Από το Α έως το Ω: Γιώργος Χρυσοστόμου

Ο πρό­σφατα βρα­βευ­μέ­νος ηθο­ποιός με το Θεα­τρικό Βραβείο «Δημή­τρης Χορν» για την εντυ­πω­σιακή ερμη­νεία του στο «Mistero Buffo» του Ντάριο Φο, φέτος κατακτά…. και πάλι τους θεατές στον «Ρινό­κερο» του Ευγέ­νιου Ιονέσκο, και οι δύο παρα­στά­σεις σε σκη­νο­θε­σία Θωμά Μοσχό­που­λου. Σήμερα, αυτο­συ­στή­νε­ται μέσα από ένα παι­χνίδι αυθόρ­μη­των συνειρ­μών.

Απο­λαμ­βάνω: «Εχω μεγάλη δυσκο­λία στο να απο­λαμ­βάνω κανο­νικά πράγ­ματα, αλλά το προ­σπαθώ -τον ήλιο μια ηλιό­λου­στη μέρα, την ησυχία, να μαγει­ρεύω μόνος μου, την παρέα φίλων γύρω από ένα τραπέζι».

Βραβεία: «Δεν έχω ξανα­πά­ρει βραβείο. Το «Χορν» ήρθε μαζί με ένα άλλο “βραβείο” στην προ­σω­πική μου ζωή. Όμως, “βραβείο” είναι και το να κάνεις μία ωραία πρε­μιέρα. Βέβαια, κάθε “βραβείο” για μένα είναι συνώ­νυμο όχι μόνο της επι­βρά­βευ­σης αλλά και του φόβου. Όσο για το που έχω βάλει τον σταυρό του Δημήτρη Χορν, ε, δεν θα σπάσω εγώ το “έθιμο” της ασφα­λούς τοπο­θέ­τη­σής του σε μια θυρίδα».

Βραχνάς: «Θα ήθελα να ήταν αλλιώς το κέντρο της Αθήνας. Μια καλή αρχή θα ήταν η μεταξύ μας ευγέ­νεια».

Γεν­νή­θηκα: «Είναι λάθος η πλη­ρο­φο­ρία στο ίντερ­νετ πως γεν­νή­θηκα το 1971. Γεν­νή­θηκα στις 20 Αυγού­στου 1980, στη Ρόδο. Αυτά. Πάμε στο “Δ” τώρα».

Δρα­πε­τεύω: «Ζω στην Αθήνα επειδή μπορώ να δρα­πε­τεύω. Μπορώ να πάρω τη μηχανή μου και να πάω σχεδόν παντού. Σήμερα, έβγαλα και τη νέα μου αστυ­νο­μική ταυ­τό­τητα για να μπορώ να δρα­πε­τεύω και στο εξω­τε­ρικό, κατά προ­τί­μηση στην Ουαλία και τη Σκωτία. Επίσης, μπορώ να δρα­πε­τεύω και μέσω της δου­λειάς μου, έστω και για δύο ώρες».

Ελλάδα: «Η χώρα “την ακούει” τώρα. Είναι σε φάση αλλαγής συνει­δη­τό­τη­τας. Αλλά ό,τι μαραί­νε­ται, ανθίζει, και ό,τι πεθαί­νει, ανα­γεν­νιέ­ται. Είναι νόμος της φύσης».

Εμμονές: «Καθά­ρι­σμα στο σπίτι, κάθε τρεις μέρες. Τακτο­ποί­ηση και αρχειο­θέ­τηση βιβλίων και δίσκων, πιάτων και ποτη­ριών, γλα­στρών και λοιπών συναφών».

Ερωτας: «Δεν έχω ιδέα… Μάλλον δεν τον έχω ζήσει ακόμα, παρά μόνο ως ψευ­δαί­σθηση. Εξίσου απο­λαυ­στι­κός ήταν και υπό αυτή τη συνθήκη, αλλά δεν ήταν υγιής. No more!».

Ζηλεύω: «Ό,τι έχουν όλοι οι άλλοι! Εχω ζηλέψει την αισιο­δο­ξία και τη χαλα­ρό­τητα που φέρνουν τα χρήματα -δεν έχω ζηλέψει αυτο­κί­νητα και κότερα. Επίσης, έχω ζηλέψει πάρα πολύ σε ερωτικό επίπεδο. Κι έχω ζηλέψει πάρα πολύ συνα­δέλ­φους που είναι εξαι­ρε­τι­κοί στους ρόλους τους. Τους έχω ζηλέψει, δεν τους έχω φθο­νή­σει… Εντάξει, έχω φθο­νή­σει έναν συνά­δελφο μία φορά. Το ομολογώ».

