Εζησε δραματικές στιγμές μέχρι να φτάσει στη Μαρμαρίδα η Αρχ. Διακομανώλη! Βρέθηκε στο μέτωπο των επιχειρήσεων

Τις δρα­μα­τι­κές στιγ­μές που έζησε από την στιγ­μή που εκ­δη­λώ­θη­κε το πρα­ξι­κό­πη­μα στην Τουρ­κία μέχρι να φτά­σει στη Μαρ­μα­ρί­δα και να επι­βι­βα­στεί στο πλοίο με προ­ο­ρι­σμό τη Ρόδο, πε­ρι­γρά­φει στην «δη­μο­κρα­τι­κή», η κ. Αρ­χο­ντού­λα Δια­κο­μα­νώ­λη.

Η κ. Α. Δια­κο­μα­νώ­λη, βρι­σκό­ταν στην Σμύρ­νη όταν ενη­με­ρώ­θη­κε από το CNN Turk για το πρα­ξι­κό­πη­μα, οπότε και ξε­κί­νη­σε ένας αγώ­νας δρό­μου για την ίδια και την παρέα της, συ­νο­λι­κά πέντε άτομα, μέχρι να κα­τα­φέ­ρουν να φτά­σουν οδι­κώς, με ενοι­κια­σμέ­νο όχημα, στο Μαρ­μα­ρίς.

«Δεν γνώ­ρι­ζε κα­νείς

τι συ­νέ­βαι­νε…»

«Συ­νο­λι­κά ήμα­σταν πέντε άτομα στην Σμύρ­νη απ΄ό­που και ενοι­κιά­σα­με όχημα για τις με­τα­κι­νή­σεις μας. Όταν έγινε το πρα­ξι­κό­πη­μα, στα τουρ­κι­κά site δεν ανα­φε­ρό­ταν τί­πο­τα, δια­κρί­να­με μια ανα­στά­τω­ση, αλλά δεν ξέ­ρα­με τι συ­νέ­βαι­νε ακρι­βώς. Μέχρι να μας πουν τι ακρι­βώς συμ­βαί­νει, γιατί μέχρι τις 11 το βράδυ ούτε οι ίδιοι οι Τούρ­κοι δεν γνώ­ρι­ζαν τι συμ­βαί­νει, αμέ­ρι­μνοι βγή­κα­με για βόλτα στην πα­ρα­λία της Σμύρ­νης όπου ο κε­ντρι­κός δρό­μος είναι πάντα γε­μά­τος. Εί­δα­με ότι στα­δια­κά άδεια­ζε ο δρό­μος, μέχρι τις 12 δεν υπήρ­χε ψυχή, και απο­φα­σί­σα­με να επι­στρέ­ψου­με στο ξε­νο­δο­χείο για να δούμε τι συμ­βαί­νει.  Οι πρώ­τες πλη­ρο­φο­ρί­ες άρ­χι­σαν να φτά­νουν από την Ελ­λά­δα, από τους δι­κούς μας που κα­λού­σαν στο τη­λέ­φω­νο. Πλη­ρο­φο­ρη­θή­κα­με για το πρα­ξι­κό­πη­μα από το CNN της Τουρ­κί­ας μέσω του ιδιο­κτή­τη του ξε­νο­δο­χεί­ου, που μας με­τέ­φρα­ζε τι ανέ­φε­ραν οι πα­ρου­σια­στές. Αρ­χι­κά μας είπε ότι είχε κα­τα­λει­φθεί η γέ­φυ­ρα του Βο­σπό­ρου και ότι είχαν κα­τέ­βει στρα­τιώ­τες που την απέ­κλει­σαν και στη συ­νέ­χεια μας είπε ότι ανα­κοί­νω­σαν πως επρό­κει­το για πρα­ξι­κό­πη­μα. Τότε μας δια­βε­βαί­ω­σε ότι η Σμύρ­νη είναι μια ασφα­λής πόλη».

