Οι κάτοικοι της οδού Καποδιστρίου διαμαρτύρονται για ηχορύπανση και προσφεύγουν στον Εισαγγελέα

Επι­στολή δια­μαρ­τυ­ρίας αλλά και ευαι­σθη­το­ποί­η­σης  σχετικά με τερά­στιο θέμα ηχο­ρύ­παν­σης και παρε­νό­χλη­σης στην οδό Καπο­δι­στρίου, από την κυρία Μπακαρή Μαρία:

Επι­χεί­ρηση πλυ­ντη­ρίου αυτο­κι­νή­των παρε­νο­χλεί ακα­τά­παυ­στα μια ολό­κληρη γει­το­νιά

20 και πλέον οικο­γέ­νειες προ­σφεύ­γουμε στην Εισαγ­γε­λέα, με την ελπίδα να βρούμε ξανά λίγη ησυχία στα σπίτια μας. Δυστυ­χώς για όλους μας, σχεδόν στο τέρμα της οδού Καπο­δι­στρίου της πόλεως Ρόδου, σχεδόν απέ­να­ντι από την είσοδο του παλιού εργο­στα­σίου της ΚΑΪΡ εγκα­τα­στά­θηκε επι­χεί­ρηση καθα­ρι­σμού αυτο­κι­νή­των, της οποίας η λει­τουρ­γία ξεκινά νωρίς το πρωί και συνε­χί­ζει ακά­θε­κτα μέχρι τις 23.30’ τη νύχτα.

Η συνεχής λει­τουρ­γία των μηχα­νη­μά­των πλύσης έχουν αφαι­ρέ­σει την ηρεμία από ολό­κληρη τη γει­το­νιά. Ο επι­χει­ρη­μα­τίας, τον οποίο πια απο­κα­λούμε «εισβο­λέα», συχνά δε σέβεται ούτε το ωράριο κοινής ησυχίας, ούτε καν τους ηλι­κιω­μέ­νους κι ασθε­νείς ανθρώ­πους που προ­σπα­θούν μάταια να κοι­μη­θούν.

Ο «επι­χει­ρη­μα­τίας – εισβο­λέας» έχει δεχθεί συστά­σεις από τις Αστυ­νο­μι­κές και Αρμό­διες Διοι­κη­τι­κές Αρχές, ίσως και πρό­στιμο για μη τήρηση των περι­βαλ­λο­ντι­κών προ­δια­γρα­φών για τέτοιου τύπου δρα­στη­ριό­τη­τες, όμως αυτό δεν τον πτοεί να συνε­χί­ζει την όχληση. Προ­φα­νώς το κέρδος της επι­χεί­ρη­σης είναι μεγα­λύ­τερο από το πρό­στιμο που του έχει επι­βλη­θεί, γι’ αυτό και η για εμάς παρε­νο­χλη­τική του δρα­στη­ριό­τητα συνε­χί­ζε­ται αδιά­κοπα. Προ­φα­νώς επίσης είναι δύσκολο έως αδύνατο να μην λει­τουρ­γεί όπως λει­τουρ­γεί –κάτι που υπο­γραμ­μί­ζει την ακα­ταλ­λη­λό­τητα του χώρου στον οποίο έχει εγκα­τα­στα­θεί: μια κατοι­κη­μένη περιοχή, μάλιστα θεω­ρη­μένη ως «ζώνη περι­βαλ­λο­ντι­κής ανα­βάθ­μι­σης/εξυ­γί­αν­σης» στο σχέδιο πόλης, λίγο πριν τη νέα μαρίνα – παρα­θα­λάσ­σιο μέτωπο και «βιτρίνα» της πόλης.

