Ρο­δί­νι μέχρι επτά Βα­γιές(στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα 3 βα­γιές απέ­μει­ναν). Αρκεί δε μόνο να ανα­φέ­ρω ότι από το Φα­λη­ρά­κι στη Ρόδο αρ­κούν περί τα 7 έως 8 λεπτά οδή­γη­σης , ενώ από το Ρο­δί­νι στο Μα­ντρά­κι τα 20 λεπτά είναι σί­γου­ρο κατά τη θε­ρι­νή σεζόν και σε ώρες αιχ­μής. Τι δέον γε­νέ­σθαι για όλα τα πα­ρα­πά­νω; Η νέα οδός ΜΕ­ΣΟ­ΓΕΙΟΥ προ­βλέ­φτη­κε ως ανα­γκαία για την απο­συμ­φό­ρη­ση της οδού Λίν­δου και την διευ­κό­λυν­ση των οδη­γών κατά την εί­σο­δο και έξοδο τους από την πόλη στη ανα­το­λι­κή πλευ­ρά. Ομοί­ως και άλλα ιστο­ρι­κά δη­μό­σια κτί­ρια, όπως: ΣΦΑ­ΓΕΙΑ,ΡΟ­ΔΙΑ­ΚΗ ΕΠΑΥ­ΛΗ, ΣΑ­ΝΑ­ΤΟ­ΡΙΟ ΑΓΙΑΣ ΕΛΕ­ΟΥ­ΣΑΣ, ΠΑΛΙΟ ΝΟ­ΣΟ­ΚΟ­ΜΕΙΟ, ΒΙΛΛΑ ΝΤΕ ΒΕΚΚΙ, ΠΡΩΗΝ ΣΤΡΑ­ΤΟ­ΛΟ­ΓΙ­ΚΟ ΓΡΑ­ΦΕΙΟ ΡΟΔΟΥ,ΠΡΩΗΝ ΓΗ­ΡΟ­ΚΟ­ΜΕΙΟ ΑΚΤΗΣ ΜΙΑ­ΟΥ­ΛΗ, ΠΡΩΗΝ ΟΡ­ΦΑ­ΝΟ­ΤΡΟ­ΦΕΙΟ ΑΡ­ΡΕ­ΝΩΝ, σε πλήρη εγκα­τά­λει­ψη, τα οποία μαζί με τα πα­ρα­τη­μέ­να ΠΑΡΚΑ και αλ­σύ­λια , τα χορ­τα­ρια­σμέ­να πε­ζο­δρό­μια και ιπ­πο­τι­κά κά­στρα , όλα αυτά μέσα στη κε­ντρι­κό ιστό της πόλης μας «βγά­ζουν μάτι» και δυ­σφη­μούν επί χρό­νια τη Ρόδο και προ­σβάλ­λουν την αι­σθη­τι­κή ει­κό­να της. Ανα­μέ­νουν δε τον το­πι­κό ταγό ,που θα δε­ή­σει να τα απο­κα­τα­στή­σει και να ζη­τή­σει συγ­γνώ­μη από τους δη­μό­τες για την πο­λύ­χρο­νη εγκα­τά­λει­ψη. Αλλά και τα ιστο­ρι­κά ακί­νη­τα τα οποία δεν πα­ρέ­μει­ναν στο δη­μό­σιο, αλλά και αυτά πα­ρε­δό­θη­σαν στη φθορά του χρό­νου και την εγκα­τά­λει­ψη , όπως: ΠΑΛΙΟ ΕΡ­ΓΟ­ΣΤΑ­ΣΙΟ ΔΕΗ ΣΤΗ ΠΟΛΗ , ΚΤΙ­ΡΙΑ­ΚΕΣ ΕΓΚΑ­ΤΑ­ΣΤΑ­ΣΕΙΣ ΠΡΩΗΝ ΕΡ­ΓΟ­ΣΤΑ­ΣΙΩΝ ΚΑΙΡ, ΕΜΕΡΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΕΥ­ΡΟ­ΜΥ­ΛΩΝ ΣΤΗ ΠΕ­ΡΙΟ­ΧΗ ΚΟΒΑ, τα οποία ανή­κουν σε ιδιω­τι­κά χέρια ή εται­ρι­κά σχή­μα­τα, ανα­μέ­νουν σε εφαρ­μο­γή κα­νο­νι­στι­κών πρά­ξε­ων του Δήμου να υπο­χρε­ω­θούν να παύ­σουν να προ­σβάλ­λουν την αι­σθη­τι­κή ει­κό­να της πόλης. ΕΝ ΚΑ­ΤΑ­ΚΛΕΊ­ΔΙ: Από σχέ­δια και με­λέ­τες έργων και απο­κα­τά­στα­σης εγκα­τα­λει­φθέ­ντων ιστο­ρι­κών κτι­ρί­ων στο Δήμο μπο­ρεί να μα­ζεύ­τη­κε στα συρ­τά­ρια του Δήμου δια­χρο­νι­κά «…ένα βουνό», αλλά στην πράξη η αι­σθη­τι­κή ει­κό­να της του­ρι­στι­κής πόλης μας συ­νε­χί­ζει να είναι υπο­βαθ­μι­σμέ­νη. Ως εκ τού­του, η υπό­μνη­ση και η πα­ρά­θε­ση είναι ανα­γκαίο να γί­νε­ται, ώστε να μην εφη­συ­χά­ζουν όσοι φι­λο­δο­ξούν να προ­σφέ­ρουν όχι μόνο στα δια­χει­ρι­στι­κά , αλλά και στα χρό­νια προ­βλή­μα­τα του τόπου μας, τα οποία κάθε δη­μο­τι­κή αρχή δια­χρο­νι­κά λύνει στα λόγια και με πομ­φό­λυ­γες, για να γε­μί­ζουν ανε­ξί­τη­λα οι σε­λί­δες των το­πι­κών μέσων ενη­μέ­ρω­σης. Ας έχουν υπόψη τους και το αρ­χαίο ρητό: ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕ­ΛΕΥ­ΤΑΙΟΝ ΕΚΒΑΝ ΕΚΑ­ΣΤΟΝ ΤΩΝ ΠΡΙΝ ΥΠΑΡ­ΞΑ­ΝΤΩΝ ΚΡΙ­ΝΕ­ΤΑΙ !!! *

*Υ.Γ. Οταν και όποτε εγκαι­νια­στεί ή ολο­κλη­ρω­θεί ένα από τα πα­ρα­πά­νω έργα, πρώτα ο Θεός, η Δη­μο­τι­κή Αρχή, όποια είναι τότε και επει­δή η Διοί­κη­ση έχει συ­νέ­χεια και συ­νυ­πευ­θυ­νό­τη­τα με την προη­γού­με­νη και οφεί­λει να είναι χρη­στή, θα πρέ­πει σε ξε­χω­ρι­στή πι­να­κί­δα, πρώτα απ΄ όλα να ζη­τή­σει συγ­γνώ­μη για την πο­λύ­χρο­νη τα­λαι­πω­ρία των δη­μο­τών και μετά να κολ­λή­σει , ως εί­θι­σται , την πι­να­κί­δα εγκαι­νί­ων του έργου !!!