Ο Δήμος Τήλου για την Υποδοχή προσφύγων στην Τήλο

Συ­νε­χή μπο­ρού­με να χα­ρα­κτη­ρί­σου­με την ροή των με­τα­να­στών στην Τήλο τον τε­λευ­ταίο μήνα. Άν­θρω­ποι ξε­ρι­ζω­μέ­νοι από την ίδια τους την πα­τρί­δα. Υπο­χρε­ώ­θη­καν να φύ­γουν για να γλι­τώ­σουν από το διωγ­μό. Άν­θρω­ποι που ο πό­λε­μος τους ανα­γκά­ζει να αφή­σουν το σπίτι τους και την οι­κο­γέ­νειά τους για να τους δοθεί μία δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία στη ζωή. Αξιο­πρε­πείς, οι­κο­γε­νειάρ­χες, σε­μνοί πλη­ρώ­νουν μία πε­ριου­σία για να φύ­γουν απ’ την χώρα τους προς την Τουρ­κία παίρ­νο­ντας μαζί τους τα απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τα.

Κα­νέ­νας από τους αν­θρώ­πους που συ­να­ντή­σα­με δεν σκο­πεύ­ει να μεί­νει στη χώρα μας. Γνω­ρί­ζουν όλοι την οι­κο­νο­μι­κή μας κα­τά­στα­ση και όλοι τους άφη­σαν πίσω πε­ριου­σί­ες πολύ με­γα­λύ­τε­ρες από τις δικές μας. Ο λα­θρέ­μπο­ρος προ­σεγ­γί­ζει κά­ποιο από­με­ρο μέρος του νη­σιού και τους πα­ρα­τά στα βρά­χια. Τους απα­γο­ρεύ­ει να έχουν ανοι­χτά κι­νη­τά τη­λέ­φω­να κατά την διάρ­κεια του τα­ξι­διού γιατί καθώς λένε υπάρ­χει πι­θα­νό­τη­τα εντο­πι­σμού. Ο πραγ­μα­τι­κός λόγος φυ­σι­κά είναι δια­φο­ρε­τι­κός. Στό­χος των λα­θρε­μπό­ρων είναι να μην κα­τα­λά­βουν οι επι­βαί­νο­ντες ότι δεν κα­τευ­θύ­νο­νται στην Αθήνα… Το θέαμα που αντι­κρί­ζου­με, είναι οδυ­νη­ρό. Άν­θρω­ποι που έχα­σαν τα παι­διά τους, παι­διά ορ­φα­νά, άν­θρω­ποι που χά­θη­καν στο δρόμο.

Τα­λαι­πω­ρη­μέ­να μωρά, τα­λαι­πω­ρη­μέ­νες έγκυ­ες γυ­ναί­κες, κα­ταρ­ρα­κω­μέ­νοι ηλι­κιω­μέ­νοι, άν­δρες κα­τα­γδαρ­μέ­νοι απ τα βρά­χια. Δεν αι­σθαν­θή­κα­με ποτέ ότι προ­σέ­βα­λαν την αι­σθη­τι­κή μας. Ούτε και οι επι­σκέ­πτες του νη­σιού… Αντί­θε­τα λίγη ώρα αρ­γό­τε­ρα, τα κό­τε­ρα άνοι­ξαν. Από μέσα βγή­καν πάλι άν­θρω­ποι. Οι ίδιοι άν­θρω­ποι. Άν­θρω­ποι που ήθε­λαν να προ­σφέ­ρουν φα­γη­τό, μια αγκα­λιά στα μωρά και ότι διέ­θε­τε ο κα­θέ­νας.

Οι κά­τοι­κοι της Τήλου ήταν ιδιαί­τε­ρα σο­κα­ρι­σμέ­νοι από το πώς μπο­ρεί να κα­τα­πα­τη­θεί η αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια. Αντί­κρι­σαν αν­θρώ­πους εξα­θλιω­μέ­νους που στα χέρια μπο­ρεί να κρα­τού­σαν κι­νη­τά τε­λευ­ταί­ας τε­χνο­λο­γί­ας. Άλλος είχε ερ­γο­στά­σιο, άλλος ιδιο­κτή­της χρυ­σο­χο­εί­ου, δά­σκα­λοι και κα­θη­γη­τές που όμως είχαν αρ­κε­τές μέρες να φάνε και κρα­τού­σαν ένα μπι­σκό­το φυ­λώ­ντας το ως κόρη οφθαλ­μού για τα μωρά τους… Με κίν­δυ­νο της ζωής τους και με ιδιω­τι­κά σκάφη, οι κά­τοι­κοι με­τέ­φε­ραν πρώτα τα παι­διά, τις γυ­ναί­κες, τους ηλι­κιω­μέ­νους και τέλος τους άν­δρες.