Το κείμενο της συλ­λο­γι­κής καταγ­γε­λίας ήδη βρί­σκε­ται καθοδόν για το γραφείο της Εισαγ­γε­λίας, της Αστυ­νο­μίας και της Επι­τρο­πής Ποιό­τη­τας Ζωής του Δ. Ρόδου με την ελπίδα να βρούμε λύση. Η τιμωρία τύπου προ­στί­μων που ήδη έχουν εκδοθεί μάλλον δεν είναι λύση για εμάς, η άμεση απαλ­λαγή μας από αυτήν την ακραία ταλαι­πω­ρία είναι. Προς αυτήν την κατεύ­θυνση είναι συνο­λικά η μετε­γκα­τά­σταση σε χώρο κατάλ­ληλο, με αρκετά μεγάλη είσοδο (αυτή τη στιγμή χρη­σι­μο­ποιεί­ται κατα­χρη­στικά ο δημό­σιος δρόμος και το πεζο­δρό­μιο προ­κα­λώ­ντας προ­βλή­ματα και στην κυκλο­φο­ρία κι επι­πλέον ηχο­ρύ­πανση με τις κόρνες συχνά-πυκνά να ουρ­λιά­ζουν) και κατάλ­λη­λες υπο­δο­μές για τη γενική υγιεινή (βρώμικα νερά στο δρόμο/στίγ­ματα με σκόνη

και λιπα­ντικά σκορ­πί­ζο­νται σε ακτίνα 20 μέτρων!). Θα μπο­ρού­σαμε να συμ­βά­λουμε όλοι στην εύρεση λύσης –αρκεί να υπάρχει ελά­χι­στη κατα­νό­ηση, ενσυ­ναί­σθηση, σεβα­σμός.

Ακο­λου­θεί ένα κείμενο, με το οποίο θα προ­σπα­θήσω ως ψυχο­λό­γος να σας περι­γράψω την αίσθηση, το πρό­βλημα, αλλά και τις επι­πτώ­σεις στη ψυχική υγεία μιας ολό­κλη­ρης γει­το­νιάς από τη δράση του ενός.

“Και ξαφνικά μια φάμπρικα εισέ­βαλε στο σπίτι μου!!..”

Ένα πρω­το­φα­νές φαι­νό­μενο επι­κίν­δυ­νης ηχο­ρύ­παν­σης στην οδό Καπο­δι­στρίου – Η ακτι­νο­γρα­φία ενός συμ­πτώ­μα­τος συστη­μι­κής μόλυν­σης και οι ψυχο­σω­μα­τι­κές επι­πτώ­σεις σε δημότες/κατοί­κους ενός «κατώ­τε­ρου Θεού(;)» …

Το ξυπνη­τήρι εδώ και τέσ­σε­ρις (4) μήνες είναι δια­πε­ρα­στικό, λέγεται «πιε­στικό νερού». Κοίταξα το ρολόι: 07:42’ η πρώτη κρούση σήμερα. Θα πάει του­λά­χι­στον 14ωρο (χτες έκλεισε στις 23:30). Ίσως καλύψει το πρό­στιμο -που επι­βλή­θηκε από τη μόνη αρχή που έχει λει­τουρ­γή­σει ως τώρα προ­στα­τευ­τικά για τη δημόσια υγεία- πιθα­νό­τατα μέσα σε 3 ημέρες δου­λειάς. Όπου δουλειά: καθα­ρι­σμοί αυτο­κι­νή­των «βιολογικά-οικολογικά» με άφθονο «ηχο­ρυ­πα­ντικό», κερα­σμένο κατά συρροή στους γεί­το­νες. Ναι, αυτό το μονό­πλευρα βασα­νι­στικό παρά­δοξο ζούμε εδώ και μήνες, αμέσως μετά την ήδη πολ­λα­πλώς επώδυνη καρα­ντίνα, οι κάτοι­κοι της Καπο­δι­στρίου, στο ύψος του Αγίου Γεωρ­γίου.

Η «φάμπρικα» που εισέ­βαλλε στο σπίτι μου (και στο σπίτι τόσων ανθρώ­πων σε ακτίνα 200 μέτρων του­λά­χι­στον) όμως δεν είναι μόνο το «ξυπνη­τήρι».

