Δήλωση του Δημήτρη Γάκη για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

«Πρώτη ημέρα της άνοι­ξης και πα­γκό­σμια ημέρα ποί­η­σης, σή­με­ρα, όπως έχει κα­θιε­ρω­θεί να γιορ­τά­ζε­ται πα­γκό­σμια. Κι ίσως να πει κα­νείς, όπως είχε γρά­ψει πα­λιό­τε­ρα ο Ν. Εγ­γο­νό­που­λος, ότι και η δική μας εποχή «δεν είναι εποχή / για ποί­η­ση/κι άλλα πα­ρό­μοια». Όμως, οι με­γά­λοι ποι­η­τές υπήρ­ξαν πά­ντο­τε πα­ρό­ντες στην εποχή τους, δεν ήταν ανα­χω­ρη­τές, ση­μα­δεύ­τη­καν από αυτήν και άφη­σαν λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο το απο­τύ­πω­μά τους. Από τον Αι­σχύ­λο ως τον Μα­για­κόφ­σκι κι από τον Μπάι­ρον μέχρι τον Μ. Ανα­γνω­στά­κη. Κι αυτός ο τε­λευ­ταί­ος μας άφησε ως πα­ρα­κα­τα­θή­κη του την προ­τρο­πή: «Σαν π ρ ό κ ε ς πρέ­πει να καρ­φώ­νο­νται οι λέ­ξεις. Να μην τις παίρ­νει ο άνε­μος». Στην Ελ­λά­δα, χώρα ποι­η­τών από την αρ­χαιό­τη­τα, που τρα­γού­δη­σε τους ποι­η­τές της σε κάθε ση­μα­ντι­κή στιγ­μή της Ιστο­ρί­ας της, θυ­μό­μα­στε και τι­μού­με σή­με­ρα τους ποι­η­τές μας, τους δι­κούς μας και τους πα­γκό­σμιους, τους τω­ρι­νούς και τους αιώ­νιους.»