“Ανθρακες ο θησαυρός”

του Γιάν­νη Πα­ρα­σκευά

Όταν επι­μέ­νεις να χτυ­πάς το κε­φά­λι σου στον τοίχο και να πι­στεύ­εις οτι θα τον σπά­σεις και

δεν θα δια­λύ­σεις το κε­φά­λι σου, ε! τοτε δεν δια­κρί­νε­σαι για τον υψηλό δεί­κτη ευ­φυ­ΐ­ας σου.

Η επι­λο­γή της ορθής λύσης όταν βρί­σκε­σαι μπρο­στά σε ένα δυ­σε­πί­λυ­το πρό­βλη­μα δεν θα

προ­κύ­ψει εάν εισαι εγκλω­βι­σμέ­νος σε μια υπερ­φί­α­λη βου­λη­σιαρ­χία ή σε συ­ναι­σθη­μα­τι­κές

αυ­τα­πά­τες.

Η απο­τυ­χία δεν έρ­χε­ται γιατί έτσι το θέ­λη­σε η «ει­μαρ­μέ­νη», η τύχη, η οι μοί­ρες, αλλά γιατί

δεν αξιο­λο­γή­θη­καν σωστά οι πα­ρά­με­τροι που συν­θέ­τουν το πρό­βλη­μα.

Ίδιον γνώ­ρι­σμα της απο­τυ­χί­ας, ή του απο­τυ­χη­μέ­νου είναι το πλή­θος των λαν­θα­σμέ­νων

επι­λο­γών που την, ή τον ακο­λου­θούν.

Η πο­λι­τι­κή σκα­κιέ­ρα είναι δύ­σκο­λη και επι­κίν­δυ­νη, δεν ειναι χώρος που ανώ­δυ­να μπο­ρείς

να εκ­θέ­τεις τον εαυτό σου και βέ­βαια δεν ται­ριά­ζει στον οποιον­δή­πο­τε.

Η εκ­δί­κη­ση της και η τι­μω­ρία της ειναι σκλη­ρή και αδυ­σώ­πη­τη, δεν συγ­χω­ρεί και σπά­νια σου

δίνει μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία.

Γνώ­ρι­σμα των ση­με­ρι­νών και­ρών η επι­θυ­μία τόσων πολ­λών «πρα­μα­τευ­τά­δων» να παί­ξουν

στην πο­λι­τι­κή σκα­κιέ­ρα και να μας κά­νουν κοι­νω­νούς και θε­α­τές της γύ­μνιας και της

ανι­κα­νό­τη­τας τους.

Μοιά­ζουν με την μαϊ­μού που δεν είχε κα­τα­λά­βει πως όσο πιο ψηλά ανέ­βαι­νε τόσο πιο πολύ

φαι­νό­ταν ο πι­σι­νός της.

Ίσως δεν υπάρ­χει άλλη χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δος στην ιστο­ρία της χώρας μας που στην κε­ντρι­κή

πο­λι­τι­κή σκηνή να συ­νω­στί­ζο­νται τόσοι πολ­λοί σω­τή­ρες.

Δεξιά και αρι­στε­ρά, οι εκ­πρό­σω­ποι όλων των υφι­στά­με­νων κομ­μά­των και κομ­μα­τι­δί­ων

φω­να­σκούν και δια­τεί­νο­νται πως ο κάθε ένας από αυ­τούς εχει την λύση για τα δεινά της

χώρας και έχουν την εντύ­πω­ση ότι ως άλλοι «βάρ­βα­ροι ιθα­γε­νείς» θα πει­σθού­με με τα

μπι­χλι­μπί­δια που μας προ­σφέ­ρουν.

Βυ­θι­σμέ­νοι στις αυ­τα­πά­τες τους χά­νουν το δάσος και εστιά­ζουν στο δέν­δρο της δικής τους

βου­λη­σιαρ­χί­ας, πι­στεύ­ο­ντας ακρά­δα­ντα πως η δική τους πο­λι­τι­κή επι­βί­ω­ση ταυ­τί­ζε­ται με την

σω­τη­ρία και την πρό­ο­δο της χώρας.

Μια κοι­νω­νία αυ­το­βυ­θί­ζε­ται και αυ­το­κα­τα­στρέ­φε­ται αν δεν έχει την ικα­νό­τη­τα και τις

δια­δι­κα­σί­ες αυ­το­θέ­σμι­σής της.

Αυτοί που είχαν και έχουν την ευ­θύ­νη θε­σμο­θέ­τη­σης των δια­δι­κα­σιών αυ­το­θέ­σμι­σης

θε­ω­ρούν τους εαυ­τούς τους «Βο­να­πάρ­τη­δες» και ενερ­γούν κατά το δο­κούν.

