Η διαχρονική… συνήθεια

Η δια­χρο­νι­κή… συ­νή­θεια, των κυ­βερ­νή­σε­ων, από τη με­τα­πο­λί­τευ­ση και έπει­τα, να ορί­ζουν διοι­κη­τές Ορ­γα­νι­σμών οι εκά­στο­τε υπουρ­γοί ή και το γρα­φείο του κάθε πρω­θυ­πουρ­γού, αν­θρώ­πους που ήταν κομ­μα­τι­κά στε­λέ­χη ή πο­λι­τευ­τές και δεν εκλέ­χθη­καν ή αρε­στοί σε κά­ποιους και όχι να ορί­ζο­νται διοι­κη­τές μέσα από δια­γω­νι­σμούς  έχει οδη­γή­σει στη ση­με­ρι­νή κα­τά­ντια. Είναι πολλά και ισχυ­ρά τα «σταθ­μαρ­χεία» στη χώρα. Μικρά και με­γά­λα. Εμείς γερ­νά­με, αυτά ποτέ. Όταν άν­θρω­ποι άξιοι σ’ αυτή τη χώρα, νέοι με πτυ­χία, φο­βε­ρές σπου­δές, όρεξη για δου­λειά και προ­σφο­ρά μέ­νουν έξω από τη μοι­ρα­σιά, γιατί κυ­ριαρ­χεί η με­τριό­τη­τα, πώς πε­ρι­μέ­νου­με η Ελ­λά­δα να γίνει κα­λύ­τε­ρη χώρα. Στο τέλος της ημέ­ρας, σε ένα σύγ­χρο­νο ευ­ρω­παϊ­κό κρά­τος οι ηγε­τι­κές θέ­σεις στην δη­μό­σια διοί­κη­ση δεν γί­νε­ται να χα­ρί­ζο­νται. Πρέ­πει να διεκ­δι­κού­νται και να κερ­δί­ζο­νται από τους κα­λύ­τε­ρους.  Υ.Γ. Δεν έπρε­πε να θρη­νή­σου­με θύ­μα­τα στο σι­δη­ρο­δρο­μι­κό δυ­στύ­χη­μα στα Τέμπη, για να φθά­σει μια ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση να πρά­ξει το αυ­το­νό­η­το: να ανα­ζη­τή­σει διοι­κη­τές στους δη­μό­σιους Ορ­γα­νι­σμούς, ΟΣΕ και ΕΡ­ΓΟ­ΣΕ με δη­μό­σια διε­θνή πρό­σκλη­ση εκ­δή­λω­σης εν­δια­φέ­ρο­ντος η οποία θα δη­μο­σιευ­θεί τις επό­με­νες ημέ­ρες.