Βαρθολομαίος: Από αυτή την γωνιά της γης συνεχίζουμε να κηρύττουμε αγάπη και αδελφοσύνη

Η λα­μπρο­φό­ρος Ανά­στα­ση, σύμ­φω­να με πα­ρά­δο­ση αιώ­νων, εορ­τά­στη­κε στο Κέ­ντρο της Ορ­θο­δο­ξί­ας στο Φα­νά­ρι, με ιδιαί­τε­ρη λα­μπρό­τη­τα, ιε­ρο­πρέ­πεια αλλά και συ­γκί­νη­ση, λόγω των ει­δι­κών πε­ρι­στά­σε­ων από την επι­δη­μία του κο­ρω­νοϊ­ού. Η Ανά­στα­ση όπως και όλες λει­τουρ­γί­ες της Με­γά­λης Εβδο­μά­δας τε­λέ­στη­καν χωρίς την πα­ρου­σία πι­στών.

Ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαί­ος προ­έ­στη τα με­σά­νυ­χτα του Μ. Σαβ­βά­του της τε­λε­τής της Ανα­στά­σε­ως στον προ­αύ­λιο χώρο του Πάν­σε­πτου Πα­τριαρ­χι­κού Ναού του Αγίου Γε­ωρ­γί­ου στο Φα­νά­ρι, πε­ρι­στοι­χι­ζό­με­νος από τους κλη­ρι­κούς της Πα­τριαρ­χι­κής Αυλής, και ακο­λού­θως απηύ­θυ­νε μή­νυ­μα για την εορτή του Αγίου Πάσχα.

Απευ­θυ­νό­με­νος προς το πλή­ρω­μα της Εκ­κλη­σί­ας, ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης, ανα­φέρ­θη­κε στον ση­με­ρι­νό κόσμο και τα ιδιαί­τε­ρα προ­βλή­μα­τα που κα­λεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει: «Γιορ­τά­ζου­με το Πάσχα, ζώ­ντας σε ένα κόσμο πού συ­νε­χί­ζει να ανα­με­τρά­ται με την φτώ­χεια και την αδι­κία, με την βία και τις αντι­πα­ρα­θέ­σεις και, πού εφέ­τος, επί πλέον, δο­κι­μά­ζε­ται, πολύ σκλη­ρά, από την παν­δη­μία τού κο­ρω­νοϊ­ού. Και ο άν­θρω­πος στέ­κε­ται αιφ­νι­δια­σμέ­νος και φο­βι­σμέ­νος μπρο­στά σε αυτό το γε­γο­νός, το οποί­ον ανέ­τρε­ψε όλα όσα θε­ω­ρού­σα­με βέ­βαια, αυ­το­νό­η­τα και στα­θε­ρά», είπε.

Υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η Ανά­στα­ση του Κυ­ρί­ου απο­τε­λεί την ελ­πί­δα για ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο για τον άν­θρω­πο «που σή­με­ρα πά­σχει, πονά και αγω­νιά» ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ότι «από αυτή την γωνιά της γης, από το Κέ­ντρο της Ορ­θο­δο­ξί­ας, το Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριαρ­χείο, όπου επί αιώ­νες συ­νε­χί­ζου­με να ζούμε σταυ­ρο­α­να­στά­σι­μα, να με­τα­δί­δου­με φως Χρι­στού και να κη­ρύτ­του­με αγάπη και αδελ­φο­σύ­νη» ο θριαμ­βευ­τι­κός παιά­νας της ελ­πί­δας “Χρι­στός Ανέ­στη “μας θυ­μί­ζει πως πά­ντο­τε την οδύνη του πά­θους δια­δέ­χε­ται η χαρά της Ανα­στά­σε­ως».

Απο­δί­δο­ντας ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση στη νε­ο­λαία και στο πώς εκεί­νη μπο­ρεί να συμ­βά­λει στο να ξε­πε­ρά­σει η αν­θρω­πό­τη­τα τον φόβο της παν­δη­μί­ας, ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης απηύ­θυ­νε έκ­κλη­ση στους νέους: «Μη φο­βη­θεί­τε καμιά παν­δη­μία, ούτε και τις οι­κο­νο­μι­κές δυ­σκο­λί­ες που ακού­με ότι θα έρ­θουν. Μπο­ρεί­τε να με­τα­τρέ­ψε­τε την παν­δη­μία τού φόβου και της ασθέ­νειας σε ευ­και­ρία συ­μπα­ρά­στα­σης και αγά­πης προς τον συ­νάν­θρω­πο, προς τον κάθε άν­θρω­πο. Όλοι εί­μα­στε αδέλ­φια επάνω σε αυτή την γη πού σή­με­ρα στε­νά­ζει και αγω­νιά» τό­νι­σε ο Προ­κα­θή­με­νος της Ορ­θο­δο­ξί­ας.