Ζορί­ζο­μαι: «Οικο­νο­μικά, πάρα πολύ! Όμως, όλο αυτό με εκπαι­δεύει να μάθω να δια­χει­ρί­ζο­μαι και το ζόρισμα και τα χρήματά μου, όποτε έχω».

Ηθο­ποιός: «Εμείς οι ηθο­ποιοί, μέσω δου­λειάς, φαντα­σιω­νό­μα­στε ότι είμαστε ήρωες αλλά τελικά αυτό είναι μία ηλι­θιό­τητα. Επίσης, αυτό που λέμε ότι “αυτή η δουλειά είναι ψυχο­θε­ρα­πευ­τική”, δεν ισχύει. Δεν λύνει προ­βλή­ματα. Τα απα­λύ­νει για λίγο».

Θεός: «Εχουμε μαλώσει πολλές φορές και τα έχουμε βρει άλλες τόσες. Μεγά­λωσα μέσα στην εκκλη­σία και έχω πάθει overdose. Πλέον, το όλο πράγμα έχει ισορ­ρο­πή­σει μέσα μου. Τώρα, είμαι πιο κοντά από ποτέ στον Θεό, πνευ­μα­τικά και φιλο­σο­φικά».

Θάνατος: «Λόγω ηλικίας, δεν τον έχω ακόμα μπροστά μου. Σε στιγμές χαζής απελ­πι­σίας ή πλήξης, τον έχω απο­ζη­τή­σει. Κάποιες φορές, σκέ­φτο­μαι πως θα είναι, πως θα νιώσω, όταν τελικά θα σβήσει ο δια­κό­πτης».

Ιστορία: «Στο χωριό μου ζούσε η κυρία Αγλαΐα. Είχε ένα ψιλι­κα­τζί­δικο. Κάθε μεση­μέρι, στις 2.00, έβλεπε το αγα­πη­μένο της βρα­ζι­λιά­νικο στην τηλε­ό­ραση, με πρω­τα­γω­νί­στρια τη Βερό­νικα Κάστρο. Το σήριαλ δεν ήταν μετα­γλωτ­τι­σμένο, είχε υπό­τι­τλους. Η κυρία Αγλαΐα δεν ήξερε να δια­βά­ζει. Κάθε μεση­μέρι, λοιπόν, στις 2.00, εγώ και η μεγάλη μου αδερφή, η Ντίνα, μαθητές στο Δημο­τικό τότε, πηγαί­ναμε και καθό­μα­σταν σε δύο καρέ­κλες, στο ψιλι­κα­τζί­δικο της κυρίας Αγλαΐας, μπροστά από το ψυγείο. Πάνω του βρι­σκό­ταν η τηλε­ό­ραση. Πίσω μας, καθόταν η κυρία Αγλαΐα και παρα­κο­λου­θούσε το αγα­πη­μένο της βρα­ζι­λιά­νικο με μένα να διαβάζω τους αντρι­κούς ρόλους και την αδερφή μου τους γυναι­κεί­ους. Μετά από κάθε επει­σό­διο, μας έδινε μια σοκο­λάτα».

Καθρέ­φτης: «Δεν κοι­τιέ­μαι πολύ και, όταν το κάνω, δεν με κοιτάω στα μάτια. Αμήχανη στιγμή. Η σχέση μου με τον καθρέ­φτη είναι φευγάτη. Πολύ αφρο­δι­σιακό αντι­κεί­μενο».

Κατα­χρή­σεις: «Φαγητό και αλκοόλ».

Κριτική: «Δεν έχω εμμονή με την κριτική του άλλου, είτε αφορά τη δουλειά μου, είτε εμένα προ­σω­πικά».

Λάθη: «Επα­να­λαμ­βα­νό­μενα μοτίβα λαθών. Μπαίνω εύκολα στον φαύλο κύκλο των ίδιων λαθών, ξανά και ξανά. Σχεδόν επα­να­λαμ­βάνω τα λάθη μου για να απο­δείξω στους άλλους, αλλά και στον εαυτό μου ότι δεν είναι λάθη. Ξέρω, αν μη τι άλλο, ότι αυτό είναι λάθος».

Λέξη: «Τύχη».

Μονα­χι­κό­τητα: «Στο μέτρο της, είναι απα­ραί­τητη, όπως ένα πιάτο φαΐ. Μπορεί, όμως, να είναι και μεγάλη παγίδα. Το λέει ο Θωμάς (Μοσχό­που­λος) πολύ ωραία: “ο αντι­στάρ είναι πιο σταρ από τον σταρ”».

