«Για την κατάκτηση της ευτυχίας…»-Του Δρα. Στέφανου Ι. Δράκου

Από το άγχος της δημιουρ­γίας μέχρι το φόβο της εξα­θλί­ω­σης, όλα θα μπο­ρούσε να ήταν δια­φο­ρε­τικά. Από τη βύθιση στη «Μετριο­χώρα», θα μπο­ρού­σαμε να επι­λέ­ξουμε την ανα­ζή­τηση της «Εξτρε­μο­χώ­ρας». Σημασία έχει η προ­σέγ­γιση της ευτυ­χίας, η κατά­κτησή της (!) Η ευτυχία στις αγνές, απλές πράξεις, στις καθη­με­ρι­νές σχέσεις, στις μονα­δικά προ­σι­τές στιγμές. Σημασία έχουν οι επι­λο­γές…

Γράφει ο Δρα. Στέ­φα­νος Ι. Δράκος

Δρ. Πολι­τι­κός Μηχα­νι­κός Α.Π.Θ.

Πολι­τευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Ν.Δ.

Μέλος Μητρώου Πολι­τι­κών Στε­λε­χών Ν.Δ.

Μέλος Τομέα Μετα­φο­ρών & Υπο­δο­μών Ν.Δ.

Δημο­τι­κός Σύμ­βου­λος Ρόδου

Μερικά από τα πλέον δημιουρ­γικά μου έτη, τα πέρασα δίπλα σε «μεγά­λους» δασκά­λους της επι­στή­μης και της ζωής. Στον ακα­δη­μαϊκό κόσμο, όλοι, είχαν και έχουν το άγχος της δημιουρ­γίας. Να δημιουρ­γή­σουν αυτό που θα τους κάνει γνω­στούς και θα τους προσ­δώ­σει διεθνή ανα­γνώ­ριση με ότι αυτό συνο­δεύ­ε­ται.

Στην επι­στη­μο­νική μου πορεία, έτυχα της τιμής και της ευκαι­ρίας να θητεύσω δίπλα σε έναν άνθρωπο που είχε μία δια­φο­ρε­τική αντί­ληψη για την επι­στήμη και τα απο­τε­λέ­σματα αξιο­ποί­η­σής της. Μου έλεγε πάντοτε ότι θα έπρεπε να σκέ­φτο­μαι όσα θα έχουν θετικό αντί­κτυπο στο σύνολο της κοι­νω­νίας, στο­χεύ­ο­ντας πάντοτε στη δημιουρ­γία του καλύ­τε­ρου δυνατού. Αυτό μου έλεγε όταν θα επι­τευ­χθεί, θα συνο­δεύ­ε­ται από ανα­γνώ­ριση. Έτσι βάδισα, βαδίζω και θα συνε­χίσω να βαδίζω στη ζωή μου.

Η ουσια­στική ενα­σχό­λησή μου με την πολι­τική, ξεκί­νησε την περίοδο που η χώρα μας, εισερ­χό­ταν στην εποχή των μνη­μο­νίων. Θεώρησα τότε πως ήμασταν όλοι απα­ραι­τή­τως ανα­γκαίοι, ώστε να δώσουμε τη μάχη για τον τόπο μας, όποια ιδε­ο­λο­γία και εάν ασπα­ζό­μα­σταν. Προ­σω­πικά ταυ­τι­ζό­μουν με τη Νέα Δημο­κρα­τία, εκείνη την οποία υπη­ρε­τούσα και υπηρετώ ως «στρα­τιώ­της» από μικρό παιδί. Σε αυτή την πορεία ειδικά των τελευ­ταίων δέκα (10) ετών, έγινα δέκτης ιδεών, αντι­λή­ψεων και πολι­τι­κών, που είχαν τις «ρίζες» τους στη προ των μνη­μο­νίων εποχή. Οι περισ­σό­τε­ρες εξ’ αυτών δε ήταν οι βασι­κό­τε­ρες αιτίες κατάρ­ρευ­σης της χώρας μας (!)

