Η Ελλάδα που «φεύγει» … και η Ελλάδα που «έρχεται»

Γρά­φει ο Λευ­τέ­ρης Αυ­γε­νά­κης

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όταν ανέ­βη­κε στην εξου­σία υπο­σχέ­θη­κε στους πο­λί­τες τρία πράγ­μα­τα: ότι θα βάλει τέλος στη λι­τό­τη­τα και θα σκί­σει τα Μνη­μό­νια, ότι θα ανα­κτή­σει την εθνι­κή κυ­ριαρ­χία και θα υψώ­σει ανά­στη­μα στους ξέ­νους, ότι «θα τε­λειώ­σει με το παλιό και τη δια­πλο­κή». Απο­τέ­λε­σμα; Το αχρεί­α­στο τρίτο Μνη­μό­νιο του 2015, το οποίο εκ­βια­στι­κά επέ­βα­λε, προ­σέ­θε­σε ένα ακόμα με μέτρα 5,1 δισ. ευρώ για τους πο­λί­τες, επέ­κτει­νε την επι­τρο­πεία της χώρας για του­λά­χι­στον άλλα τρία χρό­νια με το τέ­ταρ­το Μνη­μό­νιο, απέ­δει­ξε ότι είναι ό,τι πιο παλιό έχει πε­ρά­σει από τον τόπο.

Κάθε μέρα που περνά, η Κυ­βέρ­νη­ση απο­κα­λύ­πτει τον ολι­σθη­ρό δρόμο προς την κα­τα­στρο­φή, που οδη­γεί τη χώρα μας. Μόλις, τους τρεις πρώ­τους μήνες του 2018 τα συ­νε­χή λάθη σε όλους τους το­μείς με τις ωμές πα­ρεμ­βά­σεις στη Δι­καιο­σύ­νη, τη θε­σμι­κή εκτρο­πή, τους λαν­θα­σμέ­νους χει­ρι­σμούς σε εθνι­κά θέ­μα­τα, τις πα­ρα­κρα­τι­κές με­θο­δεύ­σεις της Κυ­βέρ­νη­σης και τη σκαν­δα­λο­λο­γία δεί­χνουν το δρόμο της εξό­δου. Ο κ. Τσί­πρας είναι απελ­πι­στι­κά μόνος και η Κυ­βέρ­νη­σή του σε απο­δρο­μή.

Ο κ. Τσί­πρας είπε ότι θα σκί­σει τα Μνη­μό­νια, αλλά υπέ­γρα­ψε δύο Μνη­μό­νια 14,5 δις νέα μέτρα. Είπε ότι θα αυ­ξή­σει τον κα­τώ­τα­το μισθό κι έφτια­ξε μια νέα γενιά των «360 ευρώ». Αντί να εξα­φα­νί­σει τη φτώ­χεια, έκανε τους φτω­χούς πε­ρισ­σό­τε­ρους και φτω­χό­τε­ρους. Αντί να φέρει νέες δου­λειές, δου­λειές πλή­ρους απα­σχό­λη­σης και δί­και­ης αμοι­βής, έκανε το αντί­θε­το. Επί των ημε­ρών του πολ­λα­πλα­σιά­στη­καν οι θέ­σεις με­ρι­κής και εκ πε­ρι­τρο­πής απα­σχό­λη­σης με μι­σθούς ανέ­χειας.

Την ίδια στιγ­μή, ο κ. Τσί­πρας και αυτοί που ήρθαν στα πράγ­μα­τα μαζί του, βό­λε­ψαν βέ­βαια  τους δι­κούς τους, όλους τους κομ­μα­τι­κούς συγ­γε­νείς και φί­λους στο Δη­μό­σιο και μά­λι­στα με αμοι­βές πα­χυ­λές. Η Κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ, αντί για αν­θρω­πιά, έδει­ξε το απάν­θρω­πο πρό­σω­πο του τυ­χο­διω­κτι­κού λαϊ­κι­σμού της και αντί για εθνι­κή αξιο­πρέ­πεια, έφερε συ­νε­χείς εθνι­κές υπο­χω­ρή­σεις. Και όλα αυτά, δυ­στυ­χώς, είναι το αντί­τι­μο της πα­ρα­μο­νής τους στην εξου­σία. Και αυτή είναι η πολλή σύ­ντο­μη πε­ρι­γρα­φή όσων  έχου­με ζήσει την τε­λευ­ταία πε­ρί­ο­δο.

