Γιατί η Άγκυρα στοχοποιεί Κίναρο, Κανδελιούσσα

Μη­νύ­μα­τα για τη δυ­να­τό­τη­τα των τουρ­κι­κών ενό­πλων δυ­νά­με­ων (ΤΕΔ) ότι έχουν άμεση επι­χει­ρη­σια­κή ει­κό­να και πρό­σβα­ση ακόμα και σε ση­μεία στα οποία θε­ω­ρη­τι­κά στοι­χεία των ελ­λη­νι­κών Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων (Ε.Δ.) μπο­ρεί να πα­ρέμ­βουν απο­τε­λε­σμα­τι­κά και άμεσα απο­τε­λούν τα μπα­ράζ υπερ­πτή­σε­ων πάνω από ακα­τοί­κη­τα ή και κα­τοι­κη­μέ­να μι­κρο­νή­σια, όπως αυτά έχουν κα­τα­γρα­φεί τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες. Μόνο χθες και προ­χθές η Κί­να­ρος και η Καν­δε­λιούσ­σα Νι­σύ­ρου έγι­ναν στό­χος υπερ­πτή­σε­ων τουρ­κι­κών UAV συ­νο­λι­κά επτά φορές (πέντε και δύο αντι­στοί­χως). Από τις αρχές του χρό­νου, τουρ­κι­κά UAV και κά­ποιες φορές και μα­χη­τι­κά F-16 πέ­τα­ξαν 29 φορές πάνω από την Κί­να­ρο και την πα­ρα­κεί­με­νη νη­σί­δα Γλά­ρος και 23 πάνω από την Καν­δε­λιούσ­σα. Φυ­σι­κά η Κί­να­ρος και η Καν­δε­λιούσ­σα δεν είναι τα μόνα μι­κρο­νή­σια που βρί­σκο­νται στο στό­χα­στρο της Αγκυ­ρας. Κατά και­ρούς στο­χο­ποιού­νται το Φαρ­μα­κο­νή­σι, το Αγα­θο­νή­σι και οι Οι­νούσ­σες με την Πα­να­γιά στα ανα­το­λι­κά της Χίου.

Οι βα­σι­κοί λόγοι για τη στο­χο­ποί­η­ση αυτών των δύο μι­κρών νη­σιών τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες είναι οι εξής:

– Πρώ­τον, για να υπο­στη­ρί­ξουν στην πράξη τη γε­νι­κό­τε­ρη τουρ­κι­κή θέση περί «γκρί­ζων ζωνών», δη­λα­δή περί νη­σιών ακα­θό­ρι­στης κυ­ριαρ­χί­ας στο Αι­γαίο, κα­τη­γο­ρία στην οποία, κατά την Αγκυ­ρα, εμπί­πτουν τόσο η Κί­να­ρος όσο και η Καν­δε­λιούσ­σα. Την τουρ­κι­κή πλευ­ρά ενο­χλεί το γε­γο­νός ότι και τα δύο μι­κρο­νή­σια δια­θέ­τουν υπο­δο­μές. Η Κί­να­ρος είναι κα­τοι­κη­μέ­νο νησί, καθώς ζει μό­νι­μα εκεί η Ει­ρή­νη Κα­τσο­τούρ­χη, το σπίτι της οποί­ας ανα­κα­τα­σκευά­στη­κε, μά­λι­στα, τον πε­ρα­σμέ­νο Φε­βρουά­ριο από τη Μο­νά­δα Με­λε­τών και Κα­τα­σκευών (ΜΟΜΚΑ) του ΓΕΕΘΑ. Η Καν­δε­λιούσ­σα δια­θέ­τει επί­σης κά­ποιες κτι­ρια­κές υπο­δο­μές και συ­γκε­κρι­μέ­να ένα φάρο.

Η θε­ω­ρία των «γκρί­ζων ζωνών», η προ­βο­λή των δυ­να­το­τή­των των Bayraktar και οι κα­τα­σκο­πευ­τι­κές απο­στο­λές τους, η προ­σπά­θεια «απά­ντη­σης» σε ελ­λη­νι­κές ασκή­σεις ανα­κα­τά­λη­ψης νη­σί­δων.

