Ατρόμητος Διμυλιάς: «Φέτος το κακό έχει παραγίνει»

Για πα­ντε­λή έλ­λει­ψη σε­βα­σμού προς τους κό­πους τους και προς τους ουκ ολί­γους νε­α­ρούς πο­δο­σφαι­ρι­στές που υπη­ρε­τούν την ομάδα τους, κά­νουν λόγο οι άν­θρω­ποι του Ατρό­μη­του Δι­μυ­λιάς με αφορ­μή τη διαι­τη­σία του χθε­σι­νού παι­χνι­διού με τον Ορφέα, για την 8η αγω­νι­στι­κή του πρω­τα­θλή­μα­τος της Β’ κα­τη­γο­ρί­ας. Όπως υπο­γραμ­μί­ζουν στην ανα­κοί­νω­σή τους, δεν είναι η πρώτη φορά, ει­δι­κά φέτος:

«Μετά από έξι συ­να­πτά έτη στα διοι­κη­τι­κά δρώ­με­να του Ατρό­μη­του Δι­μυ­λιάς είναι η πρώτη φορά που αι­σθα­νό­μα­στε πλή­ρως απο­γοη­τευ­μέ­νοι.

Αι­σθα­νό­μα­στε απο­γοη­τευ­μέ­νοι γιατί όλη η προ­σπά­θεια που έχου­με κάνει σε αυτό το χρο­νι­κό διά­στη­μα δεν έχει κερ­δί­σει τον σε­βα­σμό που της ανα­λο­γεί.

Μία ομάδα που έχει δη­μιουρ­γή­σει ένα δικό της αθλη­τι­κό χώρο, μία ομάδα που έχει δη­μιουρ­γή­σει από το μηδέν ακα­δη­μί­ες με πε­ρισ­σό­τε­ρα από 20 παι­διά σε ένα χωριό 450 μό­νι­μων κα­τοί­κων, μία ομάδα που τα τε­λευ­ταία δύο χρό­νια έχει στο 90% των ανα­με­τρή­σε­ών της του­λά­χι­στον επτά πο­δο­σφαι­ρι­στές κάτω των 19 ετών στην εν­δε­κά­δα της, δεν κα­τα­φέρ­νει να κερ­δί­σει σε­βα­σμό.

Αυτή είναι η με­γα­λύ­τε­ρη απο­γο­ή­τευ­ση όλων μας.

Το ματς κό­ντρα στον Ορφέα ήταν η στα­γό­να που ξε­χεί­λι­σε το πο­τή­ρι για εμάς. Σε αυτά τα έξι χρό­νια που βρι­σκό­μα­στε στο διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο της ομά­δας, δεν έχου­με ανα­φερ­θεί ου­δέ­πο­τε σε διαι­τη­τι­κές απο­φά­σεις, δεν έχου­με βγά­λει ούτε μία ανα­κοί­νω­ση δια­μαρ­τυ­ρί­ας, όπως επί­σης δεν έχου­με απα­σχο­λή­σει τα αρ­μό­δια όρ­γα­να. Το κακό όμως τη φε­τι­νή σεζόν έχει πα­ρα­γί­νει και οφεί­λου­με να προ­στα­τεύ­σου­με τα νεαρά παι­διά που έχου­με στην ομάδα μας και βλέ­που­με πως για τρίτη φορά φέτος δεν παίρ­νουν αυτό που τους ανα­λο­γεί στον αγω­νι­στι­κό χώρο.

Ανα­ρω­τιό­μα­στε, τι άλλο πρέ­πει να κά­νου­με σαν σω­μα­τείο για να κερ­δί­σου­με τον σε­βα­σμό, γιατί δεν τον απαι­τή­σα­με ου­δέ­πο­τε, θέ­λα­με να τον κερ­δί­σου­με από μόνοι μας, αλλά όπως φαί­νε­ται, τα έργα και οι πρά­ξεις μας δεν αρ­κούν».