· Είναι ένα μεγάλο αιχμηρό ηχητικό καρφί που θαρρείς διαρ­ρη­γνύει το κρανίο σου και δια­περνά βίαια τα αυτιά σου…

· Είναι ένα «ωστικό κύμα» και δια­πε­ρα­στι­κός θόρυβος που ενι­σχύ­ε­ται με αντή­χηση έχοντας την «πηγή» του στο ισόγειο (!!) πολυ­κα­τοι­κίας και μικρή από­σταση από τα σπίτια απέ­να­ντι και εκα­τέ­ρω­θεν και που απα­γο­ρεύει την έξοδό μας στο μπαλ­κόνι. Εκεί το αεράκι κάποτε ήταν ανα­κου­φι­στικά δροσερό το καλο­καίρι. Η θάλασσα δίπλα γαρ…

· Είναι ένας θάλαμος βασα­νι­σμού στον οποίο σε σέρνει κάποιος παρά τη θέλησή σου (και μάλιστα πλη­ρώ­νε­ται κάνο­ντας τη «δουλειά του») όπου καμία απο­λύ­τως εργασία που απαιτεί ελά­χι­στη συγκέ­ντρωση δεν είναι δυνατή…

· Είναι η ραγδαία υπο­βάθ­μιση της ποιό­τη­τας ζωής κατοί­κων και δημοτών αυτής της πόλης (με ίσα δικαιώ­ματα και υπο­χρε­ώ­σεις) από μια ανεύ­θυνα εγκα­τα­στη­μένη επι­χεί­ρηση με την επι­βλαβή συνέρ­γεια (εκούσια, ακούσια;) όλων των εμπλε­κό­με­νων φορέων «αδειο­δό­τη­σης»…

· Είναι το σύμ­πτωμα ίσως μιας συστη­μι­κής κοι­νω­νι­κής μόλυν­σης που μπορεί κι επι­τρέ­πει κάτι τόσο ανε­πί­τρε­πτα απάν­θρωπο να συμ­βαί­νει «ενδε­δυ­μένο» με λογό­τυπα και εξαγ­γε­λίες οικο­λο­γι­κού (ενώ στην ουσία ακραία ηχο­ρυ­πα­ντι­κού) πλυ­σί­μα­τος…

· Πρό­κει­ται για μια τοξική ηχο­ρύ­πανση που έχει ως επί­πτωση την κακο­ποί­ηση σε ένα αστικό/κοι­νω­νικό πλαίσιο με θύματα πολλά και θύτη ή θύτες (όπου συνερ­γοί στο μολυ­σμένο από άγνοια/αμέλεια/μη τήρηση νόμων και κανο­νι­σμών/έλλει­ψης σεβα­σμού του συναν­θρώ­που και ενσυ­ναί­σθη­σης διοι­κη­τικό σύστημα).

Δε χρειά­ζε­ται μεγάλη έρευνα για να εντο­πί­σει κανείς στη βιβλιο­γρα­φία τις άκρως ανθυ­γιει­νές συνέ­πειες αυτής της ηχο­ρύ­παν­σης, με τέτοια, μάλιστα, ένταση και συχνό­τητα. Τα μελε­τή­σαμε άλλωστε αρκετά χρόνια πριν σε προ­πτυ­χια­κές και μετα­πτυ­χια­κές σπουδές καθώς ο θόρυβος είναι παρά­γο­ντας βασικός και κατα­λυ­τι­κός για την ποιό­τητα ζωής και ψυχο­σω­μα­τι­κής υγείας. Κι οι μελέτες από τότε έχουν υπο­γραμ­μί­σει μόνο τη δρι­μύ­τητα, τη μεγάλη απειλή υπο­δει­κνύ­ο­ντας νέα αυστη­ρό­τερα κανο­νι­στικά πλαίσια για τη λει­τουρ­γία βιο­μη­χα­νι­κών μονάδων που ηχο­ρυ­παί­νουν, την κατάλ­ληλη αντί­στοιχα χωρο­τα­ξία και την προ­στα­σία των πολιτών.

Οι ψυχο­σω­μα­τι­κές επι­πτώ­σεις στην έκθεση αυτή είναι πράγ­ματι σοβα­ρό­τα­τες -παραθέτω ενδει­κτικά κάποιες:

¨ Αϋπνία – Δυσκο­λίες και στέρηση ύπνου

¨ Επι­βα­ρυ­ντι­κές επι­πτώ­σεις στη λει­τουρ­γία του νευ­ρι­κού συστή­μα­τος

¨ Απώλεια ακοής (μερική και κλι­μα­κού­μενη)

