Απορία

Μια εύ­λο­γη απο­ρία, είναι, μήπως κά­πο­τε θα πρέ­πει να ανοί­ξει η συ­ζή­τη­ση με δα­σο­λό­γους και λοι­πούς ει­δι­κούς, προ­κει­μέ­νου να ανοί­ξουν αντι­πυ­ρι­κές ζώνες σε δάση όπως αυτό της Εύ­βοιας, παρ­θέ­να, πυκνά που δεν υπάρ­χει πρό­σβα­ση; Τέ­τοια υπάρ­χουν πολλά στη χώρα. Υπάρ­χουν κά­ποιοι δα­σι­κοί δρό­μοι,  αλλά δεν επαρ­κούν, είναι μι­κροί και με δυ­σκο­λία περνά ένα όχημα της πυ­ρο­σβε­στι­κής, πολ­λές φορές δεν έχουν καν κα­θα­ρι­στεί και όπως λένε οι ει­δι­κοί με κίν­δυ­νο να εγκλω­βι­στούν πυ­ρο­σβέ­στες. Μήπως να το ξα­να­σκε­φτούν όλοι; Να δια­με­ρι­σμα­το­ποι­η­θούν τα δάση μας με με­γά­λες αντι­πυ­ρι­κές ζώνες, ακόμη και να καλ­λιερ­γού­νται (κάτι ήξε­ραν οι Ιτα­λοί γι’ αυτό…) και έτσι σε μια φωτιά να χά­σου­με έστω ένα δια­μέ­ρι­σμα και όχι ολό­κλη­ρη την «πο­λυ­κα­τοι­κία»; Η άποψη αυτή είναι μειο­ψη­φού­σα, με τους πολ­λούς, να θέ­λουν τα δάση να εξε­λίσ­σο­νται, παρ­θέ­να και χωρίς επεμ­βά­σεις. Αλλά όπως η ιστο­ρία έχει δεί­ξει μέχρι τώρα, αλλά και η κλι­μα­τι­κή κρίση που βρί­σκε­ται εν εξε­λί­ξει, μήπως πρέ­πει να μας κάνει να ανα­θε­ω­ρή­σου­με;