Μηδενικές δόσεις για δάνεια ανύπαντρης μητέρας δύο ανήλικων παιδιών

Με από­φα­ση του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου υπή­χθη στις δια­τά­ξεις του νόμου περί υπερ­χρε­ω­μέ­νων νοι­κο­κυ­ριών μια ανύ­πα­ντρη μη­τέ­ρα δύο ανή­λι­κων παι­διών και ορί­στη­καν μη­δε­νι­κές δό­σεις στα δά­νειά της αλλά και εξαί­ρε­ση από την εκ­ποί­η­ση της κυ­ρί­ας κα­τοι­κί­ας της.

Η αι­τού­σα, ηλι­κί­ας 42 ετών, είναι ανύ­παν­δρη μη­τέ­ρα δύο ανη­λί­κων τέ­κνων, δια­μέ­νει δε μαζί με τα ως άνω ανή­λι­κα τέκνα της σε ένα δια­μέ­ρι­σμα ιδιο­κτη­σί­ας της.

Κατά το πα­ρελ­θόν ερ­γα­ζό­ταν ως υπάλ­λη­λος, ενώ από τις 30.12.2013 που κα­ταγ­γέλ­θη­κε η σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας της διότι ανα­κλή­θη­κε η άδεια της ερ­γο­δό­τριας, είναι άνερ­γη. Άλλη πηγή ει­σο­δή­μα­τος δεν δια­θέ­τει η αι­τού­σα.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι το ποσό που απαι­τεί­ται για την κά­λυ­ψη των στοι­χειω­δών μη­νιαί­ων βιο­τι­κών ανα­γκών της οι­κο­γέ­νειας της (δια­τρο­φή, έν­δυ­ση – υπό­δη­ση, ηλε­κτρο­φω­τι­σμός, ύδρευ­ση, θέρ­μαν­ση, φο­ρο­λο­γι­κές επι­βα­ρύν­σεις, με­τα­κι­νή­σεις, ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη) ανέρ­χε­ται κατά την κρίση του στο ύψος των 700 € πε­ρί­που.

Με τον κα­θο­ρι­σμό του ως άνω ποσού δεν θί­γε­ται το ελά­χι­στο όριο αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης της αι­τού­σας, ούτε επέρ­χε­ται εξα­θλί­ω­ση αυτής, η οποία, αι­τού­με­νη την υπα­γω­γή της στις ευ­ερ­γε­τι­κές δια­τά­ξεις του ν. 3869/2010, πρέ­πει να μειώ­σει τις δα­πά­νες της στις απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τες για την ικα­νο­ποί­η­ση των βα­σι­κών βιο­τι­κών ανα­γκών της.

Πε­ραι­τέ­ρω απο­δεί­χθη­κε ότι η αι­τού­σα έχει την πλήρη κυ­ριό­τη­τα μίας ορι­ζό­ντιας ιδιο­κτη­σί­ας- δια­με­ρί­σμα­τος κι ενός αγρού. Στα ως άνω ακί­νη­τα έχει εγ­γρα­φεί εμπράγ­μα­τη ασφά­λεια προς εξα­σφά­λι­ση των απαι­τή­σε­ων τρά­πε­ζας.

Εχει επί­σης στην πλήρη κυ­ριό­τη­τά της ένα οι­κό­πε­δο -με κα­τε­στραμ­μέ­νη άσκε­πη οικία με αυλή- άρτιο και οι­κο­δο­μή­σι­μο και ένα αυ­το­κί­νη­το, μο­ντέ­λο 2006.

Τα έτη 2008 με 2012, η αι­τού­σα είχε ανα­λά­βει από την πι­στώ­τρια δά­νεια ύψους σή­με­ρα 190.881,81 ευρώ.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι βρί­σκε­ται σή­με­ρα σε μό­νι­μη και διαρ­κή αδυ­να­μία να πλη­ρώ­σει τα λη­ξι­πρό­θε­σμα χρέη της και ότι συ­ντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις υπα­γω­γής της αι­τού­σας στις δια­τά­ξεις του Ν. 3869/2010, και δη σε αυτήν του άρ­θρου 8 παρ.5 για μη­δε­νι­κές μη­νιαί­ες κα­τα­βο­λές από τα ει­σο­δή­μα­τά της και σε αυτήν του άρ­θρου 9 παρ. 2 για μη­νιαί­ες κα­τα­βο­λές προ­κει­μέ­νου να εξαι­ρε­θεί από την εκ­ποί­η­ση το ακί­νη­το που απο­τε­λεί την κύρια κα­τοι­κία της, κα­θό­σον έχει πε­ριέλ­θει χωρίς δόλο σε κα­τά­στα­ση μό­νι­μης αδυ­να­μί­ας πλη­ρω­μής των λη­ξι­πρό­θε­σμων χρεών της, τα οποία δεν ανε­λή­φθη­σαν εντός του τε­λευ­ταί­ου έτους πριν την υπο­βο­λή της αί­τη­σης, ούτε πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στα εξαι­ρού­με­να της ρύθ­μι­σης χρέη, όπως ορί­ζο­νται στη διά­τα­ξη του άρ­θρου 1 παρ. 2 του Ν. 3869/2010, ενώ στε­ρεί­ται της πτω­χευ­τι­κής ικα­νό­τη­τας και ως εκ τού­του το Δι­κα­στή­ριο θα προ­βεί σε ρύθ­μι­ση των οφει­λών της.

Με την από­φα­σή του το δι­κα­στή­ριο ρυθ­μί­ζει τα χρέη της αι­τού­σας ορί­ζο­ντας μη­δε­νι­κές μη­νιαί­ες κα­τα­βο­λές προς την τρά­πε­ζα.

Εξαι­ρεί από την εκ­ποί­η­ση το ανή­κον στην αι­τού­σα δια­μέ­ρι­σμα και ορί­ζει νέα δι­κά­σι­μο για επα­να­προσ­διο­ρι­σμό των μη­νιαί­ων κα­τα­βο­λών της αλλά και για να ορι­σθούν οι κα­τα­βο­λές για τη διά­σω­ση της κύ­ριας κα­τοι­κί­ας της κατ΄ αρ. 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010, καθώς και για να κρι­θεί το ζή­τη­μα του απα­ραί­τη­του ή μη εκ­ποί­η­σης κατ’ αρ. 9 παρ. 1 του νόμου της υπό­λοι­πης ακί­νη­της και κι­νη­τής πε­ριου­σί­ας της και τις σχε­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις, την Τε­τάρ­τη 27 Σε­πτεμ­βρί­ου 2023.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται η δι­κη­γό­ρος κ. Λου­κία Βούη.