Μαγει­ρεύω: «Πολύ καλά αλλά βαριέ­μαι να το κάνω συχνά. Ο φούρνος είναι το καλύ­τερό μου. Καλός είμαι και στο ψήσιμο στα κάρ­βουνα. Είμαι παιδί για σπίτι και για ψηστα­ριά».

Νύχτα: «Η νύχτα στην Ελλάδα, τα τελευ­ταία χρόνια, είναι κου­ρα­σμένη».

Ξαγρυ­πνώ: «Εχω να κοιμηθώ οχτάωρο καμιά δεκα­ε­τία -συνήθως, κοι­μά­μαι γύρω στις τέσ­σε­ρις ώρες, αρκετές φορές όταν βγαίνει ο ήλιος. Τις ώρες που ξαγρυ­πνώ, συνήθως κάνω δου­λειές ημέρας -σφουγγαρίζω, ξεσκονίζω- ή σκέ­φτο­μαι».

Ονειρο: «Από τότε που ήμουν μικρός μέχρι σήμερα, βλέπω πως βρί­σκο­μαι πάνω σε μία ταράτσα πολυ­κα­τοι­κίας και κρατάω τα κάγκελα, ενώ η πολυ­κα­τοι­κία είναι λαστι­χέ­νια και πάει πέρα-δώθε».

Πίσω: «Ο δεκά­χρο­νος γιος μιας φίλης, ο Μπι­λά­ρας, δήλωσε στη μητέρα του: “το παρελ­θόν, μαμά, μπορεί να αλλάξει μόνο αν αλλάξει το παρόν, που έχει μέσα του το παρελ­θόν. Ετσι, το μέλλον θα είναι καλύ­τερο”».

«Ρινο­κε­ρί­τιδα»: «Πάσχω. Σε καθη­με­ρι­νές στιγμές, έχω πιάσει τον εαυτό μου να “ρινο­κε­ρί­ζει” δια­νοη­τικά. Εχω βρίσει άγνωστό μου άνθρωπο, επειδή είχε βρω­μί­σει την παραλία, ενώ έπρεπε απλώς να την καθα­ρίσω εγώ. Η “ρινο­κε­ρί­τιδα” μπορεί να προ­σβάλ­λει όλους τους ανθρώ­πους, καθώς πρό­κει­ται για ιό που επω­ά­ζε­ται και εκδη­λώ­νε­ται κατά περί­σταση».

Σιωπώ: «Από παιδί, μου ήταν βασα­νι­στικό όταν ανα­γκα­ζό­μουν να σιωπήσω».

Τοίχος: «Εχω έναν τοίχο στο σπίτι μου βαμμένο πράσινο κυπα­ρισσί, όπως τους σχο­λι­κούς πίνακες. Εκεί πάνω, γράφω ή ζωγρα­φίζω με κιμωλία ό,τι θέλω, από τα ψώνια της ημέρας μέχρι μπι­νε­λί­κια».

Τηλε­ό­ραση: «Αγόρασα τηλε­ό­ραση πρό­περσι. Ως επί τω πλείστω, τη χρη­σι­μο­ποιώ ως τερά­στιο μόνιτορ για το laptop ή για να βλέπω την αγα­πη­μένη μου μεση­με­ριανή εκπομπή».

Υπομονή: «Αυτό που πρέπει να μάθω σε αυτή τη ζωή! Όλος ο κόσμος, όλος ο πλα­νή­της μου λέει να κάνω υπομονή! Δεν θέλω!».

Φόβοι: «Μάλλον έχω φόβο ζωής. Βασικοί φόβοι μου: “η χαρά εξα­φα­νί­ζε­ται γρήγορα” και “έρχεται κάτι κατα­στρο­φικό”».

Χόμπυ: «Αγαπώ τα φυτά μου –ιδιαι­τέ­ρως, τα κυκλά­μινα. Με ξεκου­ρά­ζει να τους αφιε­ρώνω χρόνο και να τα περι­ποιού­μαι. Επίσης, μου αρέσει να ακούω και να παίζω μουσική σε μπα­ρά­κια».

Ψέματα: «Συνέ­χεια και πολλά. Και το κακό είναι ότι δεν με πιάνουν όταν τα λέω, γι’ αυτό συνε­χίζω ακά­θε­κτος».

Ψηφίζω: «Θέλω κάποια μέρα να ψηφί­σουν όλοι –μα, όλοι- οι πολίτες, να υπάρχει μηδε­νικό ποσοστό αποχής από τις εκλο­γι­κές κάλπες».

Ωρα να…: «…υπάρξω στο τώρα».