Παραίτηση της Μαρίας Κούρτη από τις ‘Γυναίκες Χωρίς Σύνορα’

Την παραί­τησή της από την θέση της γραμ­μα­τέα της Οργά­νω­σης Γυναί­κες χωίς Σύνορα υπέ­βαλλε η Μαρία Κούρτη αφή­νο­ντας σαφείς αιχμές κατά της προ­έ­δρου κ. Χαρού­λας Για­σι­ράνη. Πιο ανα­λυ­τικά:

Προς:

Την Πρόεδρο της Οργά­νω­σης « Γυναί­κες χωρίς Σύνορα » κυρία Χαρί­κλεια Για­σι­ράνη.

Τα Μέλη του Δ.Σ. της παρα­πάνω Οργά­νω­σης

Αγα­πη­τές κυρίες.

Στη ζωή μου γαλου­χή­θηκα να υπηρετώ με σεβασμό, αξίες και ιδεώδη που ανα­βαθ­μί­ζουν τον άνθρωπο, προσ­δί­δο­ντάς του ποιό­τητα, τόσο σε ψυχικό και συναι­σθη­μα­τικό επίπεδο, όσο και στη ζωή του. Έχω την ευτυχία να είμαι από τα παλαιό­τερα μέλη αυτής της Οργά­νω­σης, που μαζί με την αεί­μνη­στη Χρυ­σούλα Καϊλή μοι­ρα­στή­καμε το ίδιο όνειρο : το όραμα ενός κόσμου δια­φο­ρε­τι­κού, απαλ­λαγ­μέ­νου από τη βία.

Ονει­ρευ­τή­καμε ένα κόσμο, στον οποίο, με την ανι­διο­τελή δράση και τις πρω­το­βου­λίες του συνόλου των μελών μας, θα κατα­πο­λε­μού­σαμε το ανη­συ­χη­τικό και γιγα­ντω­μένο φαι­νό­μενο της άσκησης βίας.

Για δέκα συναπτά έτη υπη­ρέ­τησα πιστά την Οργά­νωση, που ως κύριο σκοπό και στόχο της είχε την κοι­νω­νική προ­σφορά, την υπο­στή­ριξη αδι­κη­μέ­νων, πονε­μέ­νων και κακο­ποι­η­μέ­νων γυναι­κών και παιδιών.

Υπη­ρέ­τησα μια Οργά­νωση, που κατα­φέ­ραμε με πολύ δουλειά και κόπο, να την κάνουμε Διεθνή, δου­λεύ­ο­ντας ασί­γα­στα, αθόρυβα και χωρίς να προ­τάσ­σο­νται ιδιο­τελή συμ­φέ­ρο­ντα και αυτο­προ­βο­λές. Ήμουν δε πάντα παρούσα, σε όλα τα διοι­κη­τικά συμ­βού­λια και στις εκδη­λώ­σεις και προ­σπα­θούσα με όλες μου τις δυνά­μεις να συμ­βάλλω στο σημα­ντικό αυτό κοι­νω­νικό έργο μας. Όλα αυτά όμως σήμερα για τα οποία και μόχθησα σε αυτήν την Οργά­νωση έχουν εξα­λει­φθεί.

Το τελευ­ταίο διά­στημα κατα­στρα­τη­γή­θηκε ό,τι χτί­στηκε με κόπο τόσα χρόνια, ό,τι βάλαμε ως κορω­νίδα των στόχων μας. Βία δεν είναι μόνον η σωμα­τική κακο­ποί­ηση. Η Βία έχει πολλές μορφές, είναι λεκτική, είναι ψυχο­λο­γική. Βία είναι η έλλειψη σεβα­σμού στον συνάν­θρωπο, στον συνερ­γάτη, στους θεσμούς, στην κοι­νω­νία. Είναι ο σφε­τε­ρι­σμός της αλλη­λεγ­γύης και της κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς. Τον τελευ­ταίο καιρό η λει­τουρ­γία της Οργά­νω­σης θυμίζει περισ­σό­τερο υπόθεση ιδιω­τική, παρά συλ­λο­γική, χώρος αυτο­προ­βο­λής και πεδίο εκλο­γι­κών μαχών. Θα ανα­φερθώ σε συγκε­κρι­μένα γεγο­νότα που δικαιο­λο­γούν την παρα­πάνω δια­πί­στωση.

