Νέα Δημοκρατία: Τα λάθη του παρελθόντος, διδάγματα του μέλλοντος

Από το ναυά­γιο των εκλο­γών του 2014 στον Δήμο Ρόδου, το γα­λά­ζιο οι­κο­σύ­στη­μα δεν δι­δά­χθη­κε και επι­διώ­κει εκ νέου να δο­κι­μά­σει το όριο της αντο­χής του.

Δη­λώ­σεις δη­μό­σιες, καρ­φιά σε κατ’ ιδίαν συ­ζη­τή­σεις, αιχ­μές για τη στάση των εκά­στο­τε στρα­το­πέ­δων και με­μο­νω­μέ­νων στε­λε­χών, αλλά και θε­ω­ρί­ες συ­νω­μο­σί­ας, δια­μόρ­φω­σαν και δια­μορ­φώ­νουν ένα τοπίο εκρη­κτι­κό, στο οποίο ηχεί ο κόκ­κι­νος συ­να­γερ­μός της ενό­τη­τας.

Γρά­φει ο Δα­μια­νός Αθα­να­σί­ου

Όταν ο… κό­μπος έφτα­σε στο χτένι, ούτε τα ανα­κλα­στι­κά της πο­λι­τι­κής επι­βί­ω­σης κρά­τη­σαν δε­μέ­νες τις λα­βω­μέ­νες «συ­νι­στώ­σες» της το­πι­κής Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, που βρέ­θη­κε να μετρά την μια ήττα μετά την άλλη μετά την εντυ­πω­σια­κή επι­κρά­τη­ση του Χατζή Χα­τζηευ­θυ­μί­ου στον πρώην Δήμο Ρο­δί­ων.

Ευ­θύ­νη βέ­βαια για την κα­τά­στα­ση, που είχε δια­μορ­φω­θεί στο εσω­τε­ρι­κό της το­πι­κής Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, που σπα­ρά­χθη­κε από εσω­στρέ­φεια, δεν φέ­ρουν μόνο οι το­πι­κοί… «φε­ου­δάρ­χες».

Ευ­θύ­νη με­γά­λη έχει και η προη­γού­με­νη ηγε­σία του κόμ­μα­τος, που επέ­λε­ξε στις εκλο­γές του 2014, να απέ­χει από την λήψη από­φα­σης για την στή­ρι­ξη ενός εκ των κε­ντρο­δε­ξιών «μο­νο­μά­χων».

Στον από­η­χο δε του εκλο­γι­κού Βα­τερ­λό, λίγες πρω­το­βου­λί­ες, ανε­λή­φθη­σαν μέχρι σή­με­ρα.

Η τα­κτι­κή των δήθεν απο­λί­τι­κων υπο­ψη­φί­ων από τους λοι­πούς κομ­μα­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς, γνω­στή:

Με το κα­λά­μι του «υπερ­κομ­μα­τι­κού» – «ανε­ξάρ­τη­του» υπο­ψη­φί­ου, ανά χεί­ρας, υπο­ψή­φιοι με γνω­στές κα­τα­βο­λές, όπως ο κα­τα­πρά­σι­νος δή­μαρ­χος Ρόδου Φώτης Χα­τζη­διά­κος, ψά­ρευαν στα κα­τα­γά­λα­να νερά, εκ­με­ταλ­λευό­με­νοι την «φουρ­τού­να». Και η ψαριά -όχι μόνο για την πα­ρά­τα­ξη Χα­τζη­διά­κου- αλλά και για άλ­λους, τα είχε όλα… από «χά­νους» μέχρι «συ­να­γρί­δες».

Μέσα σε αυτό το ιο­νι­σμέ­νο κλίμα, η Νέα Δη­μο­κρα­τία, υπό την ηγε­σία του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη οδεύ­ει προς τις εκλο­γές του Μαΐου του 2019 και βρί­σκε­ται αντι­μέ­τω­πη με ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα πο­λι­τι­κά στοι­χή­μα­τα των τε­λευ­ταί­ων ετών: να κερ­δί­σει τις εκλο­γές στον Δήμο Ρόδου και κυ­ρί­ως να γκρε­μί­σει τα τείχη της εσω­στρέ­φειας.

Οι επι­λο­γές ήταν δύο για την ηγε­σία του κόμ­μα­τος: Να εμπλα­κεί σε μια ατέρ­μο­νη συ­ζή­τη­ση με την βάση και να ασχο­λεί­ται κα­θη­με­ρι­νά σχε­δόν με προ­τά­σεις, αντι­προ­τά­σεις, αλ­λη­λο­καρ­φώ­μα­τα ή να ενη­με­ρώ­σει έγκαι­ρα για τις επι­λο­γές της.

Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης έτσι ζύ­γι­σε τους υπο­ψη­φί­ους και απο­φά­σι­σε και την από­φα­σή του αυτή δεν την δια­πραγ­μα­τεύ­τη­κε αλλά την γνω­στο­ποί­η­σε άμεσα.

Και είχε να επι­λέ­ξει για τον Δήμο Ρόδου με­τα­ξύ δύο υπο­ψη­φί­ων του Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη και του Κώστα Τα­ρα­σλιά. Ο Μα­νώ­λης Κα­μπου­ρό­που­λος δεν εκ­δη­λώ­θη­κε δη­μό­σια ενώ ο Στρά­τος Κα­ρί­κης δεν έχει θε­ρα­πεύ­σει ακόμη το στρα­μπού­ληγ­μα που υπέ­στη στον δρόμο για την εκλο­γή του ως βου­λευ­τής των ΑΝΕΛ.

