Νίκος Πολιάς: «Αγάπη, όραμα, συνέπεια… η συνταγή της επιτυχίας»

Ο Νίκος Πο­λιάς είναι ένας πο­λυ­νί­κης μα­ρα­θω­νο­δρό­μος. Συμ­με­τεί­χε και έχει τερ­μα­τί­σει σε 33 μα­ρα­θώ­νιους, ενώ έχει λάβει μέρος στους με­γα­λύ­τε­ρους αγώ­νες του κό­σμου όπως αυτοί του Λον­δί­νου, της Βο­στό­νης, του Βε­ρο­λί­νου, του Πα­ρι­σιού. Βα­σι­κό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό του είναι ότι δεν έχει ποτέ εγκα­τα­λεί­ψει σε αγώνα, οποιασ­δή­πο­τε από­στα­σης. Στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες της Αθή­νας τερ­μά­τι­σε 24ος ση­μειώ­νο­ντας πα­νελ­λή­νιο ρεκόρ στην κλα­σι­κή δια­δρο­μή με χρόνο 2:17.56, το οποίο κρά­τη­σε μέχρι το 2021!

Μετά την ολο­κλή­ρω­ση της αθλη­τι­κής του κα­ριέ­ρας, ακο­λού­θη­σε το πάθος του για το τρέ­ξι­μο και προ­χώ­ρη­σε στη δη­μιουρ­γία του Runner Magazine που απο­τέ­λε­σε το πρώτο έντυ­πο πε­ριο­δι­κό για το τρέ­ξι­μο στην Ελ­λά­δα. Ει­σή­γα­γε την ηλε­κτρο­νι­κή χρο­νο­μέ­τρη­ση στην Ελ­λά­δα και από το 2002 είναι επί­ση­μος χρο­νο­μέ­τρης του Αυ­θε­ντι­κού Μα­ρα­θω­νί­ου της Αθή­νας και πε­ρισ­σό­τε­ρων από 800 αθλη­τι­κών διορ­γα­νώ­σε­ων.

Είναι ο τε­χνι­κός διευ­θυ­ντής του Διε­θνούς Μα­ρα­θω­νί­ου Ρόδου που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί σή­με­ρα Κυ­ρια­κή με τη συμ­με­το­χή 717 δρο­μέ­ων από όλο τον κόσμο και 4.000 αθλη­τών συ­νο­λι­κά. Σε συ­νέ­ντευ­ξη που πα­ρα­χώ­ρη­σε στη «δ» μιλά για την ανά­πτυ­ξη του δρο­μι­κού κι­νή­μα­τος στην Ελ­λά­δα, τα οφέλη του τρε­ξί­μα­τος, τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες στιγ­μές που έζησε ως δρο­μέ­ας με­γά­λων απο­στά­σε­ων και τη συ­νερ­γα­σία του με τον Μα­ρα­θώ­νιο Ρόδου.

Γί­νε­ται πολύς λόγος τα τε­λευ­ταία χρό­νια για την ανά­πτυ­ξη του δρο­μι­κού κι­νή­μα­τος στην Ελ­λά­δα… Ισχύ­ει πραγ­μα­τι­κά; Και που μπο­ρεί να οφεί­λε­ται η ανά­πτυ­ξη αυτή;

«Σί­γου­ρα υπάρ­χει ανά­πτυ­ξη του δρο­μι­κού κι­νή­μα­τος. Χωρίς αμ­φι­βο­λία, πε­ρισ­σό­τε­ροι άν­θρω­ποι ασχο­λού­νται με το τρέ­ξι­μο. Όλα ξε­κί­νη­σαν στις αρχές της νέας χι­λιε­τί­ας, πλη­σιά­ζο­ντας προς τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες της Αθή­νας. Εν­δε­χο­μέ­νως να ξε­κί­νη­σε και νω­ρί­τε­ρα στο τέλος της δε­κα­ε­τί­ας του ‘90 με αφορ­μή την ανα­βάθ­μι­ση του Μα­ρα­θω­νί­ου της Αθή­νας. Είχα κάνει εκεί­νη την εποχή δύο πα­νελ­λή­νια ρεκόρ ως μα­ρα­θω­νο­δρό­μος. Έπει­τα από 14 χρό­νια βελ­τί­ω­σα το ρεκόρ που είχε ο Τσι­μι­γκά­τος από το 1983, γε­γο­νός που έδωσε ώθηση στα πράγ­μα­τα τότε.

