Συναυλία με την Ίριδα Μαυράκη αφιερωμένη στον Μάνο Ελευθερίου

Συνέ­ντευξη Τύπου έδωσε χτες, ο Εντε­ταλ­μέ­νος Περι­φε­ρεια­κός Σύμ­βου­λος σε θέματα Πολι­τι­σμού Δωδε­κα­νή­σου κ. Κάλ­λι­στος Δια­κο­γε­ωρ­γίου για την συναυ­λία της Ίριδας Μαυράκη που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στις 22 Ιουλίου στο ΡΟΔΟΝ και αφορά αφιέ­ρωμα στον Μάνο Ελευ­θε­ρίου.

Ο κ. Δια­κο­γε­ωρ­γίου, ανα­φέρ­θηκε την πορεία της Ίριδας Μαυράκη και στην πρω­το­βου­λία της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου να στη­ρί­ξει αυτή την συναυ­λία. «Θέλω να ευχα­ρι­στήσω την Ίριδα Μαυράκη για την αγάπη που δείχνει για την Ρόδο και για τα νησιά μας».

Η είσοδος για την συναυ­λία θα είναι ελεύ­θερη για το κοινό αλλά έχει φιλαν­θρω­πικό σκοπό: «Ο καθένας που θα έρθει να παρα­κο­λου­θή­σει την συναυ­λία, θα μπο­ρέ­σει να προ­σφέ­ρει ό,τι θέλει. Τα έσοδα θα δια­τε­θούν σε δύο μικρά παιδιά την Ελευ­θε­ρία και τον Δημήτρη που έχουν πρό­βλημα υγείας. Η συνερ­γα­σία γίνεται με δύο συλ­λό­γους» είπε ο κ. Δια­κο­γε­ωρ­γίου, ευχα­ρι­στώ­ντας την ερμη­νεύ­τρια για την προ­σφορά της.

Η κα Μαυράκη εξέ­φρασε την χαρά της που βρί­σκε­ται στην Ρόδο γι αυτή την συναυ­λία ευχα­ρι­στώ­ντας την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου για την συμβολή της σε αυτό το αφιέ­ρωμα στον Μάνο Ελευ­θε­ρίου. «Τη συναυ­λία συν­διορ­γα­νώ­νει το Τμήμα Πολι­τι­σμού της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου με το Ίδρυμα Υπο­τρο­φιών Εμμα­νουήλ και Μαίρης Στα­μα­τίου, με την στήριξη της Στέγης Γραμ­μά­των και Τεχνών, της Ομο­σπον­δίας Δωδε­κα­νη­σια­κών Παροι­κια­κών Συλ­λό­γων Ρόδου και τον ΔΟΠΑΡ. Στην εκδή­λωση θα συμ­με­τέ­χει ο ηθο­ποιός Πανα­γιώ­της Τσα­κί­ρης που θα απο­δώ­σει κάποια κείμενα και ποι­ή­ματα του Μάνου Ελευ­θε­ρίου και η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου υπό την καλ­λι­τε­χνική διεύ­θυνση του Μιχάλη Καλα­εν­τζή. Η συναυ­λία θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί την Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019 στο ανοιχτό κινη­μα­το­θέ­α­τρο ‘ΡΟΔΟΝ’ και ώρα 9μ.μ.

Λίγα λόγια για τον Μάνο Ελευ­θε­ρίου

Ο Μάνος Ελευ­θε­ρίου γεν­νή­θηκε στις 12 Μαρτίου 1938 στην Ερμού­πολη της Σύρου, για την οποία έγραψε και απει­κό­νισε συχνά στα έργα του. Το 1952 εγκα­τα­στά­θηκε με την οικο­γέ­νειά του στην Αθήνα και το 1955, γνω­ρί­στηκε με τον Άγγελο Τερζάκη, ο οποίος τον παρό­τρυνε να παρα­κο­λου­θή­σει μαθή­ματα υπο­κρι­τι­κής ως ακρο­α­τής στην Δρα­μα­τική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Έναν χρόνο αργό­τερα γρά­φτηκε στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Σταυ­ρά­κου.

Tο πρώτο ποίημα με τίτλο «H τελική λύση» δημο­σιεύ­θηκε στο περιο­δικό «Nέα Πορεία» τον Μάρτιο του 1962 και αμέσως μετά κυκλο­φό­ρησε η πρώτη του ποι­η­τική συλλογή με τίτλο «Συνοι­κι­σμός». Την ίδια χρονιά βρα­βεύ­τηκε σε ποι­η­τικό δια­γω­νι­σμό του φοι­τη­τι­κού περιο­δι­κού «Παν­σπου­δα­στική» με μέλη της κρι­τι­κής επι­τρο­πής τους ποιητές Γιάννη Ρίτσο, Νικη­φόρο Bρεττάκο, Οδυσσέα Ελύτη και τον κριτικό Ανδρέα Καρα­ντώνη. Το 1962 και ενώ υπη­ρε­τούσε την θητεία του στα Γιάν­νινα έγραψε τους πρώτους στίχους, ανάμεσα στους οποίους είναι και «Το τρένο φεύγει στις οκτώ», που αργό­τερα μελο­ποί­ησε ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης. Τον Οκτώ­βριο του 1963 ξεκί­νησε να εργά­ζε­ται στο περιο­δικό «Reader’s Digest», όπου και παρέ­μεινε για τα επόμενα δεκαέξι χρόνια. Την διετία 1964-1965 εξέδωσε τις δύο πρώτες συλ­λο­γές διη­γη­μά­των του με τίτλους «Το διευ­θυ­ντή­ριο» και «Η σφαγή».

