Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από «υπερτουρισμό» αλλά από έλλειψη υποδομών

Η βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη του κλά­δου προ­ϋ­πο­θέ­τει εκτός από όραμα, τόλμη και στρα­τη­γι­κή, νο­μο­θέ­τη­ση και ένα κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο, πο­λι­τεία και πο­λί­τες να αντι­λαμ­βά­νο­νται πλή­ρως τις τομές που απαι­τού­νται

Καθώς αλ­λά­ζουν οι απαι­τή­σεις των τα­ξι­διω­τών και προ­τάσ­σο­νται θέ­μα­τα  βιω­σι­μό­τη­τας τόσο για το φυ­σι­κό τοπίο, όσο και για τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες, τέ­θη­κε το ερώ­τη­μα αν και στην Ελ­λά­δα αντι­με­τω­πί­ζου­με πλέον το πρό­βλη­μα του «υπερ­του­ρι­σμού», όπως για πα­ρά­δειγ­μα στη Βε­νε­τία ή στη Βαρ­κε­λώ­νη. Ο πρώην Γ.Γ. του ΕΟΤ Δη­μή­τρης Τρυ­φω­νό­που­λος ήταν κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κός: Δεν υφί­στα­ται στην Ελ­λά­δα πρό­βλη­μα υπερ­του­ρι­σμού, σε κα­νέ­ναν προ­ο­ρι­σμό, αλλά χρό­νιο πρό­βλη­μα έλ­λει­ψης υπο­δο­μών.

Ποια είναι η λύση; Μα­κρο­πρό­θε­σμος σχε­δια­σμός, εθνι­κή στρα­τη­γι­κή που να υπερ­βαί­νει την 4ετία και φυ­σι­κά ορθή νο­μο­θέ­τη­ση. Η βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη του κλά­δου, πρό­σθε­σε ο κ. Τρυ­φω­νό­που­λος προ­ϋ­πο­θέ­τει εκτός από όραμα, τόλμη και στρα­τη­γι­κή, αλλά και την απο­δο­χή της κοι­νω­νί­ας. Πα­ράλ­λη­λα, η προ­σφο­ρά υψη­λών υπη­ρε­σιών, ο σε­βα­σμός στις ανά­γκες του τα­ξι­διώ­τη, η προ­στα­σία του φυ­σι­κού, αλλά και του αστι­κού το­πί­ου, είναι οι νέες απαι­τή­σεις, που θα κα­θο­ρί­σουν το μέλ­λον του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού.

Η ομι­λία του κ. Τρυ­φω­νό­που­λου

«Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι

Παρά το γε­γο­νός ότι υστε­ρού­με ακόμα στα βα­σι­κά, όπως απου­σία μα­κρο­πρό­θε­σμου σχε­δια­σμού, εθνι­κής στρα­τη­γι­κής που να υπερ­βαί­νει τον όποιο κομ­μα­τι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό και φυ­σι­κά ορθής νο­μο­θέ­τη­σης, αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε πλέον τον του­ρι­σμό ως μία συ­νο­λι­κή δια­δι­κα­σία και όχι απλώς σαν «τη κότα με τα χρυσά αυγά».

Η βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη του κλά­δου ωστό­σο, προ­ϋ­πο­θέ­τει εκτός από όραμα, τόλμη και στρα­τη­γι­κή, νο­μο­θέ­τη­ση και ένα κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο. Για να μπο­ρέ­σει μία νο­μο­θέ­τη­ση να λει­τουρ­γή­σει απο­τε­λε­σμα­τι­κά, πρέ­πει να έχει αρωγό το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο. Πο­λι­τεία και πο­λί­τες να αντι­λαμ­βά­νο­νται πλή­ρως τις τομές που απαι­τού­νται. Να εν­στερ­νί­ζο­νται τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που απαι­τού­νται, να συμ­βά­λουν από κοι­νού.

Αυτή είναι η βάση της συ­ζή­τη­σης του μέλ­λο­ντος και δεν γί­νε­ται μόνο στην Ελ­λά­δα, αλλά σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο. Η Ελ­λά­δα οφεί­λει να συν­δια­μορ­φώ­σει αυτόν τον διά­λο­γο, αντί να είναι πάλι ου­ρα­γός στις εξε­λί­ξεις που νο­μο­τε­λεια­κά θα έρ­θουν.

Σή­με­ρα ωστό­σο, που τόσο το φυ­σι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα απει­λεί­ται ελέω κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής και απου­σί­ας ου­σια­στι­κού πλαι­σί­ου για την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, όσο και το αστι­κό που ακόμα δεν μπο­ρεί να το­πο­θε­τη­θεί στον πα­γκό­σμιο διά­λο­γο για τις βρα­χυ­χρό­νιες μι­σθώ­σεις, πώς πραγ­μα­τι­κά μπο­ρού­με να ανα­γά­γου­με την συ­ζή­τη­ση για βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη μέσω του του­ρι­σμού;

Η ποιό­τη­τα και η αξία της του­ρι­στι­κής εμπει­ρί­ας σή­με­ρα δια­χέ­ε­ται σε πλατ­φόρ­μες και μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης. Η απο­τύ­πω­ση γί­νε­ται από τον χρή­στη και είναι σχε­δόν πάντα αφο­πλι­στι­κά ει­λι­κρι­νής. Ο τα­ξι­διω­τι­κός κλά­δος πρέ­πει να αρ­χί­σει να κοιτά τις ποιο­τι­κές στα­τι­στι­κές και όχι μόνο τις πο­σο­τι­κές.

