Οι δικηγόροι της Αθήνας στηλιτεύουν την συνεχή έκδοση Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου

Αντι­συ­νταγ­μα­τική χαρα­κτη­ρί­ζει την ΠΝΠ ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος της Αθηνάς

Ο νομικός κόσμος της χώρας με απο­φα­σι­στι­κό­τητα στη­λί­τευει την σωρεία και την ευκολία με την οποία εκδό­θη­καν και εκδί­δο­νται οι Πράξεις Νομο­θε­τι­κού Περιε­χο­μέ­νου (ΠΝΠ).

Ειδι­κό­τερα, ο  ΔΣΑ επι­ση­μαί­νει ότι «η    χρήση της νομο­θε­τι­κής κατα­φυ­γής στις ΠΝΠ  πρέπει να επι­λέ­γε­ται όλως εξαι­ρε­τι­κώς και όταν  τούτο επι­βάλ­λε­ται από επεί­γο­ντες λόγους και απρό­βλε­πτα περι­στα­τικά σύμφωνα με τη ρητή συνταγ­μα­τική επιταγή του άρθρου 44 του Συντάγ­μα­τος».

Μάλιστα, η «εξαι­ρε­τικά επεί­γουσα και απρό­βλε­πτη ανάγκη» πρέπει να μνη­μο­νεύ­ε­ται με συγκε­κρι­μένο τρόπο, έστω και περι­λη­πτικά, στο σώμα της ΠΝΠ, ανα­φέ­ρει ο Σύλ­λο­γος και προ­σθέ­τει:

«Ο νομικός κόσμος της χώρας με απο­φα­σι­στι­κό­τητα στη­λί­τευσε την σωρεία και την ευκολία με την οποία εκδό­θη­καν ΠΝΠ από το 2010 έως τώρα, τούτο δε και για λόγους δημο­κρα­τι­κής και κοι­νο­βου­λευ­τι­κής τάξης, αλλά και για λόγους συνταγ­μα­τι­κό­τη­τας, αφού συχνά ούτε οι συνταγ­μα­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την έκδοσή τους συνέ­τρε­χαν».

Η επίμαχη ΠΝΠ, υπο­γραμ­μί­ζει ο ΔΣΑ,  «τελεί σε προφανή ανα­ντι­στοι­χία με την συνταγ­μα­τική τάξη, καθώς:

α) δεν μνη­μο­νεύ­ε­ται ούτε στο σώμα της, ούτε στην αιτιο­λο­γία της κανένας λόγος ή καμία εξαι­ρε­τική ή απρό­βλε­πτη περί­σταση που οδήγησε στη θέσπισή της, αλλά  αντί­θετα, η οικο­νο­μική ανα­γκαιό­τητα της οποία γίνεται επί­κληση μόνον άγνωστη και μόνο αιφ­νί­δια δεν είναι και

β) παρεμ­βαί­νει ανε­πί­τρε­πτα στην οικο­νο­μική δια­χεί­ριση των πόρων αυτο­διοι­κού­με­νων νομικών προ­σώ­πων, όπως οι Ο.Τ.Α. α΄ ή β΄ βαθμού και τα ΑΕΙ/ΤΕΙ κατά παρά­βαση των συνταγ­μα­τι­κών προ­βλέ­ψεων που προ­βλέ­πουν και την οικο­νο­μική αυτο­τέ­λειά τους (άρθρο 102 παρ. 2, 16 παρ. 5 Σ.)».

Από    άποψη ουσίας, τονίζει ο ΔΣΑ, «η ρύθμιση περιο­ρί­ζε­ται σε μία αόριστη, γενι­κό­λογη και για αυτό άκρως επι­κίν­δυνη αναφορά σε φορείς της Γενικής Κυβέρ­νη­σης, τα χρη­μα­τικά δια­θέ­σιμα των οποίων, μονο­με­ρώς και χωρίς τη συναί­νεσή τους δια­τάσ­σε­ται να μετα­φερ­θούν σε λογα­ρια­σμούς της ταμεια­κής δια­χεί­ρι­σης στην Τράπεζα της Ελλάδος».

Ανε­ξάρ­τητα από ότι οι Δικη­γο­ρι­κοί Σύλ­λο­γοι  δεν  ανήκουν   στους φορείς της Γενικής Κυβέρ­νη­σης που τηρεί­ται στο Μητρώο της ΕΛΣΤΑΤ, «δεν είναι ούτε νόμιμο ούτε ορθό να αντι­με­τω­πί­ζο­νται αδια­κρί­τως και να εντάσ­σο­νται στους Φορείς Γενικής Κυβέρ­νη­σης νομικά πρόσωπα ή οντό­τη­τες, που οι πόροι τους δεν προ­έρ­χο­νται από κρα­τι­κές ενι­σχύ­σεις ή πόρους αλλά από ιδιω­τικά μέσα και πηγές».

Ούτε βεβαίως, συνε­χί­ζει ο ΔΣΑ,  «είναι νόμω και ουσία επι­τρε­πτό να αυξο­μειώ­νε­ται  το Μητρώο  Φορέων Γενικής Κυβέρ­νη­σης ανάλογα με την εκά­στοτε βούληση της εκτε­λε­στι­κής εξου­σίας χωρίς σαφή και ρητή  νομο­θε­τική πρό­βλεψη, αλλά και χωρίς συγκε­κρι­μένη αιτιο­λο­γία».

Πολύ περισ­σό­τε­ρος μάλιστα,  κατα­λή­γει ο ΔΣΑ, «επί νομικών προ­σώ­πων, στα οποία το Σύνταγμα επι­φυ­λάσ­σει αυτο­τελή και αυτό­νομη διοί­κηση».