Ο νέος «πολιτισμός του Αιγαίου»

Δε­κά­δες τα αφιε­ρώ­μα­τα, τόσο στο εσω­τε­ρι­κό όσο και στο εξω­τε­ρι­κό για το πρω­το­πο­ρια­κό project της Τήλου. Το άρθρο όμως του Αν­δρέα Ζα­μπού­κα για την Lifo gr, μας δίνει μια δια­φο­ρε­τι­κή οπτι­κή και διά­στα­ση, πέρα από τα οι­κο­νο­μι­κά και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά οφέλη. Γρά­φει με­τα­ξύ άλλων:

«Θα βοη­θού­σε πολύ, αν αλ­λά­ζα­με κάπως την ση­μειο­λο­γία για τον πο­λι­τι­σμό. Αν αφή­να­με πίσω τα κυ­κλα­δι­κά ει­δώ­λια, τους Μι­νω­ί­τες, τις με­τα­να­στεύ­σεις και γε­νι­κό­τε­ρα την πα­ρά­δο­ση. Αν ξε­περ­νού­σα­με την «ει­κο­νο­λα­τρεία» που η έντε­χνη ιστο­ρι­κή αφή­γη­ση κλη­ρο­δό­τη­σε στις συ­νει­δή­σεις μας. Είναι σί­γου­ρα πιο ση­μα­ντι­κό το πο­λι­τι­σμι­κό μας παρόν από την μου­σεια­κή αντί­λη­ψη που έχου­με για το πα­ρελ­θόν μας. Κι ακόμα πιο χρή­σι­μο το μο­ντέ­λο ζωής που μπο­ρού­με να δη­μιουρ­γή­σου­με για το μέλ­λον. Γιατί πο­λι­τι­σμός είναι κυ­ρί­ως, επι­τεύγ­μα­τα. Δη­μιουρ­γί­ες υλι­κές, πνευ­μα­τι­κές, ηθι­κές. Μέσα για να γίνει η ζωή των αν­θρώ­πων κα­λύ­τε­ρη.  Ο νέος «πο­λι­τι­σμός του Αι­γαί­ου» μπο­ρεί να μοιά­ζει με τον παλιό. Αν υπο­λο­γί­σει κα­νείς τη δη­μιουρ­γι­κή ενέρ­γεια της κοι­νό­τη­τας, την δυ­να­μι­κή της συμ­με­το­χής των αν­θρώ­πων, την λει­τουρ­γία του «οίκου» και της οι­κο­γέ­νειας. Αλλά κυ­ρί­ως σε ό τι μπο­ρεί να αφορά στο μέλ­λον και στην εξω­στρέ­φεια του εγ­χει­ρή­μα­τος. Όπως συ­νέ­βαι­νε με τις «πό­λεις» των νη­σιών, με τους θα­λασ­σο­πό­ρους τα­ξι­διώ­τες, χι­λιά­δες χρό­νια πριν. Από την Κρήτη μέχρι την Σα­μο­θρά­κη. Στην Τήλο, εκτός από την συ­νέ­πεια με την οποία κα­θο­δη­γεί­ται το project, η «επα­νά­στα­ση» γί­νε­ται στον τρόπο που η κοι­νό­τη­τα και οι πο­λί­τες συμ­με­τέ­χουν στην επι­τυ­χία του. Και ταυ­τό­χρο­να, στην «πο­λι­τι­κή δια­παι­δα­γώ­γη­σή» τους για να απο­κτή­σουν την κουλ­τού­ρα της δια­χεί­ρι­σης των απορ­ριμ­μά­των. Κάτι που κα­νέ­νας δήμος στην χώρα δεν μπό­ρε­σε να πε­τύ­χει ως τώρα… Το μο­ντέ­λο κυ­κλι­κής οι­κο­νο­μί­ας της Τήλου, δι­δά­σκει ακόμα και τον τρόπο λει­τουρ­γί­ας μιας σύγ­χρο­νης δη­μο­κρα­τί­ας του μέλ­λο­ντος. Εκεί που ο άν­θρω­πος δεν θα απο­τε­λεί τον εύ­κο­λο «πε­λά­τη» συ­ναλ­λα­γής αλλά τον υπεύ­θυ­νο πο­λί­τη που θα συμ­με­τεί­χε δυ­να­μι­κά, με απο­δεί­ξεις και τεκ­μή­ρια για τον ρόλο του ως πο­λί­τη.»