Τα κτίρια σκοτώνουν

Πλάι στις κλι­μα­τι­κές με­τα­βο­λές, οι νέοι σει­σμοί είναι μια εξί­σω­ση δύ­σκο­λη για όλη την πε­ριο­χή, ανε­ξαρ­τή­τως αν έχουν ενερ­γο­ποι­η­θεί και ποια ρήγ­μα­τα όπως αυτό της Ανα­το­λι­κής Ανα­το­λί­ας. Και η νέα επι­κιν­δυ­νό­τη­τα πρέ­πει να μπει στον σχε­δια­σμό των δήμων, πε­ρι­φε­ρειών και βέ­βαια όλης της πο­λι­τεί­ας. Οι σει­σμοί δε σκο­τώ­νουν -τα κτί­ρια σκο­τώ­νουν. Είναι η φράση που επα­να­λαμ­βά­νουν σει­σμο­λό­γοι και γε­ω­λό­γοι. Ο διευ­θυ­ντής του Γε­ω­δυ­να­μι­κού Ιν­στι­τού­του ανα­φέρ­θη­κε στην κα­ταλ­λη­λό­τη­τα των δη­μο­σί­ων κτι­ρί­ων, το­νί­ζο­ντας ότι «υπάρ­χουν σχο­λεία στην Ελ­λά­δα σε όλη τη χώρα που είναι εντε­λώς ακα­τάλ­λη­λα. «Aπό το 1999 που ξε­κί­νη­σα τον έλεγ­χο των δη­μο­σί­ων κτι­ρί­ων, έχει προ­χω­ρή­σει ο έλεγ­χος μόνο στο 20%» ση­μειώ­νει. Κάτω από όλα αυτά ξε­προ­βάλ­λει ένας κοι­νός πα­ρο­νο­μα­στής: η έλ­λει­ψη χρη­μά­των και προ­σω­πι­κού. Τόσο οι δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες όσο και οι υπη­ρε­σί­ες των Δήμων, έχουν απο­δυ­να­μω­θεί όλα τα προη­γού­με­να χρό­νια λόγω έλ­λει­ψης επαρ­κούς χρη­μα­το­δό­τη­σης. Σύλ­λο­γοι Γο­νέ­ων και Εκ­παι­δευ­τι­κών γί­νο­νται ‘μπα­λά­κι’ με­τα­ξύ Δήμων, Πε­ρι­φε­ρειών ,  ΚτΥπ και συ­ναρ­μό­διων υπουρ­γεί­ων, χωρίς να μπο­ρούν να βγά­λουν άκρη. Πολύς λόγος γί­νε­ται για «ανά­πτυ­ξη». Δε νο­εί­ται ως ανά­πτυ­ξη η ασφά­λεια των κτι­ρί­ων όπου ζούμε; Εί­μα­στε δια­τε­θει­μέ­νοι να συ­νε­χί­σου­με να «ρί­χνου­με το ζάρι»; Θρή­νος μετά τις τρα­γω­δί­ες, ή πρό­λη­ψη χωρίς κα­θυ­στέ­ρη­ση ούτε μιας μέρας;  Ένας με­γά­λος σει­σμός μπο­ρεί να συμ­βεί οποια­δή­πο­τε στιγ­μή. Και το ξέ­ρου­με πια καλά: δε σκο­τώ­νουν αν­θρώ­πους οι σει­σμοί -τα κτί­ρια σκο­τώ­νουν. Αλλά τις απο­φά­σεις, άν­θρω­ποι τις παίρ­νουν.