Ημέρα Μνήμης

Σήμερα,  Κυριακή 19 Νοεμ­βρίου, Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα των Τρο­χαίων Ατυ­χη­μά­των, οι σκέψεις μας είναι στους ανθρώ­πους που έχασαν αγα­πη­μέ­νους ανθρώ­πους στους δρόμους και οι ζωές των οποίων άλλαξαν για πάντα. Είναι πράγ­ματι μια στιγμή να θυμη­θούμε και να ανα­γνω­ρί­σουμε πως πρέπει να γίνουν πολύ περισ­σό­τερα -ακόμη και τώρα- ώστε να απο­φευ­χθεί αυτός ο τρα­γι­κός χαμός. Τα προ­σω­ρινά δια­θέ­σιμα στοι­χεία για το 8μηνο του 2023 (Ιανουά­ριος – Αύγου­στος), δεί­χνουν αύξηση των τρο­χαίων κατά 11% σε σχέση με το 2022, των νεκρών κατά 4% και των τραυ­μα­τι­σμών κατά 10%. Και εάν τα συγκρί­νουμε με το 2019 θα δούμε και πάλι τον αριθμό των ατυ­χη­μά­των αυξη­μένο κατά 4%. Κοινώς, κάτι δεν πάει καλά, ειδικά εάν λάβει κανείς υπόψη ότι κατά την προη­γού­μενη δεκα­ε­τία η Ελλάδα ήταν «πρω­τα­θλή­τρια Ευρώπης» στη μείωση των δεικτών αυτών. Η κατά­σταση αντί να βελ­τιώ­νε­ται επι­δει­νώ­νε­ται. Και πως να μη συμβεί αυτό, όταν ο κόκ­κι­νος σημα­το­δό­της και τα όρια ταχύ­τη­τας ισχύουν προ­αι­ρε­τικά και όχι δεσμευ­τικά πλέον για πάρα πολλούς οδηγούς. Όταν οδηγούν μετά από κατα­νά­λωση αλκοόλ. Ενα μεγάλο ποσοστό ατόμων οδηγεί, σκρο­λά­ρο­ντας παράλ­ληλα στο κινητό ή έχοντας το τηλέ­φωνο στο αυτί.  Τερά­στιος αριθμός δικυ­κλι­στών (καθώς και οι περισ­σό­τε­ροι οδηγοί ηλε­κτρι­κών πατι­νιών) δεν φορούν ποτέ κράνος. Λεω­φο­ρειο­λω­ρί­δες και πεζο­δρό­μια κατα­λαμ­βά­νο­νται από αυτο­κί­νητα, εκθέ­το­ντας δυνη­τικά σε κίνδυνο τους πεζούς που είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να κατέ­βουν στο οδό­στρωμα, οι παρα­σύρ­σεις πεζών έχουν γίνει πια «μόδα». Πρό­κει­ται για θέμα που θα έπρεπε να ενώνει τον πολι­τικό κόσμο, την κοι­νω­νία των πολιτών, και τους κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους. Διότι είναι αδια­νό­ητο η ανθρώ­πινη ζωή να χάνει τόσο πολύ την αξία της. Και γιατί κανένα δικα­στή­ριο, όσο αυστηρό κι αν γίνει, δεν μπορεί να φέρει τους αγα­πη­μέ­νους μας πίσω. Τα θύματα των εγκλη­μά­των αυτών δεν είναι απλοί αριθμοί. Έχουν πρόσωπο, έχουν ιστορία, έχουν τους δικούς τους ανθρώ­πους που ζουν με τον πόνο των ανα­μνή­σεων και της έλλει­ψης. Και για το λόγο αυτό απαι­τούν δικαιο­σύνη. Ακόμη και μετά θάνατο. Για να στα­μα­τή­σει αυτή η δια­δι­κα­σία μαζικής δολο­φο­νίας, για να μη θρη­νή­σουμε και άλλα θύματα.  Παρό­ντες και απόντες δεν είναι εντέλει δια­φο­ρε­τικά πρόσωπα αλλά κοινοί πρω­τα­γω­νι­στές μιας εξε­λισ­σό­με­νης μέσα στο αίμα και στον πόνο ιστο­ρίας.