«Βοηθείστε τους Έλληνες, αντί να τους χλευάζετε»

«Το γερ­μα­νι­κό οι­κο­νο­μι­κό θαύμα έγινε επει­δή η Γερ­μα­νία δεν σύ­να­ψε συμ­φω­νία ει­ρή­νης που θα επέ­τρε­πε την έγερ­ση απο­ζη­μιώ­σε­ων», υπο­στη­ρί­ζει πο­λι­τι­κός των Πρα­σί­νων. «Η Ελ­λά­δα έχει κά­ποιο δί­καιο στις αξιώ­σεις της».

Στη συ­νέ­ντευ­ξη που πα­ρα­χώ­ρη­σε στη Γερ­μα­νι­κή Ρα­διο­φω­νία ( DLF) η Άντγε Φόλ­μερ από τους Πρα­σί­νους καλεί τη γερ­μα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, τους πο­λι­τι­κούς και τα ΜΜΕ να δεί­ξουν κα­τα­νό­η­ση στο αί­τη­μα της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης για κα­τα­βο­λή πο­λε­μι­κών επα­νορ­θώ­σε­ων. Υπεν­θυ­μί­ζει ότι η Γερ­μα­νία σε αυτό το θέμα είχε απί­στευ­τη τύχη και χάρη σε ένα «με­γα­λο­φυ­ές παι­χνί­δι» της γερ­μα­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής ξέ­φυ­γε από το πρό­βλη­μα χωρίς να κα­τα­βά­λει με­γά­λα ποσά.

Η Φόλ­μερ κάνει ει­δι­κή ανα­φο­ρά στη Συμ­φω­νία του Λον­δί­νου το 1953, όπου έγινε η δια­γρα­φή του γερ­μα­νι­κού χρέ­ους και στη συ­νέ­χεια στη συμ­φω­νία 2 συν 4, με την οποία επι­σφρα­γί­στη­κε η γερ­μα­νι­κή επα­νέ­νω­ση χωρίς όμως να ονο­μα­στεί «συμ­φω­νία ει­ρή­νης» για να απο­φευ­χθούν αι­τή­μα­τα κα­τα­βο­λής επα­νορ­θώ­σε­ων. Σε αυτήν τη συμ­φω­νία δεν συμ­με­τεί­χαν οι Έλ­λη­νες, οι Τσέ­χοι, οι Νορ­βη­γοί, οι Ολ­λαν­δοί. «Ήταν με­γα­λο­φυ­ές που ει­πώ­θη­κε ότι από αυτή τη στιγ­μή δεν τί­θε­ται θέμα επα­νορ­θώ­σε­ων. Η Γερ­μα­νία πα­ρα­χώ­ρη­σε εδάφη ανα­το­λι­κά, αλλά όλα τα υπό­λοι­πα τα άφησε εκτός δια­πραγ­μά­τευ­σης. Υπό αυτήν την έν­νοια οι Έλ­λη­νες έχουν κά­ποιο δί­καιο και το 1995 με ρη­μα­τι­κή δια­κοί­νω­ση είπαν ότι γι’ αυ­τούς το θέμα πα­ρα­μέ­νει ακόμη ανοι­χτό».

Η Φόλ­μερ θυ­μί­ζει επί­σης ότι το 2000 τέ­θη­κε και πάλι έντο­να το θέμα των απο­ζη­μιώ­σε­ων αυτή την φορά ανα­φο­ρι­κά με την κα­τα­να­γκα­στι­κή ερ­γα­σία. «Και τότε εί­χα­με πει ότι δεν υπάρ­χει συμ­φω­νία ει­ρή­νης, άρα δεν μπο­ρού­με να κά­νου­με τί­πο­τα. Αλλά γιατί τε­λι­κά δώ­σα­με απο­ζη­μιώ­σεις ύψους 10 δις ευρώ; Γιατί ασκή­θη­καν πιέ­σεις από την αμε­ρι­κα­νι­κή οι­κο­νο­μία, από την αμε­ρι­κα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Και έτσι η τότε γερ­μα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση εξε­δή­λω­σε την πρό­θε­ση – ήταν το 2000, δη­λα­δή πέντε χρό­νια μετά την ελ­λη­νι­κή ρη­μα­τι­κή δια­κοί­νω­ση – να με­τα­κι­νη­θεί με κά­ποιον τρόπο από τη θέση της».

