Washington Group: Παραμένει το χάσμα Βερολίνου – ΔΝΤ για το χρέος

Παρότι δεν υπήρξε ουσια­στική πρόοδος στο ζήτημα του χρέους στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ στην Ουά­σιγ­κτον, από τις συζη­τή­σεις και συνα­ντή­σεις μεταξύ των πρω­τα­γω­νι­στών του ελλη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος, προ­έ­κυψε σαφώς μεγα­λύ­τερη «καθα­ρό­τητα» για τους χρο­νι­κούς περιο­ρι­σμούς και τις «κόκ­κι­νες γραμμές» της κάθε πλευράς.

Ωστόσο, φαί­νε­ται πως το ενδε­χό­μενο συμ­φω­νίας στο Eurogroup της Σόφιας, την ερχό­μενη Παρα­σκευή, δεν συγκε­ντρώ­νει πολλές πιθα­νό­τη­τες.

Στη συνά­ντηση των σημα­ντι­κό­τε­ρων «παικτών» του ελλη­νι­κού ζητή­μα­τος, στο πλαίσιο του Washington Group, επι­χει­ρή­θηκε να γεφυ­ρω­θεί το χάσμα μεταξύ Βερο­λί­νου και ΔΝΤ, ως προς τη λει­τουρ­γία του μηχα­νι­σμού ελά­φρυν­σης  του χρέους, που θα συνδέει την ανά­πτυξη της ελλη­νική οικο­νο­μίας με την εφαρ­μογή μέτρων για την ελά­φρυνση.

Στο τραπέζι βρέ­θη­καν οι εκπρό­σω­ποι των θεσμών στο υψη­λό­τερο επίπεδο, με την Κ. Λαγκάρντ από το ΔΝΤ, τον Π. Μοσκο­βισί από την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή, τον Μ. Κερέ από την ΕΚΤ, τον κ. Ρέγκλινγκ από τον ESM, τον επι­κε­φα­λής του Eurogroup Μ. Σεντένο και τους υπουρ­γούς οικο­νο­μι­κών των σημα­ντι­κό­τε­ρων χωρών της Ευρω­ζώ­νης, της Γερ­μα­νίας, Ιταλίας, Ισπα­νίας και Γαλλίας.

Ωστόσο, κατά τη διάρ­κεια των συνο­μι­λιών, απο­τυ­πώ­θηκε εκ νέου η δια­φω­νία των δύο πλευρών. Συγκε­κρι­μένα, το Βερο­λίνο επι­μέ­νει ότι ο μηχα­νι­σμός δεν θα πρέπει να είναι αυτό­μα­τος, αλλά πρέπει να συν­δε­θεί με όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις που, μόνον αν τηρη­θούν, θα τίθεται σε λει­τουρ­γία. Από την άλλη, το ΔΝΤ τονίζει ότι ο μηχα­νι­σμός πρέπει να είναι αυτό­μα­τος και ανε­ξάρ­τη­τος από πολι­τι­κές πιέσεις.

Αξίζει, τέλος, να σημειω­θεί ότι προ­βλη­μα­τι­σμό στους Ευρω­παί­ους εταί­ρους προ­κά­λεσε το γεγονός ότι η κ. Λαγκάρντ ζήτησε, κατά τη διάρ­κεια της συνά­ντη­σης, η ελά­φρυνση του χρέους να εφαρ­μο­στεί σε όλα τα δάνεια της Ελλάδας, δηλαδή και στα διμερή δάνεια που συμ­φω­νή­θη­καν στο πλαίσιο του πρώτου μνη­μο­νίου, αλλά και στο δάνειο του ESM που συμ­φω­νή­θηκε στο τρίτο πρό­γραμμα, και όχι μόνο στα δάνεια του EFSF, όπως ανα­με­νό­ταν μέχρι τώρα. Το εν λόγω αίτημα ερμη­νεύ­ε­ται από την ευρω­παϊκή πλευρά ως σκλή­ρυνση της στάσης του Ταμείου, καθώς θέτει προ­ϋ­πο­θέ­σεις που δεν βρί­σκο­νται στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων έως τώρα.