«Πή­γα­με στην πηγή

του κακού»

«Πα­ρα­κο­λου­θού­σα­με τα ελ­λη­νι­κά ενη­με­ρω­τι­κά site τα οποία έλε­γαν ότι ο Ερ­ντο­γάν, σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες που είχαν, έκανε δια­κο­πές στην Αλι­καρ­νασ­σό, οπότε απο­φα­σί­σα­με εμείς να ξε­κι­νή­σου­με για το Μαρ­μα­ρίς, το οποίο επι­λέ­ξα­με ως ασφα­λή προ­ο­ρι­σμό, με σκοπό να πά­ρου­με το πρώτο κα­ρά­βι από εκεί για να φύ­γου­με για τη Ρόδο. Ο Ερ­ντο­γάν, όταν μί­λη­σε μέσω του κι­νη­τού τη­λε­φώ­νου της πα­ρου­σιά­στριας, αρ­χι­κά ζή­τη­σε από τον κόσμο να μην κυ­κλο­φο­ρεί στους δρό­μους, με απο­τέ­λε­σμα να επι­κρα­τή­σει πα­νι­κός και να υπάρ­χουν πα­ντού αστυ­νο­μι­κές δυ­νά­μεις . Στην δεύ­τε­ρή του πα­ρέμ­βα­ση, ο Ερ­ντο­γάν ζή­τη­σε από τον κόσμο να μην φο­βά­ται και να ενα­ντιω­θεί στην κα­τά­λυ­ση της δη­μο­κρα­τί­ας, με απο­τέ­λε­σμα να ξε­κι­νή­σουν επει­σό­δια όταν πλέον οι πο­λί­τες εστρά­φη­σαν ενα­ντί­ον των στρα­τιω­τών που ήταν στους δρό­μους. Στη συ­νέ­χεια, επει­δή ο Γκιου­λέν, ο αντί­πα­λος του Ερ­ντο­γάν έχει πολ­λούς υπο­στη­ρι­κτές στην Σμύρ­νη, αρ­κε­τοί κά­τοι­κοι βγή­καν στους δρό­μους και πα­νη­γύ­ρι­ζαν. Οι του­ρί­στες, είχαν πα­νι­κο­βλη­θεί, τα λε­ω­φο­ρεία δεν εκτε­λού­σαν δρο­μο­λό­για, με απο­τέ­λε­σμα πολ­λοί να εγκλω­βι­στούν. Εμείς, επει­δή εί­χα­με το ενοι­κια­ζό­με­νο αυ­το­κί­νη­το, απο­φα­σί­σα­με να ξε­κι­νή­σου­με για τη Μαρ­μα­ρί­δα, ενώ ήταν πολύ ση­μα­ντι­κή η βο­ή­θεια όλο αυτό το χρο­νι­κό διά­στη­μα, του ξε­νο­δό­χου όπου δια­μέ­να­με. Πε­ριτ­τό να επι­ση­μά­νω, ότι το ξε­νο­δο­χείο σε λι­γό­τε­ρο από μία ώρα, είχε αδειά­σει. Μέχρι εκεί­νη την ώρα, πι­στεύ­α­με, ότι ο Ερ­ντο­γάν ήταν στην Αλι­καρ­νασ­σό, οπότε γύρω στην 1 η ώρα μετά τα με­σά­νυ­χτα, ξε­κι­νά­με από το ξε­νο­δο­χείο με προ­ο­ρι­σμό τη Μαρ­μα­ρί­δα, την πηγή του κακού δη­λα­δή, αφού τε­λι­κά εκεί βρι­σκό­ταν ο Ερ­ντο­γάν αλλά εμείς δεν εί­χα­με ιδέα. Μόλις ξε­κι­νή­σα­με δια­πι­στώ­σα­με ότι η αστυ­νο­μία είχε κι­νη­θεί άμεσα, βρι­σκό­ταν πα­ντού. Αρκεί να σας πω ότι είχε δύο πε­ρι­πο­λι­κά σε κάθε βεν­ζι­νά­δι­κο, ώστε να δια­σφα­λι­στεί ότι όσοι του­ρί­στες κι­νού­νταν αυ­τό­νο­μα με δικό τους όχημα, να μπο­ρούν να γε­μί­σουν τα ρε­ζερ­βουάρ για να φύ­γουν, όπως κι έγινε».

«Τα πτώ­μα­τα ήταν

στους δρό­μους»

«Στο δρόμο, μέχρι να βγού­με από την Σμύρ­νη,  πε­τού­σαν πάνω μας ελι­κό­πτε­ρα, βλέ­πα­με πολ­λούς να πα­νη­γυ­ρί­ζουν κατά του Ερ­ντο­γάν, και ανά δια­στή­μα­τα μας στα­μα­τού­σαν σε μπλό­κα αστυ­νο­μι­κοί με πο­λι­τι­κά ρούχα και στο με­σο­διά­στη­μα ξε­κί­νη­σαν τα επει­σό­δια, αφού είχε προη­γη­θεί η προ­τρο­πή του Ερ­ντο­γάν να βγει ο κό­σμος στους δρό­μους.