Αν και δεν είναι εποχή για «δη­λώ­σεις με­τά­νοιας», σε αντί­θε­ση με την ισχυ­ρό­τε­ρη Μίκα Ια­τρί­δη, που έμαθε από τα λάθη της, τά­χθη­κε και εντά­χθη­κε ομαλά στο κόμμα, ο Στρά­τος Κα­ρί­κης ακόμη δεν έχει αντι­λη­φθεί ότι κιν­δυ­νεύ­ει, σε ένα σύ­στη­μα απλής ανα­λο­γι­κής, να γίνει το «δε­κα­νί­κι» του «Χ» υπο­ψη­φί­ου του ΚΙΝΑΛ ή και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Και μι­λά­με για «Χ» υπο­ψή­φιο καθώς δεν θα πρέ­πει να θε­ω­ρεί­ται σί­γου­ρη η υπο­ψη­φιό­τη­τα του Φώτη Χα­τζη­διά­κου στον πρώτο βαθμό και πι­θα­νή η υπο­ψη­φιό­τη­τα του Μα­νώ­λη Γλυ­νού στον δεύ­τε­ρο βαθμό. Το σε­νά­ριο να επι­λε­γεί ο τε­λευ­ταί­ος ως υπο­ψή­φιος στον Δήμο Ρόδου, δεν θα πρέ­πει να απο­κλεί­ε­ται ακόμη.

Και ποια ήταν η πρώτη κί­νη­ση του Στρά­του Κα­ρί­κη, με την ανα­κοί­νω­ση της υπο­ψη­φιό­τη­τας Κα­μπου­ρά­κη; Επι­κοι­νω­νια­κός πα­νι­κός.

Εξέ­δω­σε την πρώτη δη­μό­σια ανα­κοί­νω­ση απο­δο­κι­μα­σί­ας της υπο­ψη­φιό­τη­τας, που επέ­λε­ξε ο ίδιος ο Πρό­ε­δρος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, για να ανα­δεί­ξει τι; Οτι ο γνω­στός επι­χει­ρη­μα­τί­ας, που δεν γεν­νή­θη­κε σε κομ­μα­τι­κό σω­λή­να και δεν ανα­δεί­χθη­κε από το κόμμα ως επαγ­γελ­μα­τί­ας της πο­λι­τι­κής, είναι «πρί­γκι­πας» απο­ξε­νω­μέ­νος από την κοι­νω­νία.

Και το ερώ­τη­μα είναι πλέον για ποια κοι­νω­νία μι­λά­με; Αυτή που θέλει τους άρ­χο­ντες της να την φου­σκώ­νουν με υπο­σχέ­σεις, να τους χτυ­πούν την πλάτη και να τους τά­ζουν «λα­γούς και πε­τρα­χή­λια», να σέρ­νουν τους χο­ρούς στα πα­νη­γύ­ρια;

Πρό­κει­ται για ένα «ψευ­το­δί­λημ­μα», που σερ­βί­ρε­ται για να αγ­γί­ξει τα τα­πει­νά έν­στι­κτα των δο­κι­μα­σμέ­νων από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση ψη­φο­φό­ρων, που ζη­λεύ­ουν άδικα, όσους μπό­ρε­σαν μέσα στον όλε­θρο της φο­ρο­μπη­χτι­κής πο­λι­τι­κής όχι μόνο να επι­βιώ­σουν αλλά και να ανα­πτυ­χθούν πε­ραι­τέ­ρω.

Και είναι να ανα­ρω­τιέ­ται κα­νείς μήπως κάτι τέ­τοιους τύ­πους θέ­λου­με για να φέ­ρουν στην Ρόδο τον κο­σμο­πο­λί­τι­κο χα­ρα­κτή­ρα που έχασε;

Η μοι­ρο­λα­τρία και τα ανά­θε­μα, η μι­ζέ­ρια και η λύ­πη­ση, είναι μια πο­λι­τι­κή στάση που δεν οδη­γεί που­θε­νά. Το δείτε πό­σους δρό­μους και πε­ζο­δρό­μια έφτια­ξα και πόσα πα­γκά­κια και κο­λώ­νες έβαψα, μέσα στις αντι­ξο­ό­τη­τες, είναι ο ορι­σμός, η επι­το­μή, της με­τριό­τη­τας.

Η αντι­πα­ρά­θε­ση για τις δια­δι­κα­σί­ες επι­λο­γής του εκλε­κτού της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, που ανέ­κυ­ψε στην τε­λευ­ταία συ­νε­δρί­α­ση της Νο­μαρ­χια­κής Επι­τρο­πής, δεν κι­νεί­ται γύρω από θέ­σεις για την ανα­συ­γκρό­τη­ση και για το πο­λι­τι­κό στίγ­μα του κόμ­μα­τος, που πα­ρα­παί­ει σε το­πι­κό επί­πε­δο. Δεν έχει καν νόημα. Το ζη­τού­με­νο είναι ένα για τη Νέα Δη­μο­κρα­τία και η επι­λο­γή Κα­μπου­ρά­κη από τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη έχει ένα και μόνο σκοπό: Την ενό­τη­τα.

Για τη νέα Νέα Δη­μο­κρα­τία τα λάθη του πα­ρελ­θό­ντος έγι­ναν δι­δάγ­μα­τα του μέλ­λο­ντος.