Απλουστεύεται κατά 70% η διαδικασία της έναρξης και λειτουργίας των επιχειρήσεων

Στην μεί­ω­ση της γρα­φειο­κρα­τί­ας για την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα με σκοπό να είναι απλού­στε­ρη η επέν­δυ­ση από τους εν­δια­φε­ρό­με­νους φι­λό­δο­ξους επι­χει­ρη­μα­τί­ες αλλά και στην αλ­λα­γή του πτω­χευ­τι­κού κώ­δι­κα ανα­φέρ­θη­κε ο υπουρ­γός Ανά­πτυ­ξης κ.Δέν­διας σε ομι­λία του σε εκ­δή­λω­ση του Ελ­λη­νι­κού Συλ­λό­γου Απο­φοί­των LSE

Σύμ­φω­να με τον κ. Δέν­δια μέχρι το τέλος αυτού του χρό­νου, να έχουν κα­ταρ­γη­θεί το 70% των απαι­τού­με­νων δια­δι­κα­σιών αδειο­δο­τή­σε­ων έναρ­ξης ή λει­τουρ­γί­ας των επι­χει­ρή­σε­ων, μέσω μιας πρω­το­πο­ρια­κής με­θό­δου που σχε­δια­ζε­ται σε συ­νερ­γα­σία με την Πα­γκό­σμια Τρά­πε­ζα, με στα­τι­στι­κή απει­κό­νι­ση των δε­δο­μέ­νων κιν­δύ­νου για την κοι­νω­νία σε τρεις κα­τη­γο­ρί­ες: «Η μία κα­τη­γο­ρία πε­ρι­λαμ­βά­νει το με­γα­λύ­τε­ρο τμήμα της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και δεν χρειά­ζε­ται καμία αδειο­δό­τη­ση, απο­λύ­τως καμία. Όλα τα πε­ρί­πτε­ρα στην Ελ­λά­δα μπο­ρούν να δου­λεύ­ουν χωρίς άδεια, η κοι­νω­νία δεν δια­τρέ­χει κα­νέ­να κίν­δυ­νο από αυτή και από πολ­λές άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες.» ανέ­φε­ρε ο υπουρ­γός Ανά­πτυ­ξης Μία άλλη κα­τη­γο­ρία, η οποία είναι πε­ρί­που το 20% της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, μπο­ρεί να αδειο­δο­τεί­ται, να κα­τα­θέ­τει φά­κε­λο και να ελέγ­χε­ται δειγ­μα­το­λη­πτι­κά. Σκο­πός είναι η μεί­ω­ση της γρα­φειο­κρα­τί­ας σε όλο τον ευ­ρύ­τε­ρο τομέα της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Είτε αυτό είναι η σύ­στα­ση μιας εται­ρεί­ας είτε το κα­τα­στα­τι­κό μιας ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας.

Ο υπουρ­γός ανα­φέρ­θη­κε στο αγ­γλι­κό Company Act που όπως είπε είναι πε­ρί­που το 1/10 ενός κα­τα­στα­τι­κού ελ­λη­νι­κής ΑΕ. Υπάρ­χουν πάρα πολλά διε­θνή πρό­τυ­πα που πρέ­πει να αντι­γρά­φούν .

Ο κ.Δέν­διας ανέ­φε­ρε επί­σης ότι πρέ­πει να έρ­θου­με στην και­νο­το­μία για να δη­μιουρ­γή­σου­με φι­λι­κό οι­κο­σύ­στη­μα. Η και­νο­το­μία δεν επι­βάλ­λε­ται, δεν δι­δά­σκε­ται από πάνω προς τα κάτω, δεν οριο­θε­τεί­ται. Μπο­ρού­με όμως να δη­μιουρ­γή­σου­με ένα συ­νο­λι­κό πλαί­σιο θε­σμών, μέσα σε ει­σα­γω­γι­κά, που θα της επι­τρέ­ψουν να αν­θί­σει. “Incubators”, “business angels”, “seed capital”, όροι γνω­στοί σε εσάς, είναι αρ­κε­τά άγνω­στοι στην Ελ­λά­δα.

