Η κρίση αυξάνει το εργασιακό στρες στην Ελλάδα

Ποσοστό άνω του 15% των εργα­ζο­μέ­νων στην Ελλάδα, ανε­ξαρ­τή­τως φύλου ή ηλικίας, βρί­σκο­νται στα όρια υψηλού κιν­δύ­νου σε ό,τι αφορά το εργα­σιακό στρες και τις επι­πτώ­σεις που αυτό συνε­πά­γε­ται στην υγεία τους.

Τα συνο­λικά απο­τε­λέ­σματα προ­έ­κυ­ψαν μετά από επι­στη­μο­νική έρευνα και συγκε­κρι­μένα από την εφαρ­μογή του και­νο­τό­μου εργα­λείου PRIWA (Psychosocial Risks & Impacts in the Workplace Assessment), σε δείγμα μεγα­λύ­τερο των 2.600 εργα­ζο­μέ­νων, σε πλήθος ελλη­νι­κών επι­χει­ρή­σεων του ιδιω­τι­κού και του δημό­σιου τομέα, από το 2012 έως το 2017.

Παρου­σιά­στη­καν για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο 5ο ΕΑΡ Forum με θέμα «EAP & ROI: Proven Workplace Outcomes» που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις 17 Μαΐου στην Αθήνα από τον καθη­γητή του Τμή­μα­τος Ψυχο­λο­γίας του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών, κ. Πέτρο Ρούσσο.

Το PRIWA απο­τε­λεί το μονα­δικό ελλη­νικό εργα­λείο μέτρη­σης των ψυχο­κοι­νω­νι­κών κιν­δύ­νων και των επι­πτώ­σεών τους στον εργα­σιακό χώρο, το οποίο κατα­σκεύ­ασε η εται­ρεία Hellas EAP σε συνερ­γα­σία με το Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών, και αντα­πο­κρί­νε­ται στις συγκε­κρι­μέ­νες ανάγκες του ελλη­νι­κού εργα­σια­κού περι­βάλ­λο­ντος. Το συγκε­κρι­μένο εργα­λείο παρέχει τη δυνα­τό­τητα να εντο­πι­σθούν οι παρά­γο­ντες που συν­δέ­ο­νται με την ψυχο­κοι­νω­νική υγεία στον εργα­σιακό χώρο και οι επι­πτώ­σεις τους τόσο στον εργα­ζό­μενο όσο και στον οργα­νι­σμό. Bάσει των απο­τε­λε­σμά­των, ο βασικός στόχος του PRIWA είναι η έγκαιρη ανα­γνώ­ριση, η πρόληψη, ο σχε­δια­σμός και η υλο­ποί­ηση εξει­δι­κευ­μέ­νων δράσεων για την περαι­τέρω ενί­σχυση της υγείας και ευεξίας των εργα­ζο­μέ­νων, και η ενί­σχυση της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας και αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας του κάθε οργα­νι­σμού.

1. Οργα­νω­σιακή κουλ­τούρα (σαφή­νεια ρόλου, σχέσεις μεταξύ συνα­δέλ­φων, υπο­στή­ριξη από προϊ­στα­μέ­νους, δια­φά­νεια και ανα­γνώ­ριση).

2. Υγεία και ευεξία (σωμα­τικά συμ­πτώ­ματα, συμ­πτώ­ματα άγχους/στρες, συμ­πτώ­ματα κατά­θλι­ψης).

3. Δυσλει­τουρ­γι­κές συμπε­ρι­φο­ρές στον χώρο εργα­σίας (χρήση ουσιών και αλκοόλ, βία και κακο­ποί­ηση στον χώρο εργα­σίας).

4. Ικα­νο­ποί­ηση και δέσμευση στην εργασία (ικα­νο­ποί­ηση από την εργασία, επαγ­γελ­μα­τική εξου­θέ­νωση, κίνητρα για εργασία, δέσμευση και ηθικό του εργα­ζο­μέ­νου).

5. Εργα­σια­κές απαι­τή­σεις (φόρτος εργα­σίας και δυνα­τό­τητα εξι­σορ­ρό­πη­σης των εργα­σια­κών απαι­τή­σεων με αυτές της προ­σω­πι­κής και της οικο­γε­νεια­κής ζωής).

6. Εργα­σιακή ασφά­λεια.

7. Τυπική παρου­σία στην εργασία.

Σημα­ντικά είναι τα ποσοστά (15% και άνω) των εργα­ζο­μέ­νων που, ανε­ξαρ­τή­τως φύλου ή ηλι­κια­κής ομάδας, βρί­σκο­νται στα όρια του υψηλού κιν­δύ­νου στους παρά­γο­ντες:

n της οργα­νω­σια­κής κουλ­τού­ρας,

n των εργα­σια­κών απαι­τή­σεων,

n της εργα­σια­κής ανα­σφά­λειας.

n Η καλύ­τερη (χαμη­λό­τερη) τιμή συνα­ντά­ται στον παρά­γο­ντα που αφορά στις δυσλει­τουρ­γι­κές συμπε­ρι­φο­ρές.

n Οι άνδρες έχουν υψη­λό­τε­ρες μέσες τιμές από τις γυναί­κες στους παρά­γο­ντες της οργα­νω­σια­κής κουλ­τού­ρας, των δυσλει­τουρ­γι­κών συμπε­ρι­φο­ρών, της ικα­νο­ποί­η­σης και της δέσμευ­σης στην εργασία και του παρου­σια­σμού.

n Αντι­θέ­τως, οι γυναί­κες έχουν υψη­λό­τε­ρες μέσες τιμές από τους άνδρες στους παρά­γο­ντες της ευεξίας και της επαγ­γελ­μα­τι­κής ανα­σφά­λειας. Η διαφορά στον παρά­γο­ντα των εργα­σια­κών απαι­τή­σεων βάσει φύλου δεν είναι σημα­ντική.

n Οι μέσες τιμές των εργα­ζο­μέ­νων σε δημό­σιους φορείς ήταν σημα­ντικά υψη­λό­τε­ροι στους παρά­γο­ντες της οργα­νω­σια­κής κουλ­τού­ρας, της υγείας και ευεξίας και των δυσλει­τουρ­γι­κών συμπε­ρι­φο­ρών από αυτές των εργα­ζο­μέ­νων στον ιδιω­τικό τομέα.

n Σημα­ντικά υψη­λό­τε­ρες μέσες τιμές στους παρά­γο­ντες της οργα­νω­σια­κής κουλ­τού­ρας, της υγείας και ευεξίας και των δυσλει­τουρ­γι­κών συμπε­ρι­φο­ρών είχαν οι εργα­ζό­με­νοι που έχουν παιδιά σε σχέση με αυτούς που δεν έχουν.

n Οι εργα­ζό­με­νοι που δήλωσαν ότι το αντι­κεί­μενο των σπουδών τους δεν έχει σχέση με την εργασία τους είχαν σημα­ντικά υψη­λό­τε­ρες τιμές σε όλους τους παρά­γο­ντες (εκτός από τον παρά­γο­ντα των εργα­σια­κών απαι­τή­σεων) σε σχέση με αυτούς των οποίων οι σπουδές και η εργασία είναι σχε­τι­κές.