Φτιασιδωμένοι

Κάποτε οι πολι­τι­κοί ήταν… πολι­τι­κοί. Δηλαδή ήταν άνθρω­ποι που εξέ­θε­ταν τον εαυτό τους στο δημόσιο χώρο, με τις πράξεις και με το λόγο τους. Ήταν οι δικές τους πράξεις, έκαναν αυτό που οι ίδιοι πίστευαν.

Και ήταν ο δικός τους λόγος, μιλού­σαν με βάση τις πεποι­θή­σεις τους.

Αυτοί οι πολι­τι­κοί μπορεί να ήταν καλοί ή κακοί, αλλά πάντως ήταν αυθε­ντι­κοί. Ήξερες με ποιόν είχες να κάνεις. Σήμερα αυτό το είδος σπα­νί­ζει. Οι πράξεις των περισ­σό­τε­ρων πολι­τι­κών – δυστυ­χώς ιδίως των νέων- υπα­γο­ρεύ­ο­νται από ειδι­κούς, από συμ­βού­λους, από «image makers», από επι­κοι­νω­νιο­λό­γους.

Ακόμη και βου­λευ­τές τρίτης κατη­γο­ρίας κατα­φεύ­γουν σε τέτοιου είδους «υπο­στή­ριξη». Οπότε οι πράξεις τους δεν τους ανήκουν, δεν είναι προϊόν δίκης τους επι­λο­γής. Κατα­σκευά­ζο­νται με κρι­τή­ρια πολι­τι­κού μάρ­κε­τινγκ. Το πιο θλιβερό είναι ο λόγος των περισ­σό­τε­ρων σύγ­χρο­νων πολι­τι­κών. Δεν υπάρχει στην ουσία.

Δια­βά­ζουν ένα χαρτί που κάποιοι άλλοι έγραψαν για αυτούς. Απαγ­γέλ­λουν ομιλίες που γρά­φτη­καν επίσης με κρι­τή­ρια πολί­τι­κου μάρ­κε­τινγκ. Κάθε λέξη και κάθε φράση, είναι ζυγι­σμένη και υπο­λο­γι­σμένη με κρι­τή­ρια δημο­σίων σχέσεων. Και πάντως δεν είναι δική τους, από­δειξη πως πολλοί από αυτούς δυσκο­λεύ­ο­νται και να την δια­βά­σουν.

Πάρε του το χει­ρό­γραφο και θα δούμε τι θα λέει. Στην περί­πτωση των πολι­τι­κών αρχηγών, ο δάνειος λόγος είναι μόνιμο φαι­νό­μενο.

Οι άνθρω­ποι που κάνουν κου­μά­ντο στη ζωή μας, δεν κάνουν κου­μά­ντο στο λόγο τους. Προ­σλαμ­βά­νουν «λογο­γρά­φους», συνερ­γά­ζο­νται με επι­κοι­νω­νιο­λό­γους και δια­βά­ζουν κείμενα με τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση- άλλοι τα έγραψαν. Πάντως έχει πλάκα στη συνέ­χεια, όταν η τρέ­χουσα δημο­σιο­γρα­φία αναλύει περι­σπού­δα­στα, τι ήθελε να πει ο ποιητής. Έτσι γίνεται η πολι­τική σήμερα.

Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Οι παλαιό­τε­ροι θα θυμού­νται ότι στη Βουλή δεν επι­τρέ­πο­νταν να μιλήσει ο βου­λευ­τής με χει­ρό­γραφο.

Όποιος κατάρ­γησε αυτόν τον κανόνα, έπληξε τον κοινοβουλευτισμό- ή του­λά­χι­στον μαχαί­ρωσε το είδος του πολι­τι­κού που ανέ­βαινε στο βήμα και χαι­ρό­σουν να τον ακούς, άσχετα εάν συμ­φω­νού­σες ή δια­φω­νού­σες με την ουσία.

Στα πρα­κτικά της Βουλής υπάρ­χουν αρι­στουρ­γή­ματα λόγου και ρητο­ρι­κής τέχνης. Και από το βήμα της πέρασαν μεγάλες μορφές με ατομική καλ­λιέρ­γεια και εξαι­ρε­τική πνευ­μα­τική συγκρό­τηση.

Για να γίνεις πολι­τι­κός έπρεπε να έχεις ΚΑΙ το χάρισμα του λόγου. Σήμερα αρκεί να παπα­γα­λί­ζεις. Ο πολι­τι­κός λόγος έγινε κον­σέρβα.

Αυτό στην πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι εξα­πά­τηση. Εμφα­νί­ζε­ται ο πολι­τι­κός σαν κάτι που δεν είναι. Μοστρά­ρει ιδέες και σκέψεις που δεν είναι δικές του.

Η ρητο­ρική του είναι «play back». Αυτή η φτια­σι­δω­μένη εικόνα τραβάει στη πολι­τική όλο και χαμη­λό­τε­ρου επι­πέ­δου πρόσωπα. Άνθρω­ποι που επειδή δεν είναι ικανοί να κάνουν κάτι άλλο γίνο­νται πολι­τι­κοί. Κατ’ απονομή , όχι κατ’ αξίαν. Και με βάση ένα «project» που φυσικά κάποιος πλη­ρώ­νει.

Γιατί όλα αυτά κοστί­ζουν. Άρα υπάρχει και ένα ζήτημα ηθικής, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμ­ματα πλέον.

Για να είμαστε δίκαιοι πάντως, βάζουμε το χεράκι μας κι εμείς, επι­βε­βαιώ­νο­ντας με την ψήφο μας πολλούς «φτια­σι­δω­μέ­νους».