Είναι ανε­δα­φι­κή η απαί­τη­ση να ζητάς από τους επι­κε­φα­λής των υφι­στά­με­νων κομ­μά­των την

δη­μιουρ­γία κοι­νω­νι­κών θε­σμών όταν ή δεν μπο­ρούν ή δεν θέ­λουν να ρυθ­μί­σουν τα «του

οίκου τους», να δη­μιουρ­γή­σουν δη­λα­δή κόμ­μα­τα αρχών και όχι προ­σω­πι­κά φέ­ου­δα.

Άθροι­σμα χα­μέ­νων ευ­και­ριών η πο­ρεία και η λει­τουρ­γία και των τριών επι­κε­φα­λής των

με­γά­λων κομ­μά­των.

Στο ίδιο κα­ζά­νι της προ­σω­πι­κής αυ­τα­ρέ­σκειας βρά­ζουν και οι τρεις, Αλέ­ξης, Κυ­ριά­κος και

Φώφη.

Οι δυο πρώ­τοι δια­γκω­νί­ζο­νται στο ποιος θα μεί­νει «Βε­ζύ­ρης» και ποιος θα είναι ο επό­με­νος

«Βε­ζύ­ρης» σε μια χώρα που δεν έχει πια ούτε «υπη­κό­ους», ούτε πο­λί­τες αλλά άτομα

κλει­σμέ­να στο κα­βού­κι τους χωρίς καμία εμπι­στο­σύ­νη στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και στους

εκ­προ­σώ­πους τους.

Η κ. Φώφη πνί­γε­ται κάθε μέρα και πιο πολύ «στην τρι­κυ­μία εν πο­τη­ρίω» που η ίδια

δη­μιούρ­γη­σε.

Πί­στε­ψε, ή κά­ποιοι για δι­κούς τους λό­γους την έπει­σαν οτι μπο­ρεί να γίνει με­γά­λος ηγέ­της

και ανι­στό­ρη­τα σπα­τά­λη­σε, όπως ο γιος της ευαγ­γε­λι­κής πα­ρα­βο­λής, την πε­ριου­σία που της

έδω­σαν να δια­χει­ρι­στεί (αν τυχόν ήταν προ­σω­πι­κή ή οι­κο­γε­νεια­κή κα­νέ­να πρό­βλη­μα).

Εγκλω­βί­στη­κε στην λο­γι­κή της άνω­θεν και έξω­θεν επι­βαλ­λό­με­νης δια­χεί­ρι­σης των πο­λι­τι­κών

πραγ­μά­των της χώρας και άκρι­τα απο­δέ­χτη­κε την τε­χνο­κρα­τι­κή αντί­λη­ψη ερ­μη­νεί­ας των

πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών προ­βλη­μά­των.

Τα πραγ­μα­τι­κά μα­κρο­οι­κο­νο­μι­κά με­γέ­θη και όχι αυτά που μας πα­ρου­σιά­ζουν δεί­χνουν ότι

κοντά δέκα χρο­νια τώρα δήθεν με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και επαί­σχυ­ντης φο­ρο­ε­πι­δρο­μής δεν

έφε­ραν κα­νέ­να ου­σια­στι­κό απο­τέ­λε­σμα.

Το μεί­ζον προ­βλη­μα της χώρας ειναι κα­θα­ρά και «εν τω βάθει του» πο­λι­τι­κό.

Είναι πρό­βλη­μα ανυ­παρ­ξί­ας κομ­μά­των αρχών, είναι πρό­βλη­μα ηθι­κής απα­ξί­ω­σης της

πο­λι­τι­κής και των αυ­το­ο­ρι­ζό­με­νων πο­λι­τι­κών.

Το τρένο πέ­ρα­σε και η Φωφη το έχασε, είχε την ευ­και­ρία να γίνει πράγ­μα­τι πρω­το­πό­ρος με

την με­τάλ­λα­ξη του πο­λι­τι­κού χώρου που κλη­ρο­νό­μη­σε σε κόμμα αρχών, με σα­φείς δομές,

ορ­γα­νω­τι­κές, ξε­κά­θα­ρες και κα­τα­νοη­τές αρχές και αξίες, με κοι­νω­νι­κή αντι­στοί­χι­ση και

πο­λι­τι­κή πρό­τα­ση μέλ­λο­ντος και προ­ο­πτι­κής.

Αντί αυτών ζητά απο τους πο­λί­τες να την ψη­φί­σουν για γίνει δια­πραγ­μα­τευ­τής για την

συ­γκρό­τη­ση μιας δήθεν «Εθνι­κής ομά­δας» που θα Κυ­βερ­νή­σει τον τόπο.

Στον αμαρ­τω­λό κόσμο του πο­δο­σφαί­ρου υπάρ­χει μια έκ­φρα­ση, «με παλτά δεν κά­νεις

ομάδα» και «άκα­πνος προ­πο­νη­τής δεν ελέγ­χει τα απο­δυ­τή­ρια», ούτε τις με­τα­γρα­φές σου

δεν κα­τά­φε­ρες κ. Φώφη να ελέγ­ξεις και «ο ένας τραβα πετσί και ο άλλος το­μά­ρι».

ΠΑ­ΡΑ­ΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝ­ΝΗΣ

18/5/2018