«Η Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται κα­τα­νό­η­ση»

Η πο­λι­τι­κός από το κόμμα των Πρα­σί­νων, που έχει δια­τε­λέ­σει και αντι­πρό­ε­δρος της Βου­λής επί κυ­βέρ­νη­σης συ­να­σπι­σμού Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τών και Πρα­σί­νων, υπο­στη­ρί­ζει ότι οι Γερ­μα­νοί μετά τον πό­λε­μο ευ­νο­ή­θη­καν σε απί­στευ­το βαθμό από την τύχη σε αντί­θε­ση με άλλες χώρες που έπρε­πε να ση­κώ­σουν ένα τε­ρά­στιο φορ­τίο. Αυτή η πτυχή της λεί­πει από το δη­μό­σιο διά­λο­γο. «Αντ’ αυτού οι Γερ­μα­νοί υιο­θε­τούν ύφος αυ­ταρ­χι­κού παι­δα­γω­γού με ει­ρω­νι­κά σχό­λια στον τύπο. Όταν μια εφη­με­ρί­δα, όπως η Frankfurter Allgemeine Zeitung απο­κα­λεί μια εκλεγ­μέ­νη κυ­βέρ­νη­ση ‘μι­κρο­α­πα­τε­ώ­νες της πο­λι­τι­κής’, όταν η Bild εμ­φα­νί­ζει τους Έλ­λη­νες ως άπλη­στους… Aν το ήξερε ο Άξελ Σπρίν­γκερ θα ση­κω­νό­ταν από τον τάφο του γιατί αγα­πού­σε την Ελ­λά­δα και έζησε πολύ καιρό εκεί. Κά­ποια στιγ­μή όλα αυτά θα πρέ­πει να γί­νουν συ­νεί­δη­ση. Ελ­πί­ζω ότι η κα­γκε­λά­ριος την ερ­χό­με­νη Δευ­τέ­ρα να βρει έναν άλλο τόνο δια­λό­γου».

Η Άντγε Φόλ­μερ δεν θέλει να ωραιο­ποι­ή­σει δια­χρο­νι­κά λάθη και πα­ρα­λεί­ψεις που έγι­ναν από την ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά, αλλά αυτήν την χρο­νι­κή στιγ­μή προ­έ­χει, όπως επι­μέ­νει, η επί­δει­ξη κα­τα­νό­η­σης απέ­να­ντι σε ένα λαό που βρί­σκε­ται «με την πλάτη στον τοίχο και ζει σε συν­θή­κες Δη­μο­κρα­τί­ας της Βαϊ­μά­ρης».

«Στο θέμα των επα­νορ­θώ­σε­ων ξέρω γιατί οι γερ­μα­νοί πο­λι­τι­κοί και τα γερ­μα­νι­κά ΜΜΕ αντι­δρούν με τόση επι­θε­τι­κό­τη­τα. Διότι έτσι και ανοί­ξει ‘το κα­πά­κι’ θα έρ­θουν οι Ολ­λαν­δοί, οι Νορ­βη­γοί, οι Τσέ­χοι κι άλλοι πολ­λοί και θα πουν ότι και σε αυ­τούς η γερ­μα­νι­κή κα­το­χή προ­κά­λε­σε κα­τα­στρο­φές. Αυτό δεν το θέλει καμιά κυ­βέρ­νη­ση. Γι αυτό χρειά­ζε­ται φι­λι­κή συ­ναί­νε­ση με αυτές τις χώρες. Σε ό,τι αφορά την Ελ­λά­δα είναι θύμα μιας λαν­θα­σμέ­νης δη­μο­σιο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής. Αντί να τους βοη­θή­σου­με από καιρό με ένα είδος σχε­δί­ου Μάρ­σαλ, την αντι­με­τω­πί­ζου­με υπο­τι­μη­τι­κά και με χλευα­σμό. Καμιά φορά ανα­ρω­τιέ­μαι σε ποια χώρα ζω…».

Πηγή : dw.de