Βουλή: Προβληματισμός της Επιστημονικής Επιτροπής για τις συντάξεις

Στην ανάγκη να «προ­κύ­πτει με σαφή­νεια ο σκοπός δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος που εξυ­πη­ρε­τεί, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος κατ’ αρχάς του θεμιτού ή μη χαρα­κτήρα του επι­διω­κό­με­νου σκοπού και ακο­λού­θως της τήρησης μιας δί­καιης ισορ­ρο­πίας μεταξύ του σκοπού αυτού και των δικαιω­μά­των των συ­ντα­ξιού­χων», στέ­κε­ται η Επι­στη­μο­νική Επι­τροπή της Βουλής, στην έκθεση που δημο­σιο­ποί­ησε για το πολυ­νο­μο­σχέ­διο.

Η έκθεση σημειώ­νει ότι «και βάσει της νομο­λο­γίας του ΕΔΔΑ, δεν κατο­χυ­ρώ­νε­ται ρητώς δικαί­ωμα σε μισθό ή σύνταξη συγκε­κρι­μέ­νου ύψους, υπό τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, βεβαίως, που θέτει το Δικα­στή­ριο, και οι οποίες ανα­φέρ­θη­καν ανωτέρω, με απο­τέλεσμα να μην απο­κλεί­ε­ται, κατ’ αρχάς, δια­φο­ρο­ποί­ηση του ύψους συντα­ξιο­δο­τι­κής παροχής ανα­λό­γως προς τις εκά­στοτε επι­κρα­τού­σες συν­θή­κες».

Ωστόσο, όπως συμπλη­ρώ­νει:

Υπό το φως, επο­μέ­νως, τόσο της πρό­σφα­της νομο­λο­γίας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρά­τειας όσο και της ανωτέρω νομο­λο­γίας του Ε.Δ.Δ.Α. (βλ., εκτενώς, ανωτέρω, Γενικές Παρα­τη­ρή­σεις, I. Γ και Δ) πρέπει να σταθ­μι­σθεί, εν προ­κει­μένω, αν οι προ­τει­νό­με­νες μειώ­σεις δια­τα­ράσ­σουν τη δίκαιη ισορρο­πία που πρέπει να υφί­στα­ται μεταξύ αφενός της προ­σβο­λής της σύντα­ξης ως περιου­σια­κού αγαθού, το οποίο προ­στα­τεύ­ε­ται από το άρθρο 1 Π.Π.Π. της Ε.Σ.Δ.Α, και αφε­τέ­ρου του δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος, καθώς και αν οι προ­τει­νό­με­νες περι­κο­πές οδηγούν σε πτώση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου κατη­γο­ριών συντα­ξιού­χων τέτοια, που θα συνι­στούσε προ­σβολή της αξιο­πρέ­πειάς τους, λαμ­βα­νο­μέ­νων υπόψιν τόσο της έκτασής τους (περι­κοπή 18% της καταβαλ­λόμενης σύντα­ξης σε κατη­γο­ρίες συντα­ξιού­χων), όσο και του σωρευ­τι­κού απο­τε­λέ­σμα­τός τους.

Στο εν λόγω απο­τέ­λε­σμα θα πρέπει να συνυ­πο­λο­γι­σθεί η προη­γού­μενη, πλήρης, κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των εορτών και αδείας και οι λοιπές μειώ­σεις των συντά­ξεων, καθώς και οι αλλε­πάλ­λη­λες φορο­λογικές επι­βα­ρύν­σεις που έχουν επέλθει με δια­δο­χι­κές νομο­θε­τι­κές παρεμ­βάσεις (βλ., σχε­τι­κώς, ΣτΕ 2192/2014, ΘΠΔΔ, 2014, σελ. 600), και, επομέ­νως, θα πρέπει να σταθ­μι­στεί εάν υπερ­βαί­νουν τα όρια που θέτουν οι συ­νταγ­μα­τι­κές αρχές της ανα­λο­γι­κό­τη­τας και της ισό­τη­τας στα δημόσια βάρη. Βλ., συναφώς και Πρα­κτικά Ολ. Ελ. Συν. 2ης Ειδ. Συν. της 8.5.2017, όπου τί­θεται, ιδίως, το ζήτημα προ­σβο­λής της προ­στα­τευό­με­νης, από το άρθρο 1 του Π.Π.Π. της Ε.Σ.Δ.Α., περιου­σίας, στο μέτρο που θίγο­νται ήδη θεμελιω­μένα συντα­ξιο­δο­τικά δικαιώ­ματα όσων έχουν απο­χω­ρή­σει από την υπηρε­σία, πριν από την έναρξη ισχύος του ν. 4387/2016 και, ως εκ τούτου έχουν γεγε­νη­μένη αξίωση για την κατα­βολή της σύντα­ξής τους, δεδο­μέ­νου, μάλι­στα, ότι δεν «προ­κύ­πτει με σαφή­νεια ο σκοπός δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος που εξυ­πη­ρε­τεί, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος κατ’ αρχάς του θεμιτού ή μη χαρα­κτήρα του επι­διω­κό­με­νου σκοπού και ακο­λού­θως της τήρησης μιας δί­καιης ισορ­ρο­πίας μεταξύ του σκοπού αυτού και των δικαιω­μά­των των συ­ντα­ξιού­χων».