Το Δ.Σ. της οργά­νω­σης επρό­κειτο να παρευ­ρε­θεί στην τελετή εγκαι­νίων του Ξενώνα Κακο­ποι­η­μέ­νων Γυναι­κών του Δήμου Ρόδου. Χωρίς σχετική ενη­μέ­ρωση για σύγκληση Δ.Σ. και έγκριση από αυτό, του­λά­χι­στον εγώ, ως γενική γραμ­μα­τέας, ενη­με­ρώ­θηκα από την Πρόεδρο τηλε­φω­νικά το προη­γού­μενο βράδυ της τελετής ότι κατά τη διάρ­κεια της θα προ­βαλ­λό­ταν ένα βίντεο εκ μέρους μας, του οποίου το περιε­χό­μενο δεν είδα, και θα περιείχε την μαρ­τυ­ρία μιας κακο­ποι­η­μέ­νης γυναί­κας και ότι σε περί­πτωση που δεν μας επέ­τρε­παν να το προ­βάλ­λουμε, η Οργά­νωση όφειλε να απο­χω­ρή­σει από την τελετή. Πηγαί­νο­ντας λοιπόν εκεί, γίναμε μάρ­τυ­ρες μιας παρω­δίας, η οποία κατά την άποψή μου προ­σέ­βαλε και την ίδια την Οργά­νωση. Και αυτό διότι εκ μέρους της Προ­έ­δρου κ. Για­σι­ράνη δεν υπήρξε κανένα ίχνος σεβα­σμού, ούτε προς την Γενική Γραμ­μα­τεία Ισό­τη­τας, της οποίας ως εκπρό­σω­πος παρευ­ρί­σκο­ταν στην τελετή η κ. Βάσω Κόλια, ούτε απέ­να­ντι στον Περι­φε­ρειάρχη, ούτε απέ­να­ντι στον Δήμαρχο και γενι­κό­τερα στους θεσμούς.

Πόσο μάλλον, στους απλούς ανθρώ­πους που έτυχε να παρευ­ρί­σκο­νται εκεί και στους μαθητές του Μου­σι­κού Σχο­λείου που παρα­κο­λου­θού­σαν τις εκδη­λώ­σεις για να ευαι­σθη­το­ποι­η­θούν κατά της βίας. Μπροστά σε όλο αυτό το κοινό λοιπόν, χωρίς να μπορώ να κατα­λάβω μέχρι σήμερα ποιον και τι εξυ­πη­ρε­τούσε, δημιουρ­γή­θηκε ένταση με άσκηση λεκτι­κής βίας, με πρό­σχημα τη λογο­κρι­σία, διότι, όπως φάνηκε στο βίντεο δεν υπήρχε μόνο η μαρ­τυ­ρία κακο­ποι­η­μέ­νης γυναί­κας, αλλά και ομιλία της Προ­έ­δρου της Οργά­νω­σης.

Και θέτω το εύλογο ερώτημα: Βία δεν είναι να μην σέβεσαι τον άλλο; Δεν μπο­ρούσε η αντί­δραση ενός που αντι­προ­σω­πεύει όλες μας να στη­ρί­ζε­ται σε πολι­τι­σμέ­νες και ευγε­νι­κές συμπε­ρι­φο­ρές; Δηλαδή αν η αντί­δραση εκδη­λω­νό­ταν μέσω ενός δελτίου τύπου, με το οποίο θα εκφρά­ζαμε σ υ λ λ ο γ ι κ ά τις ενστά­σεις μας και τις απόψεις μας δεν θα ήταν καλύ­τερα ? Φίλες μου, δεν μπορείς να υπη­ρε­τείς την κατα­πο­λέ­μηση της βίας και την ίδια στιγμή με αυταρ­χι­κές συμπε­ρι­φο­ρές να ασκείς με τη συμπε­ρι­φορά σου βία απέ­να­ντι σε πρόσωπα που η ίδια η κοι­νω­νία έχει επι­λέ­ξει να την υπη­ρε­τούν, απέ­να­ντι σε μαθητές και ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νους πολίτες…