Δεν αρκεί ένας αυ­ξη­μέ­νος αριθ­μός επι­σκε­πτών, όταν οι ίδιοι θα πε­ρι­γρά­ψουν μία αρ­νη­τι­κή εμπει­ρία. Μία εμπει­ρία που δεν προ­σέ­φε­ρε υπο­δο­μές και τε­χνο­γνω­σία, που δεν σε­βά­στη­κε την αρ­χι­κή επι­λο­γή. Που προς χάριν και μόνο της αύ­ξη­σης όχι μόνο δεν προ­σέ­φε­ρε στον τα­ξι­διώ­τη αυτά που ζή­τη­σε, αλλά πα­ράλ­λη­λα δυ­σα­ρέ­στη­σε τον μό­νι­μο κά­τοι­κο, διότι εν τέλει υπο­βάθ­μι­σε και τη δική του κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα.

Ο βιώ­σι­μος του­ρι­σμός είναι αυτός που πα­ρά­γει αξία, για όλους τους εμπλε­κό­με­νους. Ο τα­ξι­διώ­της βλέ­πει τα χρή­μα­τα που ξό­δε­ψε να αντι­κα­το­πτρί­ζουν τις επι­θυ­μί­ες του. Ο ντό­πιος συμ­με­τέ­χει και όχι μόνο κερ­δί­ζει, αλλά ανα­βαθ­μί­ζει τις υπη­ρε­σί­ες του. Το κρά­τος ανα­βαθ­μί­ζει τις υπο­δο­μές του και προ­σφέ­ρει κα­λύ­τε­ρες υπη­ρε­σί­ες σε όλους. Ο σε­βα­σμός στο τοπίο και στον οι­κείο τρόπο ζωής προ­σφέ­ρει μία αυ­θε­ντι­κή εμπει­ρία που θα είναι και ο κα­λύ­τε­ρος πρε­σβευ­τής.

Δη­μιουρ­γεί­ται πα­ράλ­λη­λα ένας υγιής αντα­γω­νι­σμός ανά­με­σα στους επαγ­γελ­μα­τί­ες του κλά­δου. Δη­μιουρ­γού­νται καλές πρα­κτι­κές ανά­με­σα στον κλάδο και τις το­πι­κές κοι­νό­τη­τες που αντι­λαμ­βά­νο­νται άμεσα τα οφέλη ενός ποιο­τι­κού του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος. Δί­νο­νται κί­νη­τρα και εν τέλει βελ­τιώ­νε­ται και το εμπο­ρι­κό brand της χώρας. Ανα­βαθ­μί­ζε­ται ο προ­ο­ρι­σμός και συ­νε­πώς κα­τα­λή­γει να απο­τε­λεί επι­λο­γή για με­γα­λύ­τε­ρο κοινό. Τα νού­με­ρα αυ­ξά­νουν, αλλά όχι απλώς γε­ω­με­τρι­κά. Οι επι­σκέ­πτες κα­τα­νέ­μο­νται κα­λύ­τε­ρα στην επι­κρά­τεια, ανά­λο­γα με τις επι­θυ­μί­ες τους. Η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος επε­κτεί­νε­ται και γί­νε­ται ου­σια­στι­κά 365 μέρες το χρόνο, ακόμα και για πε­ριο­χές που χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται απο­κλει­στι­κά ως θε­ρι­νοί προ­ο­ρι­σμοί.

Το κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο λοι­πόν οφεί­λει να είναι δε­σμευ­τι­κό. Εφό­σον θέ­λου­με να συ­νε­χί­σου­με να αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τον του­ρι­σμό ως μια «βιο­μη­χα­νία» θα πρέ­πει απαι­τεί­ται προ­γραμ­μα­τι­σμός για την ανά­πτυ­ξή του. Να εξα­σφα­λι­σθεί από­δο­ση της επέν­δυ­σης και αύ­ξη­ση της αξίας για τους «με­τό­χους» που εν προ­κει­μέ­νω εί­μα­στε όλοι. Είτε δρα­στη­ριο­ποιού­μα­στε στον κλάδο είτε όχι.

Όπως ο τα­ξι­διώ­της σή­με­ρα έχει απε­ριό­ρι­στη πρό­σβα­ση στην πλη­ρο­φο­ρία και στην ενη­μέ­ρω­ση, έτσι και ο ίδιος ο του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός οφεί­λει να πρά­ξει το ίδιο. Όλοι πρέ­πει να δια­δρα­μα­τί­σου­με ση­μα­ντι­κό ρόλο και να εξα­σφα­λί­σου­με ότι το του­ρι­στι­κό μας προ­ϊ­όν αντα­πο­κρί­νε­ται στην υπό­σχε­σή του να βελ­τιώ­σει τα μέσα δια­βί­ω­σης των αν­θρώ­πων και να προ­στα­τεύ­σει το πε­ρι­βάλ­λον από το οποίο απο­λύ­τως εξαρ­τά­ται».

πηγή newmoney.gr