Στα­δια­κά άρ­χι­σαν να αυ­ξά­νο­νται οι σύλ­λο­γοι σε όλη τη χώρα και να διορ­γα­νώ­νουν τους δι­κούς τους αγώ­νες. Γε­νι­κό­τε­ρα υπήρ­ξε κι­νη­το­ποί­η­ση πολ­λών δια­φο­ρε­τι­κών ομά­δων και όλα αυτά μαζί συ­νε­τέ­λε­σαν την τε­λευ­ταία 20ετία στην άν­θι­ση του δρο­μι­κού κι­νή­μα­τος. Σί­γου­ρα ο Μα­ρα­θώ­νιος των Αθη­νών είναι ο εθνι­κός τους αγώ­νας που οδη­γεί τους εξε­λί­ξεις. Ωστό­σο, και όλοι οι υπό­λοι­ποι αγώ­νες έχουν ανε­βά­σει το επί­πε­δο με απο­τέ­λε­σμα να απο­τε­λούν πόλο έλξης και να υπάρ­χει μία εσω­τε­ρι­κή με­τα­κί­νη­ση δρο­μέ­ων αλλά και μία με­τα­κί­νη­ση από το εξω­τε­ρι­κό, τους συμ­βαί­νει στον Μα­ρα­θώ­νιο Ρόδου».

Ως τε­χνι­κός διευ­θυ­ντής του Μα­ρα­θω­νί­ου Ρόδου, τι θα λέ­γα­τε ότι είναι αυτό που κάνει τον αγώνα να ξε­χω­ρί­ζει από τους υπό­λοι­πους;

«Θα πω αρ­χι­κά πώς οτι­δή­πο­τε και αν κάνει κα­νείς, απαι­τού­νται τρία βα­σι­κά συ­στα­τι­κά. Το ένα είναι η αγάπη, το δεύ­τε­ρο είναι το όραμα και το τρίτο είναι η συ­νέ­πεια. Αυτά τα τρία χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο Μα­ρα­θώ­νιος της Ρόδου τα δια­θέ­τει, αφού κά­ποιοι άν­θρω­ποι ορα­μα­τί­στη­καν αυτό το project και έβα­λαν όλη τους την αγάπη για να με­γα­λώ­σει και να εδραιω­θεί ο αγώ­νας. Ερ­γά­ζο­νται όλο το χρόνο για να βελ­τιώ­σουν κάθε λε­πτο­μέ­ρεια και κάθε πτυχή της διορ­γά­νω­σης. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα είναι ορατά. Και στο ορ­γα­νω­τι­κό σκέ­λος, όσον αφορά στις υπη­ρε­σί­ες που πα­ρέ­χου­με στους δρο­μείς, το επί­πε­δο είναι υψηλό και στο κομ­μά­τι της προ­βο­λής γί­νε­ται πολύ ση­μα­ντι­κή δου­λειά ώστε όλη η προ­σπά­θεια να φτά­σει σε απο­δέ­κτες όχι μόνο στην Ελ­λά­δα και στο εξω­τε­ρι­κό. Ση­μα­ντι­κό είναι επί­σης το γε­γο­νός ότι η το­πι­κή κοι­νω­νία έχει αγκα­λιά­σει τον αγώνα και πλέον φτά­σα­με τους 4.000 δρο­μείς.