Παρόλα αυτά, εγώ προ­σω­πικά σεβό­μενη αρχικά τους πολύ­χρο­νους αγώνες της Οργά­νω­σης της οποίας τυγχάνω γενική γραμ­μα­τέας, τις αρχές και κυρίως το κοινό και τους μαθητές, παρέ­μεινα σε όλη την τελετή. Σεβά­στηκα αυτό το οποίο είπε κατά την ομιλία της η Αντι­δή­μαρ­χος Κοι­νω­νι­κής Πολι­τι­κής, περί μιας εκδή­λω­σης ταγ­μέ­νης στον Πολι­τι­σμό και σεβό­μενη ότι πραγ­μα­τικά και κυριο­λε­κτικά ένας στόχος που θέσαμε από την αρχή της ύπαρξης της Οργά­νω­σης πήρε σάρκα και οστά.

Κυρία Πρόεδρε.

Οι πολι­τι­κές θέσεις και πράξεις δεν εναρ­μο­νί­ζο­νται με μια Μη Κυβερ­νη­τική Οργά­νωση με φιλαν­θρω­πικό χαρα­κτήρα και σκοπό. Εμείς, ως Οργά­νωση, επι­κου­ρικά μπο­ρούμε να στη­ρί­ξουμε το θέμα της κακο­ποί­η­σης, κάτι που γίνεται αντι­λη­πτό από τις δημό­σιες αρχές. Οι δράσεις μας και η υπο­στή­ριξή μας προς τις κακο­ποι­η­μέ­νες γυναί­κες είναι αδιαμ­φι­σβή­τη­τες και για το λόγο αυτό έχουμε και τις επι­στο­λές ευχα­ρι­στιών από το Δήμο.

Υπάρ­χουν όμως όρια και δια­κρι­τές γραμμές τις οποίες οφεί­λουμε να σεβό­μα­στε και να μην ξεπερ­νάμε. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αντι­λη­πτό, όταν η Οργά­νωση χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως Δού­ρειος Ίππος. Για μένα ο σεβα­σμός και η πίστη σε ιδανικά είναι η αρχή και το τέλος και με αυτές συνο­δοι­πό­ρους πορεύ­θηκα στη ζωή μου. Ο τρόπος τον οποίο επι­λέ­ξατε να γίνουν ακόμη και οι τωρινές αρχαι­ρε­σίες, κυρίως χωρίς να προ­βείτε σε σύγκληση γενικής συνέ­λευ­σης για έγκριση απο­λο­γι­σμού πεπραγ­μέ­νων, απο­δει­κνύ­ουν την έλλειψη σεβα­σμού προς το πρόσωπο της Γενικής Γραμ­μα­τέως της Οργά­νω­σης, καθώς και στα μέλη αυτής.

Οι παρα­πάνω λόγοι με οδηγούν να πάρω την απόφαση να υπο­βάλλω την παραί­τησή μου από το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο. Με την Χρυ­σούλα Καϊλη, ονει­ρευ­τή­καμε να αλλά­ξουμε το κόσμο και όχι να γίνουμε απλά ένα μέσο για την ικα­νο­ποί­ηση προ­σω­πι­κών φιλο­δο­ξιών. Η Χρυ­σούλα ήταν γυναίκα με προ­σω­πι­κό­τητα, χωρίς σύνορα και κομ­μα­τι­κές – πολι­τι­κές προ­σω­πι­κές φιλο­δο­ξίες, διο­ρα­τική και πάνω από όλα ανθρω­πο­κε­ντρική.

Για αυτό το πρώτο όραμα και την υπη­ρέ­τηση του επιλέγω να παρα­μείνω στην Οργά­νωση ως ένα απλό μέλος, ευελ­πι­στώ­ντας ότι σύντομα θα μπο­ρέ­σουμε να ξανα­βρούμε το βημα­τι­σμό μας προς την πραγ­μά­τωση των πραγ­μα­τι­κών σκοπών της Οργά­νω­σης.

ΜΑΡΙΑ Δ. ΚΟΥΡΤΗ

Γ.Γ. της Διε­θνούς Οργά­νω­σης

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