«Φα­ντα­στεί­τε έναν νέο άν­θρω­πο, του οποί­ου ο πα­τέ­ρας δεν έχει δια­μέ­ρι­σμα για να το προ­ση­μειώ­σει, δεν έχει χρή­μα­τα να προ­σφέ­ρει ως εγ­γύ­η­ση, έχει όμως μια εξαι­ρε­τι­κή ιδέα και την έχει πάει στο γρα­φείο με­τα­φο­ράς ενός ελ­λη­νι­κού πα­νε­πι­στη­μί­ου και ζητά βο­ή­θεια για να με­τα­τρέ­ψει την ιδέα σε προ­ϊ­όν και το προ­ϊ­όν σε εμπο­ρεύ­σι­μο αγαθό, που να μπο­ρεί να το βγά­λει στην αγορά και να το εξά­γει. Φα­ντα­στεί­τε τι έχει να αντι­με­τω­πί­σει, φα­ντα­στεί­τε τη στιγ­μή που ένα νέο παιδί 22 χρο­νών περ­νά­ει το κα­τώ­φλι μιας τρά­πε­ζας, χωρίς να έχει δικά του χρή­μα­τα, χωρίς να έχει λο­γα­ρια­σμό, χωρίς να έχει πε­ριου­σία, πη­γαί­νει στον διοι­κη­τή του υπο­κα­τα­στή­μα­τος κα­τα­στή­μα­τος και λέει «με συγ­χω­ρεί­τε έχω μια πάρα πολύ καλή ιδέα, μήπως έχετε τη δυ­να­τό­τη­τα να με χρη­μα­το­δο­τή­σε­τε πα­ρα­κα­λώ;». Εξαρ­τά­ται από την ευ­γέ­νεια του διευ­θυ­ντή του υπο­κα­τα­στή­μα­τος της τρά­πε­ζας πόσο χρόνο θα χρεια­στεί για να φύγει χωρίς λάβει ότι­δή­πο­τε.» Ο υπουρ­γός στην ομι­λία του ανέ­φε­ρε επί­σης τα κά­τω­θι: Αυτά όλα μπο­ρού­με να τα θε­ρα­πεύ­σου­με και να χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με τα διαρ­θρω­τι­κά τα­μεία για να τα θε­ρα­πεύ­σου­με. Και πρέ­πει να σας πω ότι τα χρή­μα­τα δεν είναι πολλά.

Έχου­με σπα­τα­λή­σει εκα­το­ντά­δες εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ σε άχρη­στες υπο­δο­μές στη χώρα, σε κτί­ρια δεξιά και αρι­στε­ρά, όταν μπο­ρού­με με ελά­χι­στες δε­κά­δες εκα­τομ­μύ­ρια να κά­νου­με τε­ρά­στια δια­φο­ρά. Και αυτά είναι χρή­μα­τα που μο­χλεύ­ο­νται γιατί πα­ρα­κρα­τά­με τα royalties και επι­στρέ­φο­νται. Μπο­ρού­με να αλ­λά­ξου­με συ­νο­λι­κά την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία. Χρη­σι­μο­ποιού­με τα πα­ρα­δείγ­μα­τα των transfer offices των βρε­τα­νι­κών και των αμε­ρι­κα­νι­κών πα­νε­πι­στη­μί­ων, έχου­με ζη­τή­σει και από την κυ­βέρ­νη­ση του Ηνω­μέ­νου Βα­σι­λεί­ου να μας πα­ρά­σχει τε­χνο­γνω­σία. Έχου­με συ­νερ­γα­σία με τον ορ­γα­νι­σμό YOZMA, τον ορ­γα­νι­σμό που με­τέ­τρε­ψε το Ισ­ρα­ήλ από τη δε­κα­ε­τία του 70 που ήταν μια αγρο­τι­κή οι­κο­νο­μία των κι­μπούτς σε μια εκ­πλη­κτι­κή εξα­γω­γι­κή βιο­μη­χα­νία ηλε­κτρο­νι­κών. Έχου­με κάνει έναν οδικό χάρτη με βή­μα­τα που θα αρ­χί­σουν να υλο­ποιού­νται τους μήνες που έρ­χο­νται. Πρέ­πει να σας πω πως ό,τι σας λέω δεν είναι μα­κρο­πρό­θε­σμο. Ο ορί­ζο­ντας είναι ο Ιού­νιος του 2015. Και κα­τα­λή­γω στο ότι θα αλ­λά­ξου­με τε­λεί­ως το πτω­χευ­τι­κό δί­καιο, την αντι­με­τώ­πι­ση που υπάρ­χει για την πτώ­χευ­ση.

