Εφιάλτης

Εφιαλ­τι­κά τα στοι­χεία για την ανερ­γία που έδωσε στην δη­μο­σιό­τη­τα το Ιν­στι­τού­το Ερ­γα­σί­ας της ΓΣΕΕ και ιδιαί­τε­ρα συ­γκλο­νι­στι­κή η δια­πί­στω­ση ότι 9 στους 10 ανέρ­γους βρί­σκο­νται στο πε­ρι­θώ­ριο και δεν λαμ­βά­νουν καμία απο­λύ­τως στή­ρι­ξη από τον ΟΑΕΔ ούτε ως επί­δο­μα ανερ­γί­ας ούτε ως επι­δό­τη­ση απα­σχό­λη­σης. Το ερώ­τη­μα που ανα­πό­φευ­κτα, προ­κύ­πτει είναι που βρί­σκο­νται οι εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες αυτοί άνερ­γοι, πως ζουν και  εάν έρ­χο­νται σαν εφιάλ­της τις νύ­χτες σε όσους νο­μο­θέ­τη­σαν την πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σή τους, την κα­τα­δί­κη τους να κυ­κλο­φο­ρούν  ζω­ντα­νοί νε­κροί. Δύ­σκο­λο να ορί­σεις την «πραγ­μα­τι­κή» φτώ­χεια, να υπο­λο­γί­σεις πόσοι Έλ­λη­νες πλήτ­το­νται από αυτήν, να κα­τα­λά­βεις τη φύση του προ­βλή­μα­τός τους και να σχε­διά­σεις πο­λι­τι­κές αντι­με­τώ­πι­σής του.

Η έρευ­να της δια­ΝΕ­Ο­σις που δη­μο­σιεύ­τη­κε προ­χτές έκανε μια αρχή προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, υπο­λο­γί­ζο­ντας το όριο της ακραί­ας φτώ­χειας για τα ελ­λη­νι­κά νοι­κο­κυ­ριά, υπο­λο­γί­ζο­ντας το πο­σο­στό του πλη­θυ­σμού που βρί­σκο­νται κάτω από αυτό το όριο -ήταν 2,2% το 2009, ήταν 15% το 2015- και προ­τεί­νο­ντας ένα πα­κέ­το μέ­τρων κό­στους 2,7 δισ. ευρώ που θα μεί­ω­νε το πο­σο­στό αυτό σε 9,4%.

Αντί­θε­τα με ότι πι­στεύ­ουν οι πε­ρισ­σό­τε­ροι, η ακραία φτώ­χεια δεν είναι σκέτη οι­κο­νο­μι­κή δυ­σπρα­γία. Είναι πα­θο­λο­γι­κή κα­τά­στα­ση ζωής. Ο φτω­χός που δυ­σκο­λεύ­ε­ται να πλη­ρώ­σει για τα απα­ραί­τη­τα δεν είναι απλά ξε­βο­λε­μέ­νος, δε νιώ­θει λίγο δυ­σά­ρε­στα. Η φτώ­χεια είναι αρ­ρώ­στια. Έρευ­νες έχουν απο­δεί­ξει ότι οι άν­θρω­ποι που έχουν πολύ σο­βα­ρό οι­κο­νο­μι­κό πρό­βλη­μα εμ­φα­νί­ζουν σο­βα­ρά συμ­πτώ­μα­τα, η ίδια η δια­νοη­τι­κή τους κα­τά­στα­ση αλ­λά­ζει. Ο άν­θρω­πος που βρί­σκε­ται σε κα­τά­στα­ση ακραί­ας φτώ­χειας, λέει έρευ­να, είναι σα να χάνει 13 μο­νά­δες IQ. Το βα­σι­κό πρό­βλη­μα των φτω­χών δεν είναι ότι δεν έχουν ηλε­κτρι­κό ρεύμα ή ότι δεν μπο­ρούν να φτιά­ξουν εύ­κο­λα Κοιν­ΣΕπ ή να πιά­σουν ψάρια, αλλά το ότι δεν έχουν λεφτά σή­με­ρα. Αλ­λε­πάλ­λη­λες έρευ­νες τα τε­λευ­ταία χρό­νια απο­δει­κνύ­ουν ότι το πρό­βλη­μα των αν­θρώ­πων αυτών λύ­νε­ται σε πολύ με­γά­λο βαθμό με τον πιο απλό τρόπο: Αν απλά τους δώ­σεις λεφτά. Δως τους τα πε­νή­ντα, τα εκατό ευρώ που τους λεί­πουν κάθε μήνα για να επι­βιώ­νουν, και ξαφ­νι­κά δια­πι­στώ­νεις ότι μι­κρό­τε­ρο πο­σο­στό των παι­διών τους πα­ρα­τά­νε το σχο­λείο, μι­κρό­τε­ρο πο­σο­στό των ιδίων κα­τα­λή­γουν στη φυ­λα­κή, ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρα χρό­νια, είναι πιο υγιείς. Λύσε αυτό και μετά, αν είσαι μά­γκας, διευ­κό­λυ­νέ τους και για να φτιά­ξουν Κοιν­ΣΕπ, δως τους και μι­κρο­δά­νεια, πυ­ρο­δό­τη­σε κάθε τα­λέ­ντο και δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα που μπο­ρεί να έχουν, έχο­ντας πρώτα γλι­τώ­σει από τη νο­ση­ρό­τη­τα και την πα­θο­λο­γι­κή ανα­σφά­λεια της ανέ­χειας. (με στοι­χεία από τον Θ. Γε­ωρ­γα­κό­που­λο της Κα­θη­με­ρι­νής)

Ει­κό­να 2