Θεώρηση βιβλιαρίων ΟΑΕΕ και για όσους χρωστούν στον Οργανισμό

Την δυ­να­τό­τη­τα να θε­ω­ρή­σουν βι­βλιά­ρια ασθε­νεί­ας δίνει σε ασφα­λι­σμέ­νους του ΟΑΕΕ, οι οποί­οι έχουν οφει­λές προς τον Ορ­γα­νι­σμό, προ­σω­ρι­νή δι­κα­στι­κή από­φα­ση που εξέ­δω­σε το 1ο τμήμα του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Πα­τρών, συ­νε­δριά­ζο­ντας σε Συμ­βού­λιο.

Σύμ­φω­να με την 66/2014 δι­κα­στι­κή από­φα­ση, έπει­τα από αί­τη­ση ανα­στο­λής που κα­τέ­θε­σαν 96 ασφα­λι­σμέ­νοι του ΟΑΕΕ από την Πάτρα και την Κάτω Αχαΐα, υπο­χρε­ώ­νε­ται ο ΟΑΕΕ να θε­ω­ρή­σει τα βι­βλιά­ρια ασθε­νεί­ας, για το τρέ­χον ημε­ρο­λο­για­κό έτος.

Όπως ανέ­φε­ρε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος των 96 ασφα­λι­σμέ­νων Γιάν­νης Κρη­νί­δης, «το σκε­πτι­κό μας ήταν ότι ναι μεν οφεί­λουν οι ασφα­λι­σμέ­νοι, αλλά κά­ποια στιγ­μή ο ΟΑΕΕ θα ει­σπρά­ξει αυτά τα χρή­μα­τα, διότι θα λάβει μέτρα και ως εκ τού­του οι ασφα­λι­σμέ­νοι θα υπο­χρε­ω­θούν να πλη­ρώ­σουν». Όπως προ­σθέ­τει ο κ. Κρη­νί­δης, η συ­γκε­κρι­μέ­νη από­φα­ση απο­τε­λεί προ­σω­ρι­νό δε­δι­κα­σμέ­νο.

Όσον αφορά το σκε­πτι­κό της από­φα­σης, με την οποία έγινε δεκτή η αί­τη­ση ανα­στο­λής, οι τρεις δι­κα­στές επι­κα­λού­νται σειρά άρ­θρων του Συ­ντάγ­μα­τος.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ανα­φέ­ρουν ότι σύμ­φω­να με το άρθρο 2 πα­ρά­γρα­φος 1 «ο σε­βα­σμός και η προ­στα­σία της αξίας του αν­θρώ­που απο­τε­λούν την πρω­ταρ­χι­κή υπο­χρέ­ω­ση της πο­λι­τεί­ας». Επί­σης προ­σθέ­τουν ότι «σύμ­φω­να με το άρθρο 5 πα­ρά­γρα­φος 1 κα­θέ­νας έχει το δι­καί­ω­μα να ανα­πτύσ­σει ελεύ­θε­ρα την προ­σω­πι­κό­τη­τά του και να συμ­με­τέ­χει στη κοι­νω­νι­κή, οι­κο­νο­μι­κή και πο­λι­τι­κή ζωή της χώρας, εφό­σον δεν προ­σβάλ­λει τα δι­καιώ­μα­τα των άλλων και δεν πα­ρα­βιά­ζει το Σύ­νταγ­μα ή τα χρη­στά ήθη».

«Με τις δια­τά­ξεις αυτές του Συ­ντάγ­μα­τος» όπως ανα­φέ­ρε­ται στη δι­κα­στι­κή από­φα­ση «έχει κα­το­χυ­ρω­θεί το δι­καί­ω­μα των πο­λι­τών στην προ­στα­σία της υγεί­ας, ενώ μετά την ανα­θε­ώ­ρη­ση του Συ­ντάγ­μα­τος (ψή­φι­σμα της 6ης Απρι­λί­ου της Ζ΄ Ανα­θε­ω­ρη­τι­κής Βου­λής ) προ­στέ­θη­κε πα­ρά­γρα­φος 5 στο ανω­τέ­ρω άρθρο 5 του Συ­ντάγ­μα­τος, σύμ­φω­να με την οποία, «κα­θέ­νας έχει δι­καί­ω­μα στην προ­στα­σία της υγεί­ας».