Νο­μί­ζω ότι βρι­σκό­μα­στε πλέον σε ένα ση­μείο κρί­σι­μο. Ο Μα­ρα­θώ­νιος Ρόδου ως διορ­γά­νω­ση είναι πλέον βιώ­σι­μος, έχο­ντας την υπο­στή­ρι­ξη χο­ρη­γών και θε­σμι­κών φο­ρέ­ων όπως η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου που απο­τε­λεί στρα­τη­γι­κό… εταί­ρο της διορ­γά­νω­σης. Η επό­με­νη επε­τεια­κή χρο­νιά, θα κάνει πραγ­μα­τι­κά με­γά­λη δια­φο­ρά και θα δώσει μία με­γά­λη πνοή για την επό­με­νη δε­κα­ε­τία, έτσι ώστε ο αγώ­νας να ανα­πτυ­χθεί ακόμη πιο πολύ».

Ο Μα­ρα­θώ­νιος Ρόδου προ­σελ­κύ­ει δρο­μείς από όλο τον κόσμο, από κάθε πι­θα­νό και απί­θα­νο ση­μείο της υφη­λί­ου. Που μπο­ρεί να οφεί­λε­ται αυτό;

«Υπάρ­χουν εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι σε όλο τον πλα­νή­τη που τους αρέ­σει το τρέ­ξι­μο. Δεν είναι απα­ραί­τη­τα προ­σα­να­το­λι­σμέ­νοι στην επί­δο­ση. Ανα­ζη­τούν προ­ο­ρι­σμούς που έχουν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που τους ελ­κύ­ουν, όπως η ομορ­φιά της δια­δρο­μής, η ομορ­φιά του τόπου, το επί­πε­δο της φι­λο­ξε­νί­ας, η ευ­κο­λία πρό­σβα­σης κ.ο.κ. Στο Μα­ρα­θώ­νιο της Ρόδου τα βρί­σκουν όλα αυτά και βρί­σκουν κυ­ρί­ως μία πα­νέ­μορ­φη δια­δρο­μή που σπά­νια βρί­σκει κα­νείς αλλού. Μπο­ρεί να μην είναι η πιο εύ­κο­λη, είναι όμως αρ­κε­τά βατή. Κι­νεί­ται σε ένα μέ­τριο επί­πε­δο όπως οι πε­ρισ­σό­τε­ροι αγώ­νες ανά τον κόσμο. Ο Μα­ρα­θώ­νιος Ρόδου προ­σφέ­ρει ένα υψηλό ορ­γα­νω­τι­κό επί­πε­δο, κα­λύ­πτο­ντας και τον πιο απαι­τη­τι­κό δρο­μέα. Οι ει­κό­νες που βγαί­νουν προς τα έξω στο πλαί­σιο της επι­κοι­νω­νια­κής κα­μπά­νιας, συμ­βά­λουν στην προ­βο­λή και ανά­δει­ξη του Μα­ρα­θω­νί­ου της Ρόδου».

Έχετε δη­λώ­σει ότι ο Μα­ρα­θώ­νιος είναι μια δο­κι­μα­σία που μπο­ρεί να σου αλ­λά­ξει τη ζωή… Μπο­ρεί ο κα­θέ­νας να τρέ­ξει με­γά­λες απο­στά­σεις;

«Είναι μεν δύ­σκο­λο, αλλά δεν είναι απα­γο­ρευ­τι­κό για τον οποιον­δή­πο­τε, ανε­ξάρ­τη­τα από την ηλι­κία και τη φυ­σι­κή του κα­τά­στα­ση. Εκτός και αν υπάρ­χει κά­ποιο πολύ σο­βα­ρό ια­τρι­κό πρό­βλη­μα, αν και στα πε­ρισ­σό­τε­ρα θέ­μα­τα υγεί­ας το τρέ­ξι­μο βοη­θά­ει. Αυτό που χρειά­ζε­ται, είναι να κάνει κα­νείς το πρώτο βήμα, να δο­κι­μά­σει αυτή τη μορφή άθλη­σης που είναι η πιο απλή και πιο εύ­κο­λη. Το σώμα μας είναι φτιαγ­μέ­νο για να τρέ­χει. Σιγά σιγά βιώ­νο­ντας κα­νείς σε κάθε προ­πό­νη­ση όλα όσα έχει να προ­σφέ­ρει το τρέ­ξι­μο σε σω­μα­τι­κό και ψυ­χι­κό επί­πε­δο, ανα­κα­λύ­πτει πτυ­χές του εαυ­τού του που δεν γνώ­ρι­ζε, απο­κτά με­γα­λύ­τε­ρη αυ­το­πε­ποί­θη­ση.