«Σε αυτήν την ανα­πά­ντε­χη δο­κι­μα­σία για την αν­θρω­πό­τη­τα, θα θέ­λα­με να απευ­θυν­θού­με ιδιαι­τέ­ρως προς τις νέες και τους νέους απα­ντα­χού της γης, λέ­γο­ντάς τους: Αγα­πη­τά μας παι­διά, θα πρέ­πει να γνω­ρί­ζε­τε ότι μέσα από τη ση­με­ρι­νή, αλλά και κάθε δο­κι­μα­σία, μπο­ρού­με όλοι να γί­νου­με κα­λύ­τε­ροι, καλ­λιερ­γώ­ντας τις αρε­τές της υπο­μο­νής και της πί­στε­ως, αφού, κατά τον Από­στο­λο Παύλο, “ἡ θλί­ψις υπο­μο­νήν κα­τερ­γά­ζε­ται, η δε υπο­μο­νή δο­κι­μήν, η δε δο­κι­μή ελ­πί­δα, ἡ δε ελπίς ου κα­ται­σχύ­νει, ότι η αγάπη τού Θεού εκ­κέ­χυ­ται εν ταις καρ­δί­αις ημών διά Πνεύ­μα­τος Αγίου τού δο­θέ­ντος ἡμίν” (Ρωμ. ε΄, 3-5)» είπε ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης ο οποί­ος χα­ρα­κτή­ρι­σε τη ση­με­ρι­νή νε­ο­λαία ως «την ελ­πί­δα και το αύριο της αν­θρω­πό­τη­τας», ως πρό­σω­πα που θα κλη­θούν να ση­κώ­σουν στους ώμους τους το βάρος και την ευ­θύ­νη των προ­βλη­μά­των» για την διά­σω­ση των πα­ρα­δό­σε­ων, για την ελευ­θε­ρία, την δι­καιο­σύ­νη και την αλ­λη­λεγ­γύη, όπως είπε, προ­σθέ­το­ντας ότι «η αν­θρω­πό­τη­τα χρειά­ζε­ται τα όνει­ρα και τις ευαι­σθη­σί­ες σας, τον δυ­να­μι­σμό και την θέ­λη­σή σας, τα ορά­μα­τά σας για ένα κα­λύ­τε­ρο κόσμο. Για να προ­στα­τευ­θεί ἡ δη­μιουρ­γία τού Θεού, το κοινό μας σπίτι και το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον», όπως τό­νι­σε.

Ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης έκανε ιδιαί­τε­ρη μνεία και έδωσε πα­τρι­κή ευ­λο­γία στους «Ορ­θο­δό­ξους νέους και νέες πού ζουν εδώ, πιο κοντά στο Πα­τριαρ­χείο μας: Ρω­μιούς, Τούρ­κους, Ρώ­σους, Ου­κρα­νούς, Ρου­μά­νους, Γε­ωρ­για­νούς, Βουλ­γά­ρους, Γκα­γκα­ού­ζους, και κάθε εθνι­κό­τη­τας – πού μπο­ρεί να ομι­λεί­τε, παι­διά μου, δια­φο­ρε­τι­κή γλώσ­σα και να έχετε δια­φο­ρε­τι­κή κουλ­τού­ρα ὁ κα­θέ­νας, αλλά σάς ενώ­νει ‒μας ενώ­νει‒ η κοινή Ορ­θό­δο­ξη πίστη, η πίστη στον Ανα­στά­ντα Χρι­στό, τον Λυ­τρω­τή, του οποί­ου εί­σα­στε αγα­πη­μέ­να παι­διά. Και ακόμη, σας ενώ­νει το ότι όλοι ανή­κε­τε στην Πρω­τό­θρο­νη Εκ­κλη­σία, το Οι­κου­με­νι­κό μας Πα­τριαρ­χείο, εφ᾽ όσον ζείτε, μό­νι­μα ή προ­σω­ρι­νά, σε αυτή την ιστο­ρι­κή Πόλη, αλλά και στα όρια της δι­καιο­δο­σί­ας του σε αυτή τη χώρα» όπως τό­νι­σε.

Ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης ευ­χή­θη­κε «μόλις οι συν­θή­κες το επι­τρέ­ψουν» να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί το προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νο συ­νέ­δριο όλων των εν Τουρ­κία Ορ­θο­δό­ξων νέων.

«Ελ­πί­ζου­με το συ­ντο­μό­τε­ρο, μόλις οι συν­θή­κες το επι­τρέ­ψουν, να πραγ­μα­το­ποι­ή­σου­με το προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νο συ­νέ­δριο όλων των εν Τουρ­κία Ορ­θο­δό­ξων νέων, και τότε θα έχου­με την ευ­και­ρία να συ­ζη­τή­σου­με για τα κοινά προ­βλή­μα­τα και τα κοινά ορά­μα­τα μας, για το σή­με­ρα και το αύριο της Ορ­θό­δο­ξης Εκ­κλη­σί­ας μας σε αυτό τον τόπο, με τον οποίο είναι άρ­ρη­κτα συν­δε­δε­μέ­νη» είπε ο Πα­τριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαί­ος χαι­ρε­τί­ζο­ντας τους «νέους των ανά την οι­κου­μέ­νη επαρ­χιών μας» και «τις οι­κο­γέ­νειές σας και σας καλώ να ανα­φω­νή­σου­με όλοι μαζί, πα­νη­γυ­ρι­κά “Χρι­στός Ανέ­στη – Αλη­θώς Ανέ­στη”!».

^{Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ}