“Μέσα σε ένα νεορατσιστικό πλαίσιο που διαμορφώνεται, η Ελλάδα προσπαθεί να περισώσει τις αξίες της Ευρώπης”

Για την Παγκό­σμια Ημέρα κατά του Ρατσι­σμού

«Αλήθεια – των αδυ­νά­των αδύνατο/ ποτές δεν εκα­τά­φερα να κατα­λάβω /

αυτά τα όντα που δεν βλέ­πουνε/ το τερα­τώ­δες κοινό γνώ­ρι­σμα τ’ ανθρώ­που/

το εφήμερο της παρά­λο­γης ζωής του/ κι ανα­κα­λύ­πτουνε δια­φο­ρές/

γιο­μά­τοι μίσος δια­φο­ρές/ σε χρώμα δέρ­μα­τος /φυλή / θρη­σκεία»

Νίκος Εγγο­νό­που­λος, από­σπα­σμα από το βιβλίο «Στην Κοιλάδα με τους Ροδώνες», 1978

Η φετινή ημερά κατά του Ρατσι­σμού, που συμπί­πτει με την Ημέρα Ποίησης, έχει ιδιαί­τε­ρους συμ­βο­λι­σμούς αλλά και μια δυνα­μική λόγω της εν εξε­λί­ξει προ­σφυ­γι­κής κρίσης. Ο ρατσι­σμός, η ξενο­φο­βία, η μισαλ­λο­δο­ξία και ο φασι­σμός είναι συμ­πτώ­ματα που δεν  έχουν εκλεί­ψει από τη δική μας σύγ­χρονη κοι­νω­νία. Μπορεί να έχουν περάσει 56 χρόνια από τις 21 Μαρτίου 1960, όπου 70 φοι­τη­τές έχασαν τη ζωή τους στην πόλη Σάρπβιλ της Νοτίου Αφρικής μετά την εν ψυχρώ δολο­φο­νία τους από την τοπική αστυ­νο­μία, ενώ δια­δή­λω­ναν ειρη­νικά κατά των νόμων του Απαρτ­χάιντ, ο φόβος όμως για τον ξένο και το μίσος δεν έχουν μετρια­στεί.

Ο ρατσι­σμός, είναι πολυ­ποί­κι­λος και δυστυ­χώς, σύμφωνα με όλες τις επι­στη­μο­νι­κές εκθέ­σεις, είναι ένα φαι­νό­μενο που έχει συνη­θί­σει η κοι­νω­νία μας. Η χώρα μας εδώ και χρόνια κατα­γρά­φει πολλά περι­στα­τικά ρατσι­στι­κής βίας ενα­ντίων των μετα­να­στών, εκμε­τάλ­λευ­σης των αλλο­δα­πών εργατών γης, άρνησης ανα­γνώ­ρι­σης των παιδιών μετα­να­στών, βία ενάντια σε ζευ­γά­ρια ΛΟΑΤΚΙ, εγκλή­ματα της χρυσής αυγής.

Μανω­λάδα, Παύλος Φύσσας, ορο­θε­τι­κές που δια­πο­μπεύ­τη­καν από τον ίδιο τον Υπουργό Υγείας είναι μόνο οι μεγάλοι τίτλοι ενός χρο­νι­κού αύξησης της βίας και στο­χο­ποί­η­σης του δια­φο­ρε­τι­κού. Παρόλα αυτά, η ελλη­νική κοι­νω­νία με ριζω­μέ­νες τις αξίες της ανθρω­πιάς, αντι­στά­θηκε, αντι­στέ­κε­ται και πολεμά οργα­νω­μέ­νες ή και μεμο­νω­μέ­νες μορφές βίας.

Για πρώτη φορά, η κυβέρ­νηση της Αρι­στε­ράς, άνοιξε μέσα στη Βουλή τη συζή­τηση για όλους αυτούς που ζούσαν στο περι­θώ­ριο, χωρίς καν νομικά δικαιώ­ματα και νομο­θέ­τησε: Ανα­γνώ­ριση της Ιθα­γέ­νειας για τα παιδιά των μετα­να­στών που ζουν και μεγα­λώ­νουν στη χώρα μας, Σύμφωνο Συμ­βί­ω­σης για Ομόφυλα ζευ­γά­ρια, Σύσταση του Εθνικού Συμ­βου­λίου κατά του Ρατσι­σμού και της Μισαλ­λο­δο­ξίας για τον σχε­δια­σμό πολι­τι­κών πρό­λη­ψης και κατα­πο­λέ­μη­σης αυτών των φαι­νο­μέ­νων, Πρω­το­βου­λίες για τον ορισμό Ειδικού Εισαγ­γε­λέα για τη Ρατσι­στική Βία σε περισ­σό­τε­ρες πόλεις και βελ­τί­ωση των στα­τι­στι­κών κατα­γρα­φής των ρατσι­στι­κών εγκλη­μά­των,  τρο­πο­ποί­ηση του Ποι­νι­κού Κώδικα, ώστε να μην απαι­τεί­ται η δια­πί­στωση του ρατσι­στι­κού «μίσους» του δράστη, αλλά το αδίκημα να θεω­ρεί­ται ρατσι­στικό όταν ο δράσης επι­λέ­γει το θύμα του λόγω των χαρα­κτη­ρι­στι­κών του.

Αναμ­φί­βολα, όμως, η φετινή Παγκό­σμια ημέρα κατά των Φυλε­τι­κών Δια­κρί­σεων, έρχεται να υπο­γραμ­μί­σει το τρέχον, γκρο­τέσκ, σκηνικό της Ευρώπης. Κλειστά σύνορα, συντη­ρη­τι­κές κραυγές που τείνουν να γίνουν παγιω­μέ­νες πολι­τι­κές και μια αυξα­νό­μενη ρητο­ρική μίσους είναι αυτό που η Ευρώπη αντι­τεί­νει, απέ­να­ντι σε εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες που έχουν προ­σφύ­γει στο κατώφλι της.

Μέσα σε αυτό το νεο­ρα­τσι­στικό πλαίσιο που δια­μορ­φώ­νε­ται, η Ελλάδα προ­σπα­θεί να περι­σώ­σει τις αξίες της Ευρώπης αλλά και να ανοίξει δρόμους για επα­να­προσ­διο­ρι­σμό του σεβα­σμού των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των και εξά­λει­ψης κάθε μορφής ξενο­φο­βίας. Σε αυτό τον αγώνα, ο λαός της χώρας μας έχει απο­δεί­ξει ήθος, σθένος και ανθρω­πιά που προ­κα­λεί συγκί­νηση. Η χώρα μας- βαθιά ταλαι­πω­ρη­μένη από την οικο­νο­μική κρίση, βιώνει και αντα­πε­ξέρ­χε­ται σε μια δεύτερη ανθρω­πι­στική κρίση, την προ­σφυ­γική, με παρ­ρη­σία και εφόδια τα εκ των ενόντων ψυχικά απο­θέ­ματα του λαού της.

Η μάχη κατά της στο­χο­ποί­η­σης της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας είναι συνεχής και η μετε­ξέ­λιξη της κοι­νω­νίας μας, σε μια κοι­νω­νία ανε­κτι­κό­τη­τας, είναι υπόθεση όλων μας.