Οι πρό­σφυ­γες φι­λο­ξε­νή­θη­καν στους χώ­ρους της εκ­κλη­σί­ας και του σχο­λεί­ου και σιγά σιγά απέ­κτη­σαν φιλία με τους κα­τοί­κους. Συ­νερ­γά­ζο­νται άψογα μαζί μας. Δη­μιούρ­γη­σαν ομά­δες ερ­γα­σί­ας. Βοη­θού­σαν στο μα­γεί­ρε­μα, έπλε­ναν τα πιάτα, έπλε­ναν συ­νε­χώς τα ρούχα τους, τις τουα­λέ­τες, ψώ­νι­σαν προ­μή­θειες, πήγαν για καφέ.

Όμως στο μικρό μας νησί δεν υπάρ­χει η υπο­δο­μή να φι­λο­ξε­νή­σει τόσα άτομα και μά­λι­στα σε χώ­ρους που δεν εν­δεί­κνυ­νται. Έχου­με έλ­λει­ψη μέσων και χώρου. Δεν δια­θέ­του­με κα­τάλ­λη­λες υπο­δο­μές υγεί­ας καθώς ο ένας και μο­να­δι­κός για­τρός πρέ­πει να εξυ­πη­ρε­τή­σει τους ντό­πιους, τους του­ρί­στες και τους πρό­σφυ­γες χωρίς να υπάρ­χει η δυ­να­τό­τη­τα για πε­ραι­τέ­ρω ια­τρι­κές εξε­τά­σεις (όπως στα πε­ρισ­σό­τε­ρα μικρά νησιά).

Ευ­τυ­χώς, υπάρ­χει πολύς κό­σμος που προ­σφέ­ρει κα­θη­με­ρι­νά αφι­λο­κερ­δώς την βο­ή­θειά του και μά­λι­στα από όλη την Ελ­λά­δα (Από Ρόδο, Αθήνα, Θεσ­σα­λο­νί­κη, Χανιά). Ξε­νο­δο­χεία που κά­νουν ανα­καί­νι­ση, άν­θρω­ποι με μικρά παι­διά που στέλ­νουν ρούχα, κου­βέρ­τες και ξηρά τροφή. Οφεί­λου­με ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ σε όλους σας όπως και στον υπουρ­γό κύριο Μιλ­τιά­δη Βαρ­βι­τσιώ­τη, ο οποί­ος συμ­φώ­νη­σε να δη­μιουρ­γη­θεί ένας χώρος υπο­δο­χής για τους αν­θρώ­πους αυ­τούς προ­κει­μέ­νου να μην κοι­μού­νται στη γη μέχρι να με­τα­φερ­θούν με το πλοίο στην Αθήνα.

Κατά την επί­σκε­ψή του στο νησί μας τις προη­γού­με­νες μέρες, συμ­φω­νή­σα­με να δοθεί στο Δήμο μας ένα μικρό ποσό προ­κει­μέ­νου να επι­σκευα­στεί κτί­ριο ιδιο­κτη­σί­ας της εκ­κλη­σί­ας (ο Δήμος μας δεν έχει ιδιό­κτη­τη ακί­νη­τη πε­ριου­σία) και να δια­μορ­φω­θούν κοι­τώ­νες, τουα­λέ­τες και ντους για τους φι­λο­ξε­νού­με­νους. Οι ομά­δες ερ­γα­σί­ας που σχη­μα­τί­στη­καν θα είναι επι­φορ­τι­σμέ­νες για την τρο­φο­δο­σία της κου­ζί­νας και την δια­τή­ρη­ση της κα­θα­ριό­τη­τας του χώρου.

Τις προ­θέ­σεις μας δεν τις συ­ζη­τά­με. Εί­μα­στε όλοι απο­φα­σι­σμέ­νοι να βοη­θή­σου­με. Δεν σκο­πεύ­ου­με να την χρω­μα­τί­σου­με με κομ­μα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και δεν θε­ω­ρού­με ανα­σταλ­τι­κό πα­ρά­γο­ντα για την προ­σπά­θειά μας το πο­λι­τι­κό κό­στος. Δεν έχου­με κάτι να φο­βη­θού­με και οι απει­λές δεν βρί­σκουν έδα­φος γιατί σε όλα μας τα προ­βλή­μα­τα στα­θή­κα­με και στε­κό­μα­στε χωρίς ιδιαί­τε­ρη υπο­στή­ρι­ξη σε θέ­μα­τα υγεί­ας ή στην επί­λυ­ση του ακτο­πλοϊ­κού ή στους μη­δε­νι­κούς ΚΑΠ του Δήμου.