«Βρέχει» μετάλλια αλλά…

Αντώνης Παπα­κων­στα­ντί­νου: Αγνω­στος στους περισ­σό­τε­ρους, μέχρι την Κυριακή που θριάμ­βευσε στο Ευρω­παϊκό Πρω­τά­θλημα κωπη­λα­σίας του Μονάχου και στέ­φθηκε πρω­τα­θλη­τής Ευρώπης. Ετσι μάθαμε πως αγω­νί­ζε­ται στο κορυ­φαίο επίπεδο χωρίς την παρα­μι­κρή οικο­νο­μική ενί­σχυση. Οπως εξο­μο­λο­γή­θηκε στο Sport24, το ότι δεν παρά­τησε το σπορ που λατρεύει από παιδί, το οφείλει στους γονείς του. «Χωρίς τους γονείς μου δεν θα μπο­ρούσα να παρα­μείνω στην κωπη­λα­σία και να συνε­χίσω να τραβάω κουπί. Δεν έχω από κάπου έσοδα και οι γονείς μου, μου καλύ­πτουν όλες τις ανάγκες μου. Στον αθλη­τι­σμό, και όχι μόνο». Είναι οι μόνοι που επεν­δύ­ουν στο εξαι­ρε­τικό του ταλέντο, και τον ακο­λου­θούν όπου κι αν αγω­νί­ζε­ται –ήταν κοντά του και στη Γερ­μα­νία. Στην Ελλάδα, μπορεί να «βρέχει» μετάλ­λια, όμως υπάρχει «ανομ­βρία» χρη­μα­το­δό­τη­σης και απουσία υπο­δο­μών. Στην Ελλάδα, περισ­σεύει η θέληση των αθλητών για δια­κρί­σεις, αλλά και η αδια­φο­ρία της Πολι­τείας για τους αθλητές της. Στην Ελλάδα, η Πολι­τεία έρχεται… κατόπιν εορτής, να επι­βρα­βεύ­σει και να… φωτο­γρα­φη­θεί. Το σημα­ντι­κό­τερο για έναν αθλητή δεν είναι να τον επι­βρα­βεύ­σεις για την επι­τυ­χία του, αλλά να τον επι­βρα­βεύ­σεις στη­ρί­ζο­ντας την προ­σπά­θειά του για την επι­τυ­χία.