Η ευθύνη

Είναι γεγονός. Ζούμε σε έναν τόπο που δικαιώ­ματα έχουν μόνο οι αθίγ­γα­νοι, ή ΡΟΜΑ (τσιγ­γά­νους δεν τους λέμε γιατί-λέει- δεν είναι πρέπον) εις βάρος των νομο­τα­γών πολιτών.

Η παρα­βα­τι­κό­τητα, όπου ζουν ΡΟΜΑ, χτυπάει “κόκκινο” μα η αντι­με­τώ­πισή της είναι παι­χνίδι χαμένο από χέρι. Οι κάτοι­κοι πέριξ της περιο­χής του Κορα­κό­νε­ρου το γνω­ρί­ζουν καλά, όπως το έμαθαν κι όλοι όσοι έπεσαν θύματα αθίγ­γα­νων με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Το πρό­βλημα δεν είναι τωρινό, σαφώς. Η ανοχή όμως και η ολι­γω­ρία το γιγά­ντω­σαν και έχει γίνει σαν την Λερναία Υδρα.  Η εικόνα του δημάρ­χου της Ρόδου, να κυνηγά τους ΡΟΜΑ μέσα σε ένα πάρκο, δείχνει το μέγεθος του προ­βλή­μα­τος. Δεν είναι δουλειά του… Κι αν με κάποιο τρόπο έφτασε να είναι δουλειά του, τότε προη­γή­θη­καν άλλοι που δεν έκαναν καλά τη δική τους δουλειά.

Υπάρχει όμως σε όλα μία κόκκινη γραμμή, ένα όριο. Το όριο αυτό οι αθίγ­γα­νοι, ή για να είμαι πιο ακριβής, μεγάλο μέρος των αθίγ­γα­νων της Ρόδου, το έχει προ πολλού παρα­βιά­σει.

Ληστείες, κλοπές, διαρ­ρή­ξεις, ναρ­κω­τικά, παρε­μπό­ριο, λαθρε­μπό­ριο, επαι­τεία, οχλα­γω­γία, φασαρία είναι στην… ημε­ρή­σια διάταξη της καθη­με­ρι­νό­τη­τας των αθίγ­γα­νων, ιδίως δε το καλο­καίρι, περίοδο κατά την οποία οι «εισα­γό­με­νοι» ΡΟΜΑ διο­γκώ­νουν το πρό­βλημα.

Προ­φα­νώς, δεν ανα­κά­λυψα την Αμερική.  Ανα­ρω­τιέ­μαι όμως, μέχρι πού θα φτάσει αυτή η ιστορία και τελικά ποια είναι η αρμόδια αρχή για να επι­λη­φθεί του θέματος.

Το πινγκ πονγκ αρμο­διο­τή­των συνε­χί­ζε­ται επί χρόνια και τώρα –επιτέλους-, το μπαλάκι στα­μά­τησε μεταξύ Δήμου, Περι­φέ­ρειας και Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης ως προς την μετα­στέ­γασή τους. Αυτό είναι το ένα σκέλος. Η μετα­στέ­γασή τους, δεν πρό­κει­ται να λύσει το πρό­βλημα της παρα­βα­τι­κό­τη­τας.

Οσο όμως η υπόθεση αυτή διαιω­νί­ζε­ται, τα δικαιώ­ματα των Ροδίων περνούν σε δεύτερη μοίρα. Οι αθίγ­γα­νοι, ή για να είμαι και πάλι ακριβής, μεγάλο μέρος των αθίγ­γα­νων, ζει εις βάρος των Ροδίων.

Οφείλω να ομο­λο­γήσω, πως κάθε αναφορά μας στους ΡΟΜΑ, επι­βάλ­λε­ται (;) να είναι προ­σε­κτικά δια­τυ­πω­μένη, διότι κιν­δυ­νεύ­ουμε να χαρα­κτη­ρι­στούμε ρατσι­στές. Ευαι­σθη­σίες έχουμε όλοι, του­λά­χι­στον οι έχοντες σώας τα φρένας, ωστόσο οι ευαι­σθη­σίες πρέπει να αφορούν και τις δύο πλευρές της όχθης.

Οση ευαι­σθη­σία, ανοχή και ανε­κτι­κό­τητα όμως επι­δει­κνύει η μία πλευρά, δεν επι­δει­κνύει η άλλη, στην προ­κει­μένη περί­πτωση.

Οσοι αθίγ­γα­νοι, ήθελαν πραγ­μα­τικά να περά­σουν από την μία όχθη στην άλλη τα κατά­φε­ραν μόνοι τους, ζουν φιλή­συχα, εργά­ζο­νται, στέλ­νουν τα παιδιά τους στο σχολείο, έχουν ενσω­μα­τω­θεί στην κοι­νω­νία και έχουν δια­χω­ρί­σει τη θέση τους από τους καθ΄έ­ξιν παρα­βά­τες ομό­φυ­λούς τους.

Εκεί βρί­σκε­ται η λύση του προ­βλή­μα­τος. Ανοχή, στήριξη και βοήθεια μόνον σε όσους επι­θυ­μούν πραγ­μα­τικά να ενσω­μα­τω­θούν στην κοι­νω­νία και να ζουν ισότιμα με τους Ρόδιους, να έχουν τα ίδια δικαιώ­ματα αλλά και τις ίδιες υπο­χρε­ώ­σεις. Για όσους επι­μέ­νουν να παρα­νο­μούν και να ζουν παρα­σι­τικά, θα πρέπει να ανα­λά­βουν δράση (και τις ευθύνες τους) οι αρμό­διες διω­κτι­κές αρχές.

Το καζάνι βράζει, οι ανοχές έχουν τελειώ­σει και τα όρια έχουν ξεπε­ρα­στεί. Προ πολλού. Πολίτες της Ρόδου απει­λούν ανοικτά, πλέον, να πάρουν το νόμο στα χέρια τους. Σε μία τέτοια περί­πτωση ποιος θα ανα­λά­βει την ευθύνη;