Αντι­με­τω­πί­ζου­με δη­λα­δή εξαι­ρε­τι­κά θε­τι­κά το ρίσκο, θέ­λου­με να πεί­σου­με την νέα γενιά των Ελ­λή­νων ότι αξί­ζει να επι­χει­ρεί. Αν δεν τα κα­τα­φέ­ρει και εφό­σον έντι­μα προ­σπά­θη­σε, υπάρ­χει και δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία. Η λο­γι­κή του ότι επει­δή όντως μια φορά δεν τα κα­τά­φε­ρε πρέ­πει για πάντα να βγει από την αγορά και να τον βά­λου­με τι­μω­ρη­μέ­νο σε έναν Τει­ρε­σία και να μην μπο­ρεί ποτέ να πάρει ξανά στα χέρια του ένα μπλοκ επι­τα­γών, είναι μια αντι­με­τώ­πι­ση που δεν με βρί­σκει κα­θό­λου σύμ­φω­νο. Άλ­λω­στε είναι μια αντι­με­τώ­πι­ση που δεν βρί­σκει κα­νείς που­θε­νά αλλού στον κόσμο. Το ρίσκο πρέ­πει να εν­θαρ­ρύ­νε­ται, όχι να τι­μω­ρεί­ται. Να σας πω ένα απλό πα­ρά­δειγ­μα από την αντί­λη­ψη του Πτω­χευ­τι­κού Δι­καί­ου που υπάρ­χει στο υφι­στά­με­νο δί­καιο, ή σε κάθε πε­ρί­πτω­ση που υπήρ­χε στην χώρα μέχρι την ανα­θε­ώ­ρη­ση του Πτω­χευ­τι­κού Δι­καί­ου το 2007, τότε δη­λα­δή που του­λά­χι­στον τις ακρό­τη­τες τις μα­ζέ­ψα­με λίγο. Μέχρι το 2007 ο «πτω­χός» μπο­ρού­σε να τι­μω­ρεί­ται με στέ­ρη­ση των πο­λι­τι­κών του δι­καιω­μά­των, η με­τε­ξέ­λι­ξη δη­λα­δή σή­με­ρα του θε­σμού της δου­λεί­ας στο Ρω­μαϊ­κό Δί­καιο. Παύει να είναι πο­λί­της. Πας λοι­πόν να κά­νεις μια επι­χεί­ρη­ση, δεν σου πάνε καλά τα πράγ­μα­τα, και ποια είναι η συ­νέ­πειά σου, χά­νεις τα πο­λι­τι­κά σου δι­καιώ­μα­τα. Το σχέ­διο το έχου­με ήδη έτοι­μο και έχου­με αρ­χί­σει να συ­ζη­τά­με και με την Τρόι­κα, ένα νέο Πτω­χευ­τι­κό Δί­καιο αλλά και ένα Πτω­χευ­τι­κό Δί­καιο των ιδιω­τών, το οποίο δεν υπήρ­ξε ποτέ μέχρι τώρα στην Ελ­λά­δα. . Έρ­χο­μαι λοι­πόν τώρα στα θέ­μα­τα της ρευ­στό­τη­τας. Η οι­κο­νο­μία χρειά­ζε­ται χρήμα και νο­μί­ζει ότι συμ­φω­νού­νε όλοι σε αυτό.

