Τουλάχιστον ας σιωπήσουν

Η περι­πέ­τεια υγείας του Νίκου Χαρ­δα­λιά , θα μπο­ρούσε να αφορά στέ­λε­χος οποιου­δή­ποτε κόμματος- όπου πολλοί χρήστες των μέσων κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, εύχο­νται άμεσα ή έμμεσα τις χει­ρό­τε­ρες εξε­λί­ξεις (»ένας- ένας να μας αδειά­ζουν τη γωνιά’», «Το στε­νά­χωρο είναι ότι θα τον κάνουν γρήγορα καλά» έγραψαν κάποιοι  ή θεωρούν την ασθέ­νεια ως προ­σχη­μα­τικό τρόπο για προ­σχε­δια­σμένη παραί­τηση (!), ξεφεύ­γουν από την λογική, αγγί­ζουν την βαρ­βα­ρό­τητα, προ­κα­λούν έναν πολι­τικό πολτό και ερμη­νεύ­ουν πολλά απ’ όσα συμ­βαί­νουν σε αυτή τη χώρα… Τίποτε πολι­τικό, τίποτε επι­χει­ρη­σιακό δεν έχει καμία θέση όταν ο άνθρω­πος έχει σοβαρό πρό­βλημα υγείας. Όποιος δε μπορεί να ευχηθεί περα­στικά, του­λά­χι­στον ας σιω­πή­σει.