Ξενοδοχειακή επιχείρηση της Ρόδου ζητεί ακύρωση και αναστολή των κατασχέσεων του Δήμου

• Τι ανα­φέ­ρει στο δι­κό­γρα­φο που κα­τέ­θε­σε στο Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου

Oι πρώ­τες τρείς αι­τή­σεις ακύ­ρω­σης και ανα­στο­λής τα­μεια­κών βε­βαιώ­σε­ων αλλά και κα­τα­σχέ­σε­ων, εις χεί­ρας τρα­πε­ζών, των οι­κο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών του Δήμου Ρόδου, υπο­βλή­θη­καν ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου από ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία.

Η κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου επί του αι­τή­μα­τος της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας, για την έκ­δο­ση ισά­ριθ­μων προ­σω­ρι­νών δια­τα­γών, θα απο­τε­λέ­σει πρό­κρι­μα για όμοιες ενέρ­γειες από πλητ­τό­με­νες από όμοιες κα­τα­σχέ­σεις, που επέ­βα­λε επι­πό­λαια, αν μη τι άλλο, ο Δήμος Ρόδου, σε χρόνο που η δυ­να­τό­τη­τα για ρύθ­μι­ση δια ευ­νοϊ­κού νόμου των οφει­λών προς τους ΟΤΑ, δεν έχει πα­ρέλ­θει.

Λόγο που δι­καιο­λο­γεί τη χο­ρή­γη­ση της ανα­στο­λής συ­νι­στά το εν­δε­χό­με­νο πρό­κλη­σης ανε­πα­νόρ­θω­της ή δυ­σχε­ρώς επα­νορ­θώ­σι­μης βλά­βης, σε πε­ρί­πτω­ση, που η εκτέ­λε­ση της πρά­ξης συ­νε­πά­γε­ται τη λήψη ενός ή πε­ρισ­σό­τε­ρων ανα­γκα­στι­κών μέ­τρων εί­σπρα­ξης ή διοι­κη­τι­κών μέ­τρων για τον εξα­να­γκα­σμό ή τη δια­σφά­λι­ση της εί­σπρα­ξης της οφει­λής.

Ο Δήμος Ρόδου, στην προ­κεί­με­νη πε­ρί­πτω­ση, προ­χώ­ρη­σε σε δέ­σμευ­ση των δια­θε­σί­μων κε­φα­λαί­ων των λο­γα­ρια­σμών της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας, πράγ­μα το οποίο συ­νε­πά­γε­ται την αδυ­να­μία πλη­ρω­μής των επι­τα­γών εκ­δό­σε­ώς της, με απο­τέ­λε­σμα τη σφρά­γι­σή τους.

Η σφρά­γι­ση αυτή, εκτός των άλλων, θα κα­τα­γρα­φεί στον Τει­ρε­σία και θα οδη­γή­σει στην απο­βο­λή της εται­ρεί­ας από το χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό σύ­στη­μα σε μια ιδιαί­τε­ρη κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο, εντός της τρέ­χου­σας κα­λο­και­ρι­νής πε­ριό­δου.

Επι­πρό­σθε­τα η εται­ρεία, εντός του μηνός Ιου­νί­ου, έχει άμε­σες τα­μεια­κές υπο­χρε­ώ­σεις για την πλη­ρω­μή μι­σθο­δο­σί­ας προ­σω­πι­κού, φόρων, ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών και πλη­ρω­μές σε ορ­γα­νι­σμούς κοι­νής ωφέ­λειας (ηλε­κτρι­σμός, ύδρευ­ση, τη­λε­πι­κοι­νω­νί­ες).

Η εκτέ­λε­ση των κα­τα­σχε­τη­ρί­ων στους τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς της εται­ρεί­ας, κα­θι­στά ανέ­φι­κτη την πλη­ρω­μή βα­σι­κών της υπο­χρε­ώ­σε­ων, με απο­τέ­λε­σμα να προ­κλη­θούν σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα στην λει­τουρ­γία της και  σε συν­δυα­σμό με το γε­γο­νός ότι βρι­σκό­μα­στε στην αρχή της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, θα προ­κλη­θεί σ’ αυτήν ανε­πα­νόρ­θω­τη βλάβη.

Στις ανα­κο­πές της, η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία ανα­φέ­ρει ότι δεν πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις του νόμου για κα­τά­σχε­ση, αφού  στις προ­σβαλ­λό­με­νες τα­μεια­κές βε­βαιώ­σεις δεν υπάρxει σαφής και ακρι­βής κα­θο­ρι­σμός του οφειλoμένoυ κε­φα­λαίoυ και των προ­σαυ­ξή­σε­ων, αλλά υπάρ­χει απλή ανα­γρα­φή του συ­νο­λι­κά οφει­λο­μέ­νου ποσού (κε­φα­λαί­ου και προ­σαυ­ξή­σε­ων).

Επι­πλέ­ον η επι­βο­λή σε βάρος της εται­ρεί­ας προ­στί­μων, λόγω ανέ­γερ­σης και δια­τή­ρη­σης αυ­θαι­ρέ­των, είναι μη νό­μι­μη, κα­θό­σον έχει υπο­βά­λει αί­τη­ση υπα­γω­γής στον ν.4178/2013 περί αυ­θαι­ρέ­των και έχει υπα­χθεί στις δια­τά­ξεις του συ­γκε­κρι­μέ­νου νόμου για την νο­μι­μο­ποί­η­ση των αυ­θαι­ρέ­των κτι­σμά­των της.

Επι­ση­μαί­νει μά­λι­στα ότι σύμ­φω­να με το σχε­τι­κό νόμο,  ανα­στέλ­λε­ται η  επι­βο­λή κυ­ρώ­σε­ων και εί­σπρα­ξης προ­στί­μων, σε όσους υπα­χθούν στο νόμο περί ρύθ­μι­σης αυ­θαι­ρέ­των.

Επι­πλέ­ον με το άρθρο μόνο της ΥΑ ΠΟΛ.1110/26.5.2015 (ΦΕΚ Β 946/26-5-2015) ορί­ζε­ται ότι “Πα­ρα­τεί­νε­ται η προ­θε­σμία υπο­βο­λής αί­τη­σης για υπα­γω­γή στη ρύθ­μι­ση των άρ­θρων 1 και 15 του Ν. 4321/2015, όπως ισχύ­ουν, έως και την 26η Ιου­νί­ου 2015”.

Η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία, αφού ανα­φέ­ρε­ται διε­ξο­δι­κώς στις ευ­ερ­γε­τι­κές δια­τά­ξεις του νόμου, το­νί­ζει ότι έχει υπο­βά­λει αί­τη­ση για την ρύθ­μι­ση των οφει­λών της, συ­νε­πώς απο­λαμ­βά­νει τα ανω­τέ­ρω ευ­ερ­γε­τή­μα­τα από την υπα­γω­γή της στη ρύθ­μι­ση και δη την ανα­στο­λή των μέ­τρων εί­σπρα­ξης σε βάρος της και ακύ­ρως έχει επι­βλη­θεί κα­τά­σχε­ση εις χεί­ρας των τρα­πε­ζών κατά πα­ρά­βα­ση μά­λι­στα της αρχής της χρη­στής διοί­κη­σης η οποία, ως γε­νι­κή αρχή του δι­καί­ου, πρέ­πει να διέ­πει την δράση της δη­μό­σιας διοί­κη­σης κατά την έκ­δο­ση των διοι­κη­τι­κών πρά­ξε­ων και την επι­βο­λή επα­χθών μέ­τρων σε βάρος των προ­σώ­πων.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Κ. Σαρ­ρής.