Ακόμη, στην ίδια δι­κα­στι­κή από­φα­ση ανα­φέ­ρε­ται ότι «στα άρθρα 21 πα­ρά­γρα­φος 3 και 22 πα­ρά­γρα­φος 5 του Συ­ντάγ­μα­τος, ορί­ζε­ται αντι­στοί­χως ότι το κρά­τος με­ρι­μνά για την υγεία των πο­λι­τών» και πως «το κρά­τος με­ρι­μνά για την κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων, όπως ο νόμος ορί­ζει».

«Από τις τε­λευ­ταί­ες αυτές δια­τά­ξεις του Συ­ντάγ­μα­τος», όπως ανα­φέ­ρε­ται στη δι­κα­στι­κή από­φα­ση, «συ­νά­γε­ται ότι το κρά­τος και οι ορ­γα­νι­σμοί κοι­νω­νι­κών ασφα­λί­σε­ων υπο­χρε­ού­νται να πα­ρέ­χουν στα ασφα­λι­ζό­με­να πρό­σω­πα υπη­ρε­σί­ες υγεί­ας υψη­λού επι­πέ­δου (από­φα­ση Ολο­μέ­λειας ΣτΕ 400/1986), οι οποί­ες πρέ­πει να κα­λύ­πτουν πλή­ρως τις ανά­γκες δια­γνώ­σε­ως και θε­ρα­πεί­ας των σχε­τι­κών πα­θή­σε­ων τις χει­ρουρ­γι­κές επεμ­βά­σεις εφό­σον απαι­τού­νται ως και γε­νι­κώς τις ανά­γκες νο­ση­λεί­ας των εν λόγω προ­σώ­πων».

«Η υπο­χρέ­ω­ση αυτή» σύμ­φω­να με την ίδια δι­κα­στι­κή από­φα­ση, «υπό­κει­ται σε νο­μο­θε­τι­κούς πε­ριο­ρι­σμούς υπό τον όρο, ότι οι πε­ριο­ρι­σμοί αυτοί δεν οδη­γούν στην ανα­τρο­πή του δι­καιώ­μα­τος στην προ­στα­σία της υγεί­ας».

Σε άλλο ση­μείο της από­φα­σης ανα­φέ­ρε­ται ότι «η μη θε­ώ­ρη­ση βι­βλια­ρί­ων υγεί­ας των αι­τού­ντων, λόγω λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών τους, συ­νι­στά επα­χθέ­στα­το μέτρο εις βάρος των ασφα­λι­σμέ­νων και κα­θι­στά αυ­τούς σε δυ­σμε­νέ­στα­τη θέση ένα­ντι του Ορ­γα­νι­σμού, κα­θό­σον αυτοί μεν στε­ρού­νται πα­ντε­λώς ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κής- νο­σο­κο­μεια­κής πε­ρί­θαλ­ψης με απο­τέ­λε­σμα σε πε­ρί­πτω­ση επελ­θό­ντος κιν­δύ­νου της κα­τά­στα­σης της υγεί­ας τους να στε­ρού­νται του δι­καιώ­μα­τος προ­στα­σί­ας κι απο­κα­τά­στα­σης αυτής, αγα­θού του οποί­ου η υπο­χρέ­ω­ση προ­στα­σί­ας απο­τε­λεί πρω­ταρ­χι­κή υπο­χρέ­ω­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους που πη­γά­ζει απευ­θεί­ας εκ του Συ­ντάγ­μα­τος».

«Ο Ορ­γα­νι­σμός δε» σύμ­φω­να με την από­φα­ση, «δι­καιού­ται να προ­βεί στη ικα­νο­ποί­η­ση των απαι­τή­σε­ών του οπο­τε­δή­πο­τε με τη λήψη εις βάρος τους ανα­γκα­στι­κών μέ­τρων εί­σπρα­ξης».

(AΠΕ-ΜΠΕ)