¨ Επιβολή στρεσ­σο­γό­νου περι­βάλ­λο­ντος δια­βί­ω­σης με πολ­λα­πλές συνέ­πειες στον τρόπο ζωής των ανθρώ­πων (π.χ. ένταση στην επι­κοι­νω­νία, εκρή­ξεις θυμού, αίσθηση εισβο­λής στον ιδιω­τικό χώρο, την ώρα του οικο­γε­νεια­κού τρα­πε­ζιού, της ανά­παυ­σης, θυμα­το­ποί­ηση…)

¨ Αδυ­να­μία συγκέ­ντρω­σης – απο­δυ­νά­μωση προ­σο­χής

¨ Επι­τεί­νει ενδε­χό­με­νες δυσκο­λίες μάθησης στα παιδιά

¨ Μείωση από­δο­σης στο σχολείο για μαθητές

¨ Αγχώ­δεις δια­τα­ρα­χές – Κατά­θλιψη

¨ Κόπωση – Εξου­θέ­νωση που μπορεί (κάτω από σχε­τι­κές συν­θή­κες) να εξε­λι­χθεί σε χρόνια κόπωση

¨ Επι­δεί­νωση ήδη υπαρ­χό­ντων νοση­μά­των, ιδιαί­τερα σε περι­πτώ­σεις καρ­διο­πνευ­μο­νι­κών και αυτο­ά­νο­σων.

¨ Πιο ειδικά ο Παγκό­σμιος Οργα­νι­σμός Υγείας στις εκθέ­σεις του (το 2015 και το 2018) για την ηχο­ρύ­πανση τονίζει ότι η έκθεση σε υψηλά επίπεδα θορύβου σχε­τί­ζε­ται με καρ­διο­πά­θειες, διαβήτη και Alzheimer.

Τα ερω­τή­ματα που θα ήθελα να θέσω δημόσια μέσω αυτού του άρθρου είναι καίρια και σημα­ντικά και απαι­τούν στάση, λήψη ευθύνης και δράση θεσμική, συλ­λο­γική και ατομική. Είναι ερω­τή­ματα που επι­κα­λού­νται την ακε­ραιό­τητα των εκπρο­σώ­πων των τοπικών αρχών αλλά κι ημών των ίδιων ως πολιτών.

§ Ποιος/Ποια, Ποιοι από τους «υπευ­θύ­νους» θα σταθούν ακέ­ραιοι απέ­να­ντι σε αυτό το φαι­νό­μενο αστικής βίας και θα το στα­μα­τή­σουν άμεσα; Τέσ­σε­ρις μήνες μαρ­τυ­ρίου είναι ήδη πάρα πολλοί.

§ «Το άλλο μισό της βαρ­βα­ρό­τη­τας είναι να την ανέ­χε­σαι» κι αυτό το ακραίο φαι­νό­μενο απο­τε­λεί ήδη ένδειξη μεγάλης ανοχής – συνε­νο­χής στο βωμό μιας επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας που αγνοεί ηθικά όρια αλλά και μιας «αυτο­κα­τα­στρο­φι­κής συμ­μόρ­φω­σης» για «…να μην φανώ κακός». Με ποιους τρόπους στη­ρί­ζουμε (οι «ειδικοί» κι οι

τοπικές αρχές) το ανο­σο­ποι­η­τικό σύστημα της κοι­νό­τη­τας που τη βοηθά να αντιδρά προ­λη­πτικά σε πρώτο επίπεδο και υπεύ­θυνα και να ΜΗΝ ΘΥΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ; Να εξε­λίσ­σε­ται υγιώς και με συνει­σφορά στο κοινό καλό;

§ Ποια, αλήθεια, μπορεί να είναι η απο­ζη­μί­ωση για τους ανθρώ­πους που υφί­στα­νται το καθη­με­ρινό αυτό μαρ­τύ­ριο όπως περι­γρά­φε­ται πιο πάνω; Ποια είναι η απο­ζη­μί­ωση για: -Τις επι­βλα­βείς επι­πτώ­σεις στην υγεία των περιοί­κων; -Τη στέρηση της ελευ­θε­ρίας «να ζήσω όπως επιθυμώ στο ίδιο μου το σπίτι»; – Τη στέρηση της δυνα­τό­τη­τας εργα­σίας καθώς είναι αδύνατη (για ορι­σμέ­νους περισ­σό­τερο από άλλους) η εστίαση σε οποιο­δή­ποτε έργο απαιτεί ησυχία, συγκέ­ντρωση, ακρόαση… Υπο­λο­γί­ζε­ται σε χρήμα; Σε ψυχική οδύνη; «Αντα­πο­δο­τικά» του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κέρδους, των καθα­ρι­σμών των αυτο­κι­νή­των; Το να υπο­κύ­πτουν οι 100 στις επαγ­γελ­μα­τι­κές ανάγκες του ενός απο­τε­λεί κατα­πί­εση, επιβολή και αυταρ­χι­κό­τητα άνευ προη­γου­μέ­νου!