Η ΝΔ θε­ω­ρεί χρέος της να αγω­νι­στεί γερά για να φύγει η χει­ρό­τε­ρη Κυ­βέρ­νη­ση που γνώ­ρι­σε αυτός ο τόπος. Γερά για να γίνει επι­τέ­λους η Πα­τρί­δα μας ένα κα­νο­νι­κό ευ­ρω­παϊ­κό Κρά­τος, ένα Κρά­τος με ίσους κα­νό­νες που θα δί­νουν ίσες ευ­και­ρί­ες, ίσες δυ­να­τό­τη­τες και προ­ο­πτι­κές σε όλους. Και για να γίνει αυτό, όλοι μαζί πρέ­πει να ακου­μπή­σου­με σε τρεις αξίες. Πα­τρί­δα, Ελευ­θε­ρία και Αλ­λη­λεγ­γύη.

Ο νέος πα­τριω­τι­σμός ανα­φέ­ρε­ται στο σχέ­διο μας: Θέ­λου­με την Ελ­λά­δα ασφα­λή απέ­να­ντι σε οποιον­δή­πο­τε κίν­δυ­νο, μια χώρα ισχυ­ρή και αξιό­πι­στη στην Ευ­ρώ­πη και στον κόσμο. Θέ­λου­με μια Πα­τρί­δα όπου η ζωή θα είναι χαρά και το να είσαι πο­λί­της της, το να είσαι Έλ­λη­νας θα σε γε­μί­ζει πε­ρη­φά­νια. Θέ­λου­με όμως μια Πα­τρί­δα με αν­θρώ­πους ελεύ­θε­ρους. Ελεύ­θε­ρους στη σκέψη, στην έκ­φρα­ση, στην ερ­γα­σία, στην επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα. Ελεύ­θε­ρους και δυ­να­τούς να παίρ­νουν ρίσκα στη ζωή τους, γιατί όλοι θα χρεια­στεί να πά­ρου­με ρίσκα. Αυτοί που δεν πέ­τυ­χαν είναι αυτοί που δεν προ­σπά­θη­σαν. Ελεύ­θε­ρους να πα­λέ­ψουν και να νι­κή­σουν. Ελεύ­θε­ρους να πάνε μπρο­στά. Ελεύ­θε­ρους να δια­λέ­ξουν το μέλ­λον τους.

Διότι οι ιδέες μας είναι η ισχύς μας, οι ιδέες μας είναι αυτές που θα μας δώ­σουν όχι απλά την πο­λι­τι­κή νίκη, αλλά την κα­θο­λι­κή πο­λι­τι­κή επι­κρά­τη­ση. Εκτός από τη δυ­να­τό­τη­τα να δια­λέ­ξε­τε το μέλ­λον σας με ελευ­θε­ρία, πρέ­πει να  δια­λέ­ξε­τε και  το μέλ­λον σας σε μια κοι­νω­νία αλ­λη­λέγ­γυα. Μια κοι­νω­νία με αλη­θι­νή αν­θρω­πιά. Οι δύο βα­σι­κοί πυ­λώ­νες της ιδε­ο­λο­γί­ας μας είναι η ελευ­θε­ρία και η αλ­λη­λεγ­γύη.

Η πρό­τα­σή μας εστιά­ζει στην αλ­λα­γή του μείγ­μα­τος πο­λι­τι­κής που θα μειώ­σει τους φό­ρους και τις δα­πά­νες για  να έχου­με ένα λιτό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό Κρά­τος. Με επεν­δύ­σεις που θα φέ­ρουν δου­λειές και βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη. Με τα Πα­νε­πι­στή­μια να ξα­να­γί­νο­νται χώροι γνώ­σης και προ­κο­πής και όχι βούρ­κοι ανο­μί­ας και πα­ρακ­μής. Με προ­σβά­σι­μη Υγεία, με αν­θρώ­πι­νες συν­θή­κες για όλους, όχι πα­νά­κρι­βες ια­τρι­κές υπη­ρε­σί­ες για αυ­τούς που μπο­ρούν να τις πλη­ρώ­νουν και τρι­το­κο­σμι­κές συν­θή­κες για τους φτω­χό­τε­ρους. Με Δη­μό­σια Διοί­κη­ση που θα αγκα­λιά­ζει την αλ­λα­γή, θα αξιο­λο­γεί­ται, θα προ­σαρ­μό­ζε­ται στις νέες κα­τα­στά­σεις, θα εξυ­πη­ρε­τεί τον πο­λί­τη, δεν θα απο­τε­λεί εμπό­διο σε κάθε επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα και εφιάλ­τη στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των Ελ­λή­νων. Και βέ­βαια μια Δι­καιο­σύ­νη ανε­ξάρ­τη­τη που θα απο­νέ­με­ται γρή­γο­ρα, θω­ρα­κί­ζο­ντας το κρά­τος δι­καί­ου.