Ο Γ.Γ. Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου για την Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας

Ιδιαί­τε­ρα στις μέρες μας, με τις αρ­νη­τι­κές εξε­λί­ξεις στα πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά θέ­μα­τα, όπως οι κλι­μα­τι­κές αλ­λα­γές, το φαι­νό­με­νο του θερ­μο­κη­πί­ου, η ερη­μο­ποί­η­ση της γης, οι απει­λές στη βιο­ποι­κι­λό­τη­τα και η εκτε­τα­μέ­νη υλο­τό­μη­ση των τρο­πι­κών δασών.

Επο­μέ­νως, ο εορ­τα­σμός της πα­γκό­σμιας ημέ­ρας Δα­σο­πο­νί­ας, έχει πε­ρισ­σό­τε­ρο ση­μειο­λο­γι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Τις προη­γού­με­νες δε­κα­ε­τί­ες στα ημιο­ρει­νά και ορει­νά χωριά των νη­σιών του Αι­γαί­ου μέρος του πλη­θυ­σμού ζούσε από το δάσος και το έργο των δα­σι­κών υπη­ρε­σιών. Έτσι, οι κοι­νω­νί­ες γνώ­ρι­ζαν στην πράξη τα οφέλη και τις δυ­να­τό­τη­τες της Δα­σο­πο­νί­ας. Σή­με­ρα, αυτή η πραγ­μα­τι­κή γνώση απου­σιά­ζει και η άποψη των πε­ρισ­σό­τε­ρων συ­ναν­θρώ­πων μας για το δάσος έχει να κάνει πρώτα και κύρια με την αι­σθη­τι­κή πλευ­ρά του.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όμως, όταν η επι­στή­μη της δα­σο­πο­νί­ας ανα­φέ­ρε­ται σε θέ­μα­τα προ­στα­σί­ας, δεν εν­νο­εί επ’ ου­δε­νί την από­λυ­τη προ­στα­σία και το κλεί­σι­μο των δασών σε «γυάλα» ώστε να απο­τε­λούν θέαμα που θα γε­μί­ζει τα σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα του αστι­κού πλη­θυ­σμού, αλλά σε γε­νι­κές γραμ­μές, ανα­φέ­ρε­ται ξε­κά­θα­ρα στην προ­στα­σία και δια­τή­ρη­ση των φυ­σι­κών πόρων στο δι­η­νε­κές, στην προ­στα­σία από πα­ρά­νο­μες ενέρ­γειες, στην πρό­λη­ψη και προ­στα­σία από θε­ο­μη­νί­ες και φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές και στην προ­στα­σία από την υπερ­κάρ­πω­ση.

Η δια­τή­ρη­ση των δα­σι­κών οι­κο­συ­στη­μά­των απο­τε­λεί απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση και ση­μα­ντι­κό πα­ρά­γο­ντα συμ­βάλ­λο­ντας στην οι­κο­λο­γι­κή ισορ­ρο­πία, στην αντι­με­τώ­πι­ση της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής, στην προ­στα­σία των δα­σι­κών εδα­φών, στην απο­τρο­πή των δια­βρω­τι­κών φαι­νο­μέ­νων, στον εμπλου­τι­σμό του υπό­γειου υδρο­φό­ρου ορί­ζο­ντα και στην βελ­τί­ω­ση της ποιό­τη­τας του νερού, ενώ πα­ράλ­λη­λα προ­σφέ­ρουν ξυ­λεία-βιο­μά­ζα-θη­ρά­μα­τα-πλη­θώ­ρα βρώ­σι­μων και αρω­μα­τι­κών φυτών καθώς και δυ­να­τό­τη­τα ανά­πτυ­ξης εναλ­λα­κτι­κών μορ­φών του­ρι­σμού για την το­πι­κή οι­κο­νο­μία και στη δη­μιουρ­γία κα­λύ­τε­ρων συν­θη­κών ζωής.

Ο προ­γραμ­μα­τι­σμός έργων και ερ­γα­σιών, η υλο­ποί­η­ση αυτών, η λήψη μέ­τρων και εφαρ­μο­γή σχε­τι­κών προ­γραμ­μά­των συμ­βάλ­λουν ου­σια­στι­κά στην επί­τευ­ξη των πα­ρα­πά­νω σκο­πών και τούτο απο­τε­λεί δια­χρο­νι­κό έργο που υλο­ποί­η­σαν και συ­νε­χί­ζουν να υλο­ποιούν οι κατά τό­πους Δα­σι­κές Υπη­ρε­σί­ες που υπά­γο­νται στη Γε­νι­κή Διεύ­θυν­ση Δασών Αι­γαί­ου.

