Αυτό το διαφορετικό Πάσχα

Αναγ­γέλ­λε­ται μια πρω­το­φα­νής κι­νη­το­ποί­η­ση αστυ­νο­μι­κών δυ­νά­με­ων για την Κυ­ρια­κή του Πάσχα, με τον κίν­δυ­νο να μην πει­σθούν κά­ποιοι για το με­γά­λο στοί­χη­μα που όλοι μας έχου­με βάλει. Οι άν­θρω­ποι της επι­τρο­πής, οι επι­δη­μιο­λό­γοι και οι άλλοι για­τροί πι­στεύ­ουν ότι αν πε­ρά­σει το Πάσχα ακίν­δυ­να, ένα με­γά­λο μέρος της μάχης θα έχει κερ­δη­θεί. Είναι κάπως υπο­τι­μη­τι­κή για την συλ­λο­γι­κή μας αξιο­πρέ­πεια, για την αί­σθη­ση κοι­νω­νι­κής ευ­θύ­νης που μοι­ρα­ζό­μα­στε,  όλη αυτή η κι­νη­το­ποί­η­ση και οι απα­γο­ρεύ­σεις για το αυ­το­νό­η­το. Θα έπρε­πε να είναι πε­ριτ­τή. Και ναι είναι αλ­λιώ­τι­κο αυτό το Πάσχα. Πρέ­πει να είναι. Σε  μια εποχή που όλοι νιώ­θου­με ισχυ­ρό­τε­ρη την ανά­γκη της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, της κοι­νω­νι­κό­τη­τας, της επα­φής, πρέ­πει να κρα­τή­σου­με τους άλ­λους μα­κρυά μας. Η κοι­νω­νι­κό­τε­ρη από όλες τις γιορ­τές ακοι­νώ­νη­τη. Η γιορ­τή της άνοι­ξης εσώ­κλει­στη. Σε μια συ­γκυ­ρία που έχου­με πολ­λοί την ανά­γκη μιας με­τα­φυ­σι­κής πα­ρη­γο­ριάς, βρί­σκου­με την ασφά­λεια στον ορθό λόγο που εκ­προ­σω­πούν οι  επι­στή­μο­νες, οι ει­δι­κοί. Αυτό το Πάσχα θα είναι δια­φο­ρε­τι­κό, θα μας μεί­νει αλη­σμό­νη­το. Αντι­στε­κό­μα­στε στο σκο­τά­δι, στο φόβο, στην αγω­νία, στη θλίψη και στον πόνο ο κα­θέ­νας με το δικό του τρόπο. Ανα­τρέ­χου­με σε όσα μας τρέ­φουν, μας κρα­τούν ακ­μαί­ους, ενω­μέ­νους, ζω­ντα­νούς.  Αυτά είναι η ιστο­ρία μας, αυτά η πα­ρά­δο­σή μας. Αυτά και η ξε­χω­ρι­στή ταυ­τό­τη­τά μας.