§ Με ποιους τρόπους ενθαρ­ρύ­νε­ται απο­τε­λε­σμα­τικά η υγιής* (*κάποτε θα το θεω­ρού­σαμε πλε­ο­να­σμό αλλά…) επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα; Η Ρόδος ήδη «εκπέ­μπει» ανη­συ­χη­τικά σήματα παρα­βά­σεων και κατα­πα­τή­σεων ιδίως στο κεντρικό, κυρί­αρχο τμήμα της οικο­νο­μίας της, τον του­ρι­σμό με σοβαρό αντί­κτυπο κυρίως στο φυσικό της περι­βάλ­λον. Είναι καιρός -με την κατα­λυ­τική συνθήκη της παν­δη­μίας να επι­κα­λεί­ται περισ­σό­τερο από ποτέ την ανθρω­πιά, τη συνερ­γα­σία, την αμοι­βαία στήριξη, την ενσυ­ναί­σθηση, την αλλη­λεγ­γύη και ΟΧΙ τα αντί­θετά τους- για την περι­φρού­ρηση της ηθικής και πρα­κτι­κών (θεσμι­κών πλαι­σίων, οριο­θέ­τη­σης, κανόνων και κινή­τρων) που προ­ά­γουν την οικο­νο­μική, κοι­νω­νική, δημιουρ­γική εξέλιξη του νησιού παράλ­ληλα και ισότιμα.

Η αθέμιτη «ανά­πτυξη» εις βάρος της δημό­σιας υγείας, των φυσικών πόρων, των βασικών παρα­μέ­τρων ποιό­τη­τας ζωής των πολιτών, μόνο εγκλη­μα­τική και συστη­μα­τικά επι­βλα­βής μπορεί να είναι.

Κλεί­νο­ντας θα επα­να­λάβω αυτό που είπα απευ­θυ­νό­μενη στο δικη­γόρο που συνέ­ταξε το (εκφο­βι­στικό;!) εξώδικο για την από­συρση της αρνη­τι­κής (ή μάλλον απο­θαρ­ρυ­ντι­κής) κρι­τι­κής μου στην επι­χεί­ρηση (το οποίο θεωρώ ελά­χι­στο μέσο άμυνας): «Αν η δική σας δεο­ντο­λο­γία ως νομικού επι­τρέ­πει τη συνέ­χιση αυτού του απα­ρά­δε­κτου φαι­νο­μέ­νου επι­βο­λής και βασα­νι­σμού, η δική μου δεο­ντο­λο­γία ως ψυχο­λό­γου ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ».

Η επι­στολή αυτή στα τοπικά ΜΜΕ συνάδει με αυτόν ακριβώς το σκοπό. Σας ευχα­ρι­στώ για τη δημο­σί­ευση και μέσω αυτής τη δημο­σιο­ποί­ηση ενός τόσο οξέως φαι­νο­μέ­νου και παράλ­ληλα της ευκαι­ρίας για κοι­νω­νική ευαι­σθη­το­ποί­ηση. Αν κάτι τέτοιο μπορεί και συμ­βαί­νει και να υπο­νο­μεύει τη δημόσια υγεία, τότε η ηθική, κοι­νω­νική υγεία μας βρί­σκε­ται σε μεγάλο κίνδυνο.

Και σας ευχα­ρι­στώ εκ μέρους όλων των οικο­γε­νειών που υπο­φέ­ρουν και ιδίως των ευά­λω­των, ευπαθών και ηλι­κιω­μέ­νων κατοί­κων της περιο­χής κι όλων όσων «δεν έχουν φωνή».

Με εκτί­μηση,

Μαρία Ι. Μπακαρή, MSc Ψυχο­λό­γος