– Δεύ­τε­ρον, προ­κει­μέ­νου να δεί­ξουν ότι η εμ­βέ­λεια των Bayraktar είναι τέ­τοια που μπο­ρεί να επι­χει­ρή­σουν με άνεση και άμεσο έλεγ­χο από τους σταθ­μούς διοί­κη­σής τους στα μι­κρα­σια­τι­κά πα­ρά­λια ακόμα και σε ση­μεία που βρί­σκο­νται πέρα από το στενά νο­ού­με­νο Ανα­το­λι­κό Αι­γαίο. Απο­τε­λεί, επί­σης, έναν φθηνό τρόπο επι­τή­ρη­σης του Αι­γαί­ου, καθώς τα Bayraktar έχουν ιδιαί­τε­ρα χα­μη­λό κό­στος πτή­σης ανά ώρα.

– Τρί­τον, προ­κει­μέ­νου να δεί­ξουν ότι σε πε­ρί­πτω­ση κα­τά­λη­ψης από τις ΤΕΔ ενός από αυτά τα νησιά ή αντι­στρό­φως σχε­δια­σμού οχύ­ρω­σής τους προς απο­φυ­γήν, τα τουρ­κι­κά UAV είναι σε θέση να επι­χει­ρή­σουν με επι­τυ­χία. Και στα δύο μι­κρο­νή­σια έχουν γίνει ασκή­σεις των ελ­λη­νι­κών Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων, και ιδιαί­τε­ρα στην Καν­δε­λιούσ­σα στο πα­ρελ­θόν πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν σε­νά­ρια ανα­κα­τά­λη­ψης νη­σί­δας σε πε­ρί­πτω­ση πο­λε­μι­κής κρί­σης. Οι πτή­σεις τουρ­κι­κών UAV απο­τε­λούν μή­νυ­μα και προς απά­ντη­ση αυτών των σε­να­ρί­ων.

– Τέ­ταρ­τον, το γε­γο­νός ότι τα τουρ­κι­κά UAV πραγ­μα­το­ποιούν επι­χει­ρή­σεις απο­τύ­πω­σης της κα­τά­στα­σης σε πε­ριο­χές που κατά και­ρούς οι ΤΕΔ προσ­διο­ρί­ζουν ως υψη­λού εν­δια­φέ­ρο­ντος. Εν ολί­γοις τα UAV πραγ­μα­το­ποιούν κα­τα­σκο­πευ­τι­κές απο­στο­λές προ­κει­μέ­νου να απο­τυ­πώ­σουν σε ει­κό­να υψη­λής ευ­κρί­νειας κι­νή­σεις που μπο­ρεί να κά­νουν ή υπο­λο­γί­ζουν ότι μπο­ρεί να σχε­διά­ζουν στην πε­ριο­χή οι ελ­λη­νι­κές Ενο­πλες Δυ­νά­μεις. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι τους τε­λευ­ταί­ους μήνες το τουρ­κι­κό υπουρ­γείο Εθνι­κής Αμυ­νας δη­μο­σιο­ποιεί κατά και­ρούς υλικό που χρη­σι­μο­ποιεί­ται για προ­πα­γαν­δι­στι­κούς σκο­πούς, όπως, για πα­ρά­δειγ­μα, «απο­δεί­ξεις» ότι το Λι­με­νι­κό Σώμα προ­χω­ρεί σε βί­αιες επα­να­προ­ω­θή­σεις με­τα­να­στών (pushbacks).

Οι υπερ­πτή­σεις, δε­δο­μέ­νου ότι συμ­βαί­νουν σε κενό επι­κοι­νω­νί­ας με­τα­ξύ Ελ­λά­δας και Τουρ­κί­ας, αυ­ξά­νουν και τις πι­θα­νό­τη­τες ατυ­χή­μα­τος. Ακόμα και αυτός ο δί­αυ­λος με­τα­ξύ των υπουρ­γών Εθνι­κής Αμυ­νας Νίκου Πα­να­γιω­τό­που­λου και Χου­λου­σί Ακάρ φαί­νε­ται ότι αδρα­νεί, λόγω, βέ­βαια, του γε­νι­κευ­μέ­νου επι­θε­τι­κού κλί­μα­τος από την πλευ­ρά της Αγκυ­ρας.

Αυ­ξη­μέ­νη χρήση UAV και τις νυ­χτε­ρι­νές ώρες

Τα τουρ­κι­κά UAV, κυ­ρί­ως τα TB-2 Bayraktar και ANKA-S που αξιο­ποιού­νται κατά κόρον για επι­χει­ρή­σεις επι­τή­ρη­σης και απο­τύ­πω­σης της κα­τά­στα­σης στο Ανα­το­λι­κό Αι­γαίο, απο­τε­λούν έναν φθηνό τρόπο και για την πραγ­μα­το­ποί­η­ση νυ­χτε­ρι­νών υπερ­πτή­σε­ων.

Μόνο εντός του Σε­πτεμ­βρί­ου, δη­λα­δή σε λι­γό­τε­ρες από τρεις εβδο­μά­δες, τουρ­κι­κά UAV έχουν πε­τά­ξει νυ­χτε­ρι­νές και με­τα­με­σο­νύ­χτιες ώρες πάνω από την Κί­να­ρο συ­νο­λι­κά έν­δε­κα φορές.

Τα UAV για να απο­γειω­θούν δεν χρειά­ζο­νται παρά ελά­χι­στη προ­ε­τοι­μα­σία, ενώ αντι­στρό­φως η ανα­χαί­τι­σή τους από την Πο­λε­μι­κή Αε­ρο­πο­ρία (Π.Α.), η οποία είναι επι­φορ­τι­σμέ­νη και με αυτό το έργο, είναι πάντα δα­πα­νη­ρή.

Οι επι­χει­ρή­σεις επι­τή­ρη­σης, ανα­γνώ­ρι­σης και –εφό­σον χρεια­στεί– κοι­νο­ποί­η­σης των στό­χων σε εχθρι­κές μο­νά­δες που ακο­λου­θούν δεν είναι οι μο­να­δι­κές απο­στο­λές που μπο­ρεί να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν τα τουρ­κι­κά UAV. Σε πε­ρί­πτω­ση στρα­τιω­τι­κής σύ­γκρου­σης κά­ποια –από τα συ­νο­λι­κά πε­ρί­που 200– UAV που δια­θέ­τουν οι τουρ­κι­κές δυ­νά­μεις μπο­ρεί να ομα­δο­ποι­η­θούν σε σμήνη προ­κει­μέ­νου να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν επι­θέ­σεις κο­ρε­σμού ενα­ντί­ον μο­νά­δων όχι μόνο στην επι­φά­νεια της θά­λασ­σας (φρε­γά­τες κ.ά.) αλλά και στο έδα­φος.

Τα συ­στή­μα­τα αντι­με­τώ­πι­σης των UAV που το­πο­θε­τή­θη­καν αθό­ρυ­βα τους προη­γού­με­νους μήνες στα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου απο­τε­λούν μέτρο που απα­ντά­ει στις το­πι­κές επι­χει­ρη­σια­κές ανά­γκες, δεν μπο­ρούν, όμως, παρά να συν­δυα­στούν και με πιο δρα­στι­κά μέτρα, πέρα από την πα­ρέμ­βα­ση στο προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νο σχέ­διο πτή­σης. Εντός και εκτός υπουρ­γεί­ου Εθνι­κής Αμυ­νας γί­νο­νται συ­ζη­τή­σεις για την ανά­πτυ­ξη δυ­να­το­τή­των σχε­τι­κά με πα­ρεμ­βά­σεις σε ακόμα με­γα­λύ­τε­ρο εύρος.

Εξε­τά­ζε­ται, ακόμα, η απει­λή που ίσως απο­τε­λέ­σουν τα τουρ­κι­κά UAV σε πε­ρί­πτω­ση εμπλο­κής, η οποία μπο­ρεί να συμ­βεί όταν κα­τα­στεί επι­χει­ρη­σια­κά λει­τουρ­γι­κό το ελι­κο­πτε­ρο­φό­ρο «TCG Anadolu», το οποίο θα με­τα­φέ­ρει όχι μόνο ελι­κό­πτε­ρα αλλά και UAV. Δε­δο­μέ­νου ότι πρό­κει­ται για πλοίο ανοι­χτής θα­λάσ­σης, το αρ­νη­τι­κό σε­νά­ριο πε­ρι­λαμ­βά­νει την κί­νη­ση του «Anadolu» με­τα­ξύ Τρί­πο­λης στη Λιβύη και Πασά Λιμάν στον Αυ­λώ­να Αλ­βα­νί­ας (όπου η Τουρ­κία έχει δυ­να­τό­τη­τα διευ­κο­λύν­σε­ων στο λι­μά­νι από το 1992) και την επί­θε­ση προς τις ελ­λη­νι­κές δυ­νά­μεις από τα δυ­τι­κά, σε πε­ρί­πτω­ση εμπλο­κής στο Αι­γαίο. Πρό­κει­ται για ένα εν­δε­χό­με­νο που ανή­κει αυτή τη στιγ­μή απο­κλει­στι­κά στη σφαί­ρα των σε­να­ρί­ων, το οποίο όμως με­λε­τά­ται πολύ σο­βα­ρά από τους αρ­μο­δί­ους στην Αθήνα.

Πηγή kathimerini.gr

Βα­σί­λης Νέδος