Τα ειδικά μισθο­λό­για

Δεδο­μέ­νων των μειώ­σεων που υπέ­στη­σαν αυτές οι κατη­γο­ρίες εργα­ζο­μέ­νων το 2010 και το 2012, η επι­τροπή εκφρά­ζει προ­βλη­μα­τι­σμό για το κατά πόσο με την προ­ω­θού­μενη αλλαγή (που προ­βλέ­πει αύξηση του κόστους για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό) επι­τυγ­χά­νε­ται πλήρης και επαρ­κής προ­σαρ­μογή προς τις δικα­στι­κές απο­φά­σεις.

Η επι­τροπή υπεν­θυ­μί­ζει ότι στο πλαίσιο αυτό, με τις απο­φά­σεις που έχουν ληφθεί, κρίθηκε, «ότι ο νομο­θέ­της, θεσπί­ζο­ντας διά του ν. 4093/2012 μει­ώσεις στις απο­δο­χές των ανωτέρω, αντι­με­τώ­πισε όλα αυτά τα μισθο­λό­για συλ­λή­βδην ως ένα ενιαίο οικο­νο­μικό μέγεθος, το οποίο έπρεπε, ως σύνολο λαμ­βα­νό­μενο, να μειωθεί κατά ποσοστό 10% στο πλαίσιο της προ­σπά­θειας μείωσης του δημο­σιο­νο­μι­κού ελλείμ­μα­τος και του δημο­σίου χρέους (…), χωρίς να λάβει υπόψη του τους λόγους για τους οποίους είχε θεσπι­σθεί ιδι­αίτερο μισθο­λό­γιο για καθεμία από τις κατη­γο­ρίες λει­τουρ­γών ή υπαλλή­λων, στους οποίους αφο­ρού­σαν τα ανωτέρω “ειδικά μισθο­λό­για”» και, επο­μένως, οι εν λόγω περι­κο­πές, «υπερ­βαί­νουν, λόγω του σωρευ­τι­κού τους α­ποτε­λέ­σμα­τος και της εκτά­σεώς τους, το όριο που θέτουν οι συνταγ­μα­τι­κές αρχές της ανα­λο­γι­κό­τη­τας και της ισό­τη­τας στα δημόσια βάρη, (…) ανεξαρ­τήτως του ότι το δημόσιο συμ­φέ­ρον, για την εξυ­πη­ρέ­τηση του οποίου επε­βλή­θη­σαν οι νέες μειώ­σεις, δεν ήταν τόσο έντονο όσο εκείνο που δικαιολο­γούσε την υιο­θέ­τηση των αρχικών μέτρων των ν. 3833/2010 και 3845/2010 που ελή­φθη­σαν, κατά τις δια­πι­στώ­σεις του νομο­θέτη, προ του κιν­δύ­νου ά­μεσης χρε­ο­κο­πίας και εξόδου της χώρας από την ευρω­ζώνη».

Ετσι σημειώ­νει: Υπό το φως των ανωτέρω, δημιουρ­γεί­ται προ­βλη­μα­τι­σμός, ως προς το ε­άν με την προ­τει­νό­μενη ανα­μόρ­φωση των «ειδικών μισθο­λο­γίων» σε συν­δυασμό με την εκτί­μηση, κατά την Έκθεση του Γενικού Λογι­στη­ρίου του Κράτους (άρθρο 75 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος), για ετήσια αύξηση – δαπάνη, που «εκτι­μά­ται στο ποσό των 36,2 εκατ. ευρώ, 83,5 εκατ. ευρώ, 77,5 εκατ. ευρώ, 78,5 εκατ. ευρώ και 76,1 εκατ. ευρώ, για τα έτη 2017, 2018, 2019, 2020 και 2021 αντί­στοιχα», αλλά και του ότι, διά του άρθρου 155 του νομο­σχεδίου, εξα­σφα­λί­ζο­νται, κατ’ ελά­χι­στον, οι απο­δο­χές των λει­τουρ­γών ή υ­παλ­λή­λων που δικαιού­νταν την 31.12.2016, επι­τυγ­χά­νε­ται πλήρης και επαρ­κής προ­σαρ­μογή προς τις ανωτέρω δικα­στι­κές απο­φά­σεις, την οποία επι­τάσσει η συνταγ­μα­τική αρχή του κράτους δικαίου.

euro2day.gr