Όταν ανα­κα­λύ­πτου­με μία δρα­στη­ριό­τη­τα που μας προ­σφέ­ρει χαρά και ικα­νο­ποί­η­ση, θέ­λου­με να την επα­να­λαμ­βά­νου­με. Και οι με­γά­λες απο­στά­σεις έχουν αυτό το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό, την πρό­κλη­ση να φτά­σεις στον τερ­μα­τι­σμό και να χα­ρείς αυτή τη δια­δι­κα­σία.

Εμείς από την πλευ­ρά μας ως διορ­γα­νω­τές πλέον αυτό θέ­λου­με. Να κι­νού­νται οι δρο­μείς με ασφά­λεια. Να έχουν την υπο­στή­ρι­ξη που πρέ­πει σε όλα τα επί­πε­δα…».

Ποιες στιγ­μές θα ξε­χω­ρί­ζα­τε από την πο­ρεία σας ως δρο­μέ­ας με­γά­λων απο­στά­σε­ων;

«Είναι δύο οι στιγ­μές. Η μία είναι όταν τερ­μά­τι­σα και έκανα το ρεκόρ στο Πα­να­θη­ναϊ­κό Στά­διο στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες της Αθή­νας το 2004. Ήταν μία μο­να­δι­κή εμπει­ρία ζωής. Η άλλη στιγ­μή που ξε­χω­ρί­ζω ήταν στο Πα­γκό­σμιο Πρω­τά­θλη­μα της Αθή­νας το 1997 όπου κα­τά­φε­ρα να είμαι ο μο­να­δι­κός Έλ­λη­νας που τερ­μά­τι­σε, κα­τα­κτώ­ντας την 19η θέση. Ήταν μια με­τα­φυ­σι­κή εμπει­ρία… Δεν ήμουν σε πολύ καλή… κα­τά­στα­ση και κα­τά­φε­ρα με την προ­σπά­θειά που κα­τέ­βα­λα να υπερ­βώ τα προ­βλή­μα­τα που υπήρ­χαν…».

Η ορ­γά­νω­ση και τε­χνι­κή υπο­στή­ρι­ξη των αγώ­νων, απο­τέ­λε­σε μία φυ­σι­κή συ­νέ­χεια για εσάς;

«Το 2004, μετά τον τε­λευ­ταίο αγώνα που συμ­με­τεί­χα ως αθλη­τής, απο­φά­σι­σα ότι ήθελα να μοι­ρα­στώ την αγάπη μου για το τρέ­ξι­μο, να δώσω στον κόσμο να κα­τα­λά­βει πόσο ση­μα­ντι­κό είναι και πόσα έχει να του προ­σφέ­ρει.

Μέσα από τοRunner Magazine που ξε­κι­νή­σα­με αλλά και μέσα από τη χρο­νο­μέ­τρη­ση και τη διορ­γά­νω­ση αγώ­νων αλλά και την προ­πο­νη­τι­κή, προ­σπα­θώ να πα­ρου­σιά­σω τα οφέλη του τρε­ξί­μα­τος, να ορ­γα­νώ­σω κα­λούς αγώ­νες, ώστε για όλους τους συμ­με­τέ­χο­ντες αθλη­τές η κάθε διορ­γά­νω­ση να απο­τε­λεί μία όμορ­φη εμπει­ρία που θα έχουν να θυ­μού­νται.

Χαί­ρο­μαι να συ­νερ­γά­ζο­μαι με αν­θρώ­πους όπως τα μέλη της Ορ­γα­νω­τι­κής Επι­τρο­πής του Μα­ρα­θω­νί­ου Ρόδου που αγα­πούν αυτό που κά­νουν και το κά­νουν με με­ρά­κι και όλοι μαζί να ενώ­νου­με τις δυ­νά­μεις μας για να έχου­με ένα καλό απο­τέ­λε­σμα».