Το 1964, πρω­το­πα­ρου­σιά­στηκε στην ελλη­νική δισκο­γρα­φία με το τρα­γούδι «Ρημαγ­μέ­νοι κήποι (Το σπίτι γέμισε με λύπη)» που μελο­ποί­ησε ο Χρήστος Λεοντής και ερμή­νευσε η Έφη Πανα­γιώ­του. Τα επόμενα χρόνια συνερ­γά­στηκε με τον Μίκη Θεο­δω­ράκη, τον Δήμο Μούτση («Άγιος Φεβρουά­ριος») και τον Γιάννη Μαρ­κό­πουλο, στον δίσκο «Θητεία» («Τα λόγια» και τα χρόνια», «Μαλα­μα­τέ­νια λόγια», «Παρα­πο­νε­μένα λόγια»), του οποίου η ηχο­γρά­φηση άρχισε τον Νοέμ­βριο του 1973, δια­κό­πηκε από τα γεγο­νότα του Πολυ­τε­χνείου και τελικά κυκλο­φό­ρησε το 1974. Έγραψε στίχους για πάνω από 400 τρα­γού­δια, τα οποία μελο­ποί­η­σαν συν­θέ­τες, όπως ο Μάνος Χατζι­δά­κις («Η μπα­λά­ντα του οδοι­πό­ρου»), ο Σταύρος Κου­γιουμ­τζής, ο Θανάσης Γκαϊ­φύλ­λιας, ο Γιάννης Σπανός, ο Γιώργος Ζαμπέ­τας («Μου `δωσες τον ουρανό»), ο Σταύρος Ξαρ­χά­κος, ο Θάνος Μικρού­τσι­κος, ο Στα­μά­της Κρα­ου­νά­κης, ο Αντώνης Βαρδής και ο Γιώργος Χατζη­νά­σιος. Μεταξύ των μεγάλων επι­τυ­χιών του Μάνου Ελευ­θε­ρίου περι­λαμ­βά­νο­νται τα τρα­γού­δια: «Το παλ­λη­κάρι έχει καημό» (Μίκης Θεο­δω­ρά­κης), «Κάτω απ’ τη μαρκίζα» (Γιάννης Σπανός), «Οι ελεύ­θε­ροι κι ωραίοι» (Σταύρος Κου­γιουμ­τζής), «Άμλετ της Σελήνης» (Θάνος Μικρού­τσι­κος), «Είναι αρρώ­στια τα τρα­γού­δια» (Σταύρος Ξαρ­χά­κος), «Έρημοι σταθμοί» (Διο­νύ­σης Τσακνής), «Θα σε ξανάβρω στους μπα­ξέ­δες» (Ηλίας Ανδριό­που­λος), «Η διαθήκη» (Χρήστος Νικο­λό­που­λος), «Μη χτυπάς σ’ ένα σπίτι κλειστό» (Λου­κια­νός Κηλαη­δό­νης) και «Ατέ­λειωτη εκδρομή» (Θανάσης Γκαϊ­φύλ­λιας).

Ο Μάνος Ελευ­θε­ρίου έγραψε και εικο­νο­γρά­φησε παρα­μύ­θια για παιδιά και επι­με­λή­θηκε την έκδοση λευ­κω­μά­των με θέμα τη Σύρο, όπως τα «Ενθύ­μιον Σύρας» και το τετρά­τομο «Θέατρο στην Ερμού­πολη τον 20ο αιώνα, 1901-1921». Τη δεκα­ε­τία του 1990 έκανε ραδιο­φω­νι­κές εκπο­μπές στο δημο­τικό ραδιό­φωνο της Αθήνας («Αθήνα 9, 84») και στο «Δεύτερο Πρό­γραμμα» της ΕΡΤ. Το 1994 εξέδωσε την πρώτη του νουβέλα με τίτλο «Το άγγιγμα του χρόνου» και το 2004 δημο­σί­ευσε το πρώτο του μυθι­στό­ρημα με τίτλο «Ο καιρός των χρυ­σαν­θέ­μων», που σημεί­ωσε μεγάλη εκδο­τική επι­τυ­χία και το 2005 τιμή­θηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογο­τε­χνίας. Το 2013 βρα­βεύ­τηκε για τη συνο­λική προ­σφορά του στα γράμ­ματα από την Ακα­δη­μία Αθηνών.

Διε­τέ­λεσε διευ­θυ­ντής σύντα­ξης του φιλο­σο­φι­κού περιο­δι­κού «Δευ­κα­λίων» και για μεγάλο διά­στημα υπεύ­θυ­νος και επι­με­λη­τής εκδό­σεων του εκδο­τι­κού οίκου «Γνώση». Ήταν μέλος της Eταιρείας Συγ­γρα­φέων.

Ο Μάνος Ελευ­θε­ρίου πέθανε στις 22 Ιουλίου 2018, σε ηλικία 80 ετών, από ανακοπή καρδιάς.