Οι «πεινασμένοι» της εξέδρας

Λαμπερά εγκαί­νια μιας αθλη­τι­κής εγκα­τά­στα­σης. Μια εξέδρα με δυο σκα­λά­κια, άνευ ράμπας. Πέντε παπάδες. Καμα­ρω­τοί, αξιω­μα­τού­χοι και τοπικοί παρά­γο­ντες. Ο υφυ­πουρ­γός Πολι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού. O παρα­ο­λυ­μπιο­νί­κης , παγκό­σμιος πρω­τα­θλη­τής κολύμ­βη­σης και πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Παρα­ο­λυ­μπια­κής Επι­τρο­πής  κ. Γιώργος Καπελ­λά­κης κάτω από την εξέδρα μόνος του. Και στο φόντο ένα εντυ­πω­σιακό ηλιο­βα­σί­λεμα συμπλη­ρώ­νει τη φωτο­γρα­φία, σαν να συμ­βο­λί­ζει τη δύση του πολι­τι­σμού. Ένας δεν σκέ­φτηκε όχι το πόσο άδικη και σκληρή είναι αυτή η εικόνα, αλλά  να πει, ότι αντε δεν σκε­φτή­καμε την πρό­σβαση  πάνω στην εξέδρα του κ. Καπελ­λάκη, ας κατέ­βουμε να είμαστε δίπλα του; Ούτε ένας; Ούτε ένας δεν ένιωσε ντροπή, ώστε να κατέβει, να κατε­βούν μαζί του, όλοι κάτω; Τόσο πει­να­σμέ­νοι για εξέδρα; Και όχι δεν έπρεπε – όπως ακούστηκε- να «σκε­φτούν να ανε­βά­σουν στα χέρια τον άνθρωπο πάνω». Ο άνθρω­πος και ο κάθε άνθρω­πος με ανα­πη­ρία, δεν είναι σακί με πατάτες να τον κου­βα­λάνε στα μπάτσα. Είναι άνθρω­πος και απο­τε­λεί ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμά του, μα και υπο­χρέ­ωση μας να του παρά­σχει η κοι­νω­νία και οι αρμό­διοι ΙΣΟΤΙΜΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ, σε κάθε δημόσιο χώρο. Όταν συχνά λέμε ότι η Παιδεία  είναι η λύση, αλλά μέχρι τότε η Πολι­τεία θα πρέπει με νόμους και συμ­βο­λι­κές πράξεις να στα­μα­τή­σει τον υπαρκτό απο­κλει­σμό των συναν­θρώ­πων μας, αλλά και όλοι εμείς όταν για παρά­δειγμα,  κλεί­νουμε τις ράμπες με τ’ αυτο­κί­νητά μας, είναι προ­φα­νές ότι είμαστε αιθε­ρο­βά­μο­νες.