Στο ση­μείο αυτό είναι απα­ραί­τη­το να το­νί­σου­με ότι η χώρα μας δεν έχει δα­σι­κό κτη­μα­το­λό­γιο σε αντί­θε­ση με όλες τις χώρες της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, η δε δια­δι­κα­σία χαρ­το­γρά­φη­σης των δασών απο­τε­λεί ου­σια­στι­κό ερ­γα­λείο άσκη­σης πο­λι­τι­κής. Η απου­σία δα­σο­λο­γί­ου οδή­γη­σε εν πολ­λοίς σε αυ­θαί­ρε­τες πρα­κτι­κές. Ωστό­σο, η πρό­σφα­τη ανάρ­τη­ση των δα­σι­κών χαρ­τών είναι το πρώτο και ου­σια­στι­κό βήμα για την επί­λυ­ση των πολ­λών σύν­θε­των ζη­τη­μά­των.

Τα δάση του Αι­γαί­ου ασκούν ση­μα­ντι­κή επί­δρα­ση στην οι­κο­νο­μι­κή, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή ζωή των νη­σιών μας. Συ­νε­πώς, η αει­φο­ρι­κή δια­χεί­ρι­σή τους δια­φυ­λάσ­σει μελ­λο­ντι­κά τη δυ­να­τό­τη­τα για την πα­ρα­γω­γι­κή τους χρήση, αλλά και για τη βέλ­τι­στη από­δο­ση των πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών τους λει­τουρ­γιών. Στα προη­γού­με­να χρό­νια τα δάση και οι δα­σι­κές εκτά­σεις, δη­μό­σιας ή μη δη­μό­σιας ιδιο­κτη­σί­ας, χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν για να πα­ρά­γουν προ­ϊ­ό­ντα εμπο­ρί­ου, κυ­ρί­ως ξύλου και βο­σκής. Σ’ αυτές τις δύο πα­ρα­γω­γι­κές λει­τουρ­γί­ες, μαζί ίσως και με τη λει­τουρ­γία του κυ­νη­γιού, στό­χευαν στο πα­ρελ­θόν τα προ­γράμ­μα­τα δα­σι­κής ανά­πτυ­ξης. Σή­με­ρα, στα πα­ρα­πά­νω προ­στέ­θη­καν οι πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές και πο­λι­τι­σμι­κές λει­τουρ­γί­ες των δασών που απο­τε­λούν πλέον κύριο αντι­κεί­με­νο της δα­σι­κής ανά­πτυ­ξης. Αλλά και σε αυτές έρ­χο­νται να προ­στε­θούν νέες συμ­βα­τές λει­τουρ­γί­ες του σύγ­χρο­νου τρό­που ζωής: η πε­ζο­πο­ρία, η πα­ρα­τή­ρη­ση που­λιών και η ορει­νή πο­δη­λα­σία.

Το δάσος είναι δη­μό­σιο αγαθό. Είναι πά­ρο­χος ωφε­λειών χωρίς αντι­πα­ρο­χή. Είναι μυ­στα­γω­γία ζωής. Η ύπαρ­ξη του δά­σους αλλά και των δια­βαθ­μί­σε­ών του συμ­βάλ­λει στη δια­τή­ρη­ση της βιο­ποι­κι­λό­τη­τας, δη­λα­δή της ποι­κι­λο­μορ­φί­ας και της αλ­λη­λε­πί­δρα­σης ζώ­ντων ορ­γα­νι­σμών, του φυ­τι­κού, του ζω­ι­κού και του υδα­τι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Η δια­τή­ρη­ση αυτή οδη­γεί στην αει­φο­ρία του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Άρα με­γα­λύ­τε­ρος αριθ­μός έμ­βιων όντων ση­μα­το­δο­τούν υγιέ­στε­ρο δάσος στην υπη­ρε­σία των πο­λι­τών.

Άλ­λω­στε, προ­στα­τεύ­ο­ντας το δάσος, προ­στα­τεύ­ου­με τον άν­θρω­πο.

Νι­κό­λα­ος Θε­ο­δω­ρί­δης

Γ.Γ. Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου

Γε­νι­κός Διευ­θυ­ντής Δασών Αι­γαί­ου