Καθη­με­ρινά «βυθι­ζό­μα­σταν» στην κατά τον Νασίμ Ταλέμπ «Μετριο­χώρα». Εκεί όπου οποια­δή­ποτε και εάν ήταν η εξέλιξη μίας κατά­στα­σης, δεν οδη­γούσε μακριά από το μέσο όρο της θέσης που είχαμε ήδη. Όπως έχω ανα­φέ­ρει και παλαιό­τερα, στη «Μετριο­χώρα» η παρα­γωγή της εργα­σίας παρου­σιά­ζει μία γραμ­μική σχέση με το απο­τέ­λε­σμα του πλούτου και των αγαθών. Όταν επο­μέ­νως έχεις οδη­γη­θεί οικο­νο­μικά σε ιστο­ρικά χαμηλό ως χώρα, οποιο­δή­ποτε μέγεθος παρα­γω­γής δεν μπορεί να σε οδη­γή­σει όσο μακριά θα ήθελες από την κατά­σταση που ήδη έχεις βρεθεί.

Αυτό δε, δεν έχει να κάνει απο­κλει­στικά και μόνο από τον τρόπο ή το είδος της δου­λειάς που έχουμε. Σχε­τί­ζε­ται με την αντί­ληψη που είναι ριζω­μένη μέσα μας όλα τα προη­γού­μενα έτη.

Ειδι­κό­τερα στο χώρο της πολι­τι­κής, οφεί­λουμε να ομο­λο­γή­σουμε πως η εσω­στρέ­φεια, τα μαχαι­ρώ­ματα και ο μηδε­νι­σμός κάθε ενέρ­γειας, ακόμη και τυχόν αξιό­λο­γων που μπορούν να οδη­γή­σουν σε θετικά απο­τε­λέ­σματα για τον τόπο, δεν επι­τυγ­χά­νο­νται στο βαθμό που θα έπρεπε, διότι απλώς δεν επι­λέ­γουμε ως άνθρω­ποι να δώσουμε προ­βά­δι­σμα σε αυτούς που ειλι­κρινά το αξίζουν, όχι πάντοτε βέβαια.

Βάσει του δικού μου τρόπου σκέψης και της προ­σω­πι­κής μου αντι­λή­ψεως, δανει­ζό­με­νος απλές μαθη­μα­τι­κές οπτικές, έπρεπε ήδη να είχε ανα­ζη­τη­θεί το πλαίσιο και το αντι­κεί­μενο των εργα­σιών που θα οδη­γούσε την παρα­γωγή της εργα­σίας να έχει μη γραμ­μικά απο­τε­λέ­σματα. Όσο περισ­σό­τερο εργα­ζό­μα­σταν, τόσο περισ­σό­τερο να δημιουρ­γού­σαμε συν­θή­κες ευτυ­χίας και όχι συν­θή­κες απλής επι­βί­ω­σης ή φόβου.

Γνω­ρί­ζουμε όλοι καλά ότι η ευτυχία, βρί­σκε­ται στις απλές καθη­με­ρι­νές στιγμές και δεν είναι προ­ϋ­πό­θεση πλούτου. Όμως δεν γνω­ρί­ζουμε πόσοι άνθρω­ποι σήμερα, με δεκάδες προ­βλή­ματα που τους στοι­χειώ­νουν καθη­με­ρινά, μπορούν να νιώσουν το συναί­σθημα αυτό ή να βρουν ακόμη και την ευτυχία σε αυτές τις απλές στιγμές.

Το ζητού­μενο επο­μέ­νως στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, είναι πως κάθε βήμα στην εργασία μας, θα πρέπει να είναι η αιτία, μικρή ή μεγάλη, που θα διώχνει το βάρος που μπορεί να νιώ­θουμε και θα μας δίδει το απα­ραί­τητο οξυγόνο (!) Έτσι, θα δώσουμε στην πατρίδα μας χαρα­κτη­ρι­στικά της «Εξτρε­μο­χώ­ρας». Οι ενέρ­γειές μας, θα δημιουρ­γούν μη γραμ­μικά απο­τε­λέ­σματα με θετικό πρόσημο και καθη­με­ρινά θα είμαστε κοντύ­τερα στην ευτυχία.

Οι Έλληνες περά­σαμε και περνάμε δύσκολα. Μας αξίζει το απο­τέ­λε­σμα όλων αυτών των δοκι­μα­σιών, να μας οδη­γή­σει μακριά από το φόβο, την εξα­θλί­ωση. Όπως άλλωστε μου έλεγε και ο καθη­γη­τής μου, σημασία έχει το κοινό καλό. Εγώ θα κάνω τα πάντα γι’ αυτό, αλλά με μία δια­φο­ρο­ποί­ηση, χωρίς να σκέ­φτο­μαι τη δική μου ανα­γνώ­ριση…