Τα προ­βλή­μα­τα τα δια­κρί­νου­με σε 3 δια­φο­ρε­τι­κά ση­μεία. Κα­ταρ­χήν τα προ­βλη­μα­τι­κά δά­νεια, τα NPLs. Εκεί κά­νου­με την με­γα­λύ­τε­ρη προ­σπά­θεια ανα­διάρ­θρω­σης ιδιω­τι­κού χρέ­ους που έχει γίνει ποτέ στην αν­θρω­πό­τη­τα, το οποίο δεν έχει γίνει κα­τα­νοη­τό. Επει­δή ο όρος «κόκ­κι­να δά­νεια» εξά­πτει τη λαϊκή φα­ντα­σία και πε­ρισ­σό­τε­ρο τα Μέσα Ενη­μέ­ρω­σης σε αυτό ανα­φέ­ρο­νται, δεν έχει δοθεί αντί­στοι­χη ση­μα­σία στο σκέ­λος της ανα­διάρ­θρω­σης των ελ­λη­νι­κών επι­χει­ρή­σε­ων που έχουν κόκ­κι­να δά­νεια. Το συ­νο­λι­κό αντι­κεί­με­νο αυτής της ρύθ­μι­σης υπερ­βαί­νει τα 60-70 δις ευρώ και εφό­σον τα κα­τα­φέ­ρου­με, – και πι­στεύω ότι θα τα κα­τα­φέ­ρου­με – θα είναι κάτι που θα πα­ρα­δί­δε­ται και θα δι­δά­σκε­ται στην Ευ­ρώ­πη και στον κόσμο τα χρό­νια που έρ­χο­νται. Το δεύ­τε­ρο έχει να κάνει με τις επι­χει­ρή­σεις των οποί­ων τα χρέη επι­βα­ρύ­νο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο λόγω των υψη­λών επι­το­κί­ων της κρί­σης, καθώς δα­νεί­στη­καν κατά την κρίση με 8-12%. Εκεί έχου­με κάνει μια πολλή με­γά­λη δια­πραγ­μά­τευ­ση με την ΕΕ, για να μπο­ρέ­σου­με να επι­δο­τή­σου­με τα επι­τό­κια με 2-3 μο­νά­δες και πι­στεύ­ου­με ότι θα τα κα­τα­φέ­ρου­με. Έχου­με πε­τύ­χει να έχου­με εξαι­ρε­τι­κές συμ­μα­χί­ες, με τον κ. Σόι­μπλε, τον κ. Γκά­μπριελ, τον κ. Σαπέν, ελ­πί­ζω να συ­να­ριθ­μή­σου­με τον κ. Γιούν­γκερ τις επό­με­νες μέρες με­τα­ξύ των συμ­μά­χων μας, θα είναι κάτι εξαι­ρε­τι­κό που θα κα­τα­φέ­ρει η Ελ­λά­δα και ο Έλ­λη­νας Πρω­θυ­πουρ­γός.

Το τρίτο είναι στις νέες επι­χει­ρή­σεις, στις νέες προ­σπά­θειες. Εκεί έχου­με κα­ταρ­χήν φτιά­ξει ένα υπό­δειγ­μα που λέ­γε­ται Institution for Growth, με γερ­μα­νι­κή βο­ή­θεια και χρή­μα­τα. Αν αυτό λει­τουρ­γή­σει σωστά, ελ­πί­ζου­με να ξε­κι­νή­σει να δου­λεύ­ει τον Νο­έμ­βριο. Από εκεί και πέρα θα το με­τα­τρέ­ψου­με σε μια ανα­πτυ­ξια­κή τρά­πε­ζα υπό την μορφή όχι του retail banking αλλά fund of funds η οποία θα μπο­ρεί αντι­με­τω­πί­σει τα market failures και να βοη­θή­σει την οι­κο­νο­μία εκεί που χρειά­ζε­ται. Μπο­ρού­με και έχου­με τα χρή­μα­τα να το κά­νου­με.

www.dikaiologitika.gr