Φτά­σα­με στη Μαρ­μα­ρί­δα­πε­ρί­που στις 6 το πρωί, οι άν­δρες της πα­ρέ­ας, μας άφη­σαν στο λι­μά­νι και παρά το γε­γο­νός ότι το λι­μά­νι ανοί­γει τις πύλες του αρ­γό­τε­ρα, μας επέ­τρε­ψαν να μπού­με μέσα αφού μας είδαν τα­λαι­πω­ρη­μέ­νους και κα­τά­κο­πους. Οι άν­δρες, πήγαν να αφή­σουν το ενοι­κια­ζό­με­νο όχημα στο γρα­φείο της εται­ρεί­ας, το οποίο φυ­σι­κά, ήταν ακόμα κλει­στό. Το ξε­νο­δο­χείο στο οποίο διέ­με­νε ο Ερ­ντο­γάν, ήταν ακρι­βώς απέ­να­ντι από το γρα­φείο ενοι­κιά­σε­ως αυ­το­κι­νή­των. Όταν έφτα­σαν εκεί οι φίλοι μας, είδαν τα πτώ­μα­τα των αστυ­νο­μι­κών να κεί­το­νται ακόμα στους δρό­μους, όπου είχε προη­γη­θεί συ­μπλο­κή με­τα­ξύ στρα­τιω­τι­κών και αστυ­νο­μι­κών έξω από το ξε­νο­δο­χείο, στην επι­χεί­ρη­ση εντο­πι­σμού του Ερ­ντο­γάν, όμως δεν εί­χα­με πλη­ρο­φό­ρη­ση αν είχε δια­φύ­γει ή αν ήταν ακόμα μέσα. Οι δρό­μοι ήταν απο­κλει­σμέ­νοι, δεν κυ­κλο­φο­ρού­σε ψυχή εκτός από πά­νο­πλους αστυ­νο­μι­κούς που κρα­τού­σαν κα­λάσ­νι­κοφ και κο­ντό­κα­να. Εν τω με­τα­ξύ, είχε έρθει και ο ιδιο­κτή­της του γρα­φεί­ου ενοι­κιά­σε­ως αυ­το­κι­νή­των, για να δει αν είχε υπο­στεί ζη­μιές η επι­χεί­ρη­σή του, λόγω της συ­μπλο­κής που προη­γή­θη­κε, αφού βρί­σκε­ται σε από­στα­ση ανα­πνο­ής από το ξε­νο­δο­χείο που διέ­με­νε ο Ερ­ντο­γάν, οπότε οι φίλοι μας μπό­ρε­σαν να πα­ρα­δώ­σουν το αυ­το­κί­νη­το και ήρθαν με ταξί να μας βρουν στο λι­μά­νι».

«Πε­ρι­πέ­τεια που δύ­σκο­λα θα ξε­χά­σου­με»

«Στις 9 το πρωί του Σαβ­βά­του, υπήρ­χε προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νο δρο­μο­λό­γιο στο πλαί­σιο των ημε­ρή­σιων εκ­δρο­μών που πραγ­μα­το­ποιού­νται από Μαρ­μα­ρίς προς Ρόδο, όμως δεν γνω­ρί­ζα­με μέχρι την τε­λευ­ταία στιγ­μή, αν θα μας επέ­τρε­παν να τα­ξι­δέ­ψου­με, αν θα γι­νό­ταν το δρο­μο­λό­γιο τε­λι­κά, δεν ξέ­ρα­με τί­πο­τα. Λίγο πριν τις 9, μας ενη­μέ­ρω­σαν οι λι­με­νι­κές αρχές ότι μπο­ρού­σα­με τε­λι­κά να τα­ξι­δέ­ψου­με, και έτσι μπή­κα­με στο πλοίο, όπου συ­να­ντή­σα­με άλ­λους έξι Ρο­δί­τες και κα­τα­φέ­ρα­με να φτά­σου­με στη Ρόδο, σώοι και αβλα­βείς. Στα­θή­κα­με τυ­χε­ροί που εκεί­νη την ημέρα είχε προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη εκ­δρο­μή προς Ρόδο και κα­τα­φέ­ρα­με να επι­στρέ­ψου­με. Ηταν μια πε­ρι­πέ­τεια που δύ­σκο­λα θα ξε­χά­σου­με».