Ο απολογισμός της Τοπικής Επιτροπής Δωδεκανήσου

Ο πρό­ε­δρος της Το­πι­κής Επι­τρο­πής Δω­δε­κα­νή­σου Στά­θης Μα­θιου­δά­κης παίρ­νει σειρά στις συ­νε­ντεύ­ξεις του volleyball.gr για το έργο των διοι­κή­σε­ων όλων των Το­πι­κών Επι­τρο­πών και Ενώ­σε­ων του βόλεϊ στην Ελ­λά­δα. Ανα­λυ­τι­κά τα όσα είπε στην ιστο­σε­λί­δα της ομο­σπον­δί­ας:

Για το έργο της διοί­κη­σης της Το­πι­κής Επι­τρο­πής Δω­δε­κα­νή­σων:

«Το 2011 μπήκα για πρώτη φορά στο Δ.Σ. της το­πι­κής σαν γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας και πήρα την θέση του προ­έ­δρου τον Σε­πτέμ­βρη του 2017. Τα χρό­νια αυτά δεν ήταν κα­θό­λου εύ­κο­λα από οι­κο­νο­μι­κής πλευ­ράς, γιατί όλοι ξέ­ρου­με πως καλώς ή κακώς (για μένα κακώς) όλα κι­νού­νται γύρω από το χρήμα και όπως λέει και ο σοφός λαός μας, όπου φτώ­χεια και γκρί­νια.

Ευ­τυ­χώς όμως τα πε­ρισ­σό­τε­ρα από τα άτομα που έχω συ­νερ­γα­στεί μέχρι και σή­με­ρα ήταν και είναι πολύ αξιό­λο­γα και σε συν­δυα­σμό με την διά­θε­ση καλής θέ­λη­σης από τους πα­ρά­γο­ντες της συ­ντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φί­ας των σω­μα­τεί­ων, νο­μί­ζω πως αν κοι­τά­ξου­με πίσω μπο­ρού­με να πούμε ότι δεν τα πή­γα­με και άσχη­μα.

Για το έργο που γί­νε­ται στα Δω­δε­κά­νη­σα τα τε­λευ­ταία χρό­νια είμαι υπε­ρή­φα­νος ει­δι­κά στις ανα­πτυ­ξια­κές κα­τη­γο­ρί­ες σε Βόλεϊ και Beach volley. Στη σάλα, τα παι­διά που ασχο­λού­νται με το άθλη­μα είναι σχε­δόν τα δι­πλά­σια σε σχέση με προη­γού­με­νες χρο­νιές, αυτό δε που μου δίνει απε­ριό­ρι­στη χαρά και είναι και ένας από τους λό­γους για να συ­νε­χί­σω αυτό που κάνω ανε­πη­ρέ­α­στος από τις όποιες δυ­σκο­λί­ες που πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­σω, είναι το ανε­πί­ση­μο πρω­τά­θλη­μα πα­γκο­ρα­σί­δων Β το οποίο ξε­κί­νη­σε την αγω­νι­στι­κή πε­ρί­ο­δο 2018/2019 και συ­νε­χί­ζε­ται με με­γά­λη επι­τυ­χία μέχρι και σή­με­ρα και στο οποίο συμ­με­τέ­χουν κο­ρί­τσια έως 12 ετών, τα οποία δεν θα είχαν τη δυ­να­τό­τη­τα να παί­ξουν στα τα­κτι­κά πρω­τα­θλή­μα­τα.

Στο  Beach Volley  η δου­λειά που γί­νε­ται αντα­να­κλά­ται με τις πρω­τιές που κα­τα­λαμ­βά­νουν οι αθλη­τές/τριες μας δί­νο­ντας το παρών σε σχε­δόν όλες τις πα­νελ­λή­νιες διορ­γα­νώ­σεις. Δεν είναι τυ­χαίο άλ­λω­στε ότι κάθε χρόνο εί­μα­στε στις το­πι­κές με τις με­γα­λύ­τε­ρες συμ­με­το­χές αθλη­τών/τριών στα Regional».

Για την συ­νερ­γα­σία με την ομο­σπον­δία:

«Σε ότι έχει να κάνει με την συ­νερ­γα­σία με τη ση­με­ρι­νή διοί­κη­ση θα έλεγα πως είναι σε ένα πολύ καλό επί­πε­δο και γε­νι­κά εί­μα­στε πολύ χα­ρού­με­νοι για την εμπι­στο­σύ­νη που μας έχει δεί­ξει κατά και­ρούς, ανα­θέ­το­ντάς μας με­γά­λες διορ­γα­νώ­σεις όπως το FINAL 4 του κυ­πέλ­λου των αν­δρών και τους τε­λι­κούς του πα­νελ­λη­νί­ου στις κα­τη­γο­ρί­ες Κ19. Ακόμα αξιο­ση­μεί­ω­το είναι ότι μετά από αρ­κε­τά χρό­νια επι­σκέ­φθη­κε την πε­ριο­χή μας ομο­σπον­δια­κό κλι­μά­κιο δί­νο­ντας στους μι­κρούς αθλη­τές /τριες το έναυ­σμα για πε­ρισ­σό­τε­ρη όρεξη για δου­λειά.

Προ­σω­πι­κά επι­κρο­τώ την υπερ­προ­σπά­θεια του προ­έ­δρου κυ­ρί­ου Κα­ρα­μπέ­τσου να συμ­μα­ζέ­ψει τα χρέη της ομο­σπον­δί­ας, αλλά καλό θα ήταν να αυ­ξη­θεί το πο­σο­στό που ανα­λο­γεί στις ενώ­σεις και το­πι­κές, γιατί τα τε­λευ­ταία χρό­νια όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο οι γο­νείς είναι αυτοί που επω­μί­ζο­νται το οι­κο­νο­μι­κό βάρος και αυτό κατά τη γνώμη μου δεν είναι και ότι κα­λύ­τε­ρο».

Για τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν τα σω­μα­τεία και η Το­πι­κή Επι­τρο­πή:

«Ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν τα σω­μα­τεία της πε­ριο­χής μας είναι οι με­τα­κι­νή­σεις που πρέ­πει να κά­νουν κατά την διάρ­κεια των πρω­τα­θλη­μά­των από και προς το νησί της Κω. Ο Α.Ο. Αθλο­παι­διών Κω είναι το μο­να­δι­κό σω­μα­τείο που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στο νησί του Ιπ­πο­κρά­τη και συμ­με­τέ­χει στα πρω­τα­θλή­μα­τα που διορ­γα­νώ­νει η Τ.Ε. Δω­δε­κα­νή­σου με συμ­με­το­χή σχε­δόν σε όλες τις κα­τη­γο­ρί­ες. Αυτό συ­νε­πά­γε­ται πάρα πολ­λές με­τα­κι­νή­σεις από όλα τα σω­μα­τεία, αλλά το με­γα­λύ­τε­ρο φορ­τίο, όπως αντι­λαμ­βά­νε­στε, πέ­φτει στις πλά­τες της Κω­α­κής ομά­δας.

Κλεί­νο­ντας, θα ήθελα να πω ότι αυτό που κά­νου­με, το κά­νου­με γιατί το αγα­πά­με και θα συ­νε­χί­σου­με να το κά­νου­με όσο οι συν­θή­κες μας το επι­τρέ­πουν, αλλά κα­νείς δεν λέει όχι σε λίγη πα­ρα­πά­νω βο­ή­θεια».