Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, Τι;

49 χρόνια από τότε που συνέβη το τολμηρό, αλλά αυτο­νό­ητο για τη Δημο­κρα­τία και την Ελευ­θε­ρία· η Εξέ­γερση του Πολυ­τε­χνείου. Περισ­σό­τερο από οτι­δή­ποτε άλλο ήταν δίψα για ζωή. Μιας μειο­ψη­φίας, φυσικά. Πάντα, σε τέτοιες περι­πτώ­σεις, για μειο­ψη­φίες μιλάμε. Με εσω­τε­ρι­κές αντι­θέ­σεις, με λάθη, με αφέλεια. Αλλά, με μια δίψα για ζωή, που αλλάζει την ουσία των πραγ­μά­των. Ηταν τα πάντα. Τρεις μέρες προσ­δο­κιών, ελπίδων, ερώτων και ονείρων μιας «μεθυ­σμέ­νης», ελεύ­θε­ρης και ριζο­σπα­στι­κής νέας γενιάς, έδωσε πρόσωπο στα οράματα και στις ευαι­σθη­σίες, στις συναι­σθη­μα­τι­κές δονή­σεις και στα σκιρ­τή­ματα των Νέων και των «αγνών» ανθρώ­πων. Δυστυ­χώς γρήγορα άρχισε να ξεθω­ριά­ζει και να ξεφτί­ζει, γιατί «υπο­νο­μεύ­τηκε» από μέσα, γιατί «αλώθηκε» από έξω. Η αυλαία έκλεισε, αφή­νο­ντας πίσω της ψευ­δαι­σθή­σεις και αυτα­πά­τες. Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, Τι; Μήπως ημέρα προ­βλη­μα­τι­σμού και τελικά, αυτο­κρι­τι­κής;