Με το βλέμμα στραμμένο σε νέο κύμα προσφύγων

Τον Μάιο του 2016, σε ένα μικρό δια­μέ­ρι­σμα στην Κυψέλη, ο Αντουάν Κάσο και η σύζυγός του Μαρία Αντύπα, Ελλη­νίδα τρίτης γενιάς που γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε στη Συρία, προ­σπα­θού­σαν ενα­γω­νίως να επι­κοι­νω­νή­σουν με συγ­γε­νείς που είχαν αφήσει πίσω μετά το ξέσπα­σμα του εμφυ­λίου. Η τηλε­φω­νική γραμμή κοβόταν και λίγες μόνο λέξεις δεν πνί­γο­νταν στα παρά­σιτα. Οι άνθρω­ποί τους, όμως, ήταν σώοι. Είχαν δια­φύ­γει από το Χαλέπι στο Ταρτούς μετά τους βομ­βαρ­δι­σμούς.

Σχεδόν δύο χρόνια αργό­τερα, οι ίδιοι συγ­γε­νείς παρα­μέ­νουν εγκλω­βι­σμέ­νοι στη Συρία, αδυ­να­τώ­ντας να ανα­νε­ώ­σουν τα ληγμένα ελλη­νικά δια­βα­τή­ριά τους. Και από το δια­μέ­ρι­σμα της Κυψέλης ο Κάσο, μηχα­νο­λό­γος μηχα­νι­κός που κάποτε είχε δική του συμ­βου­λευ­τική εται­ρεία, παρα­κο­λου­θεί ξανά τις νέες εξε­λί­ξεις στην πατρίδα του και επι­κοι­νω­νεί με φίλους και γνω­στούς στη Δαμασκό και άλλες περιο­χές της χώρας. Προ­σπα­θεί και αυτός να σταθ­μί­σει τις συνέ­πειες της νέας ανά­φλε­ξης στη Συρία μετά τους βομ­βαρ­δι­σμούς τα ξημε­ρώ­ματα του Σαβ­βά­του, οι οποίοι προ­κα­λούν ανη­συ­χία στην Αθήνα.

«Ο στόχος των Αμε­ρι­κα­νών θεωρώ ότι θα είναι μόνο στρα­τιω­τικά αερο­δρό­μια ή εργο­στά­σια χημικών για να περιο­ρι­στεί η δύναμη του καθε­στώ­τος Ασαντ. Δεν πιστεύω ότι θα κρα­τή­σουν πάνω από δύο ημέρες οι βομ­βαρ­δι­σμοί», λέει στην «Κ». «Εάν, όμως, δεν συμβεί αυτό, τότε το πρό­βλημα θα είναι μεγάλο. Ολο και περισ­σό­τε­ροι άνθρω­ποι θα προ­σπα­θή­σουν να δια­φύ­γουν σε άλλες χώρες».

Το βλέμμα στραμ­μένο στη Συρία έχουν και όσοι δια­χει­ρί­ζο­νται τα ζητή­ματα των προ­σφυ­γι­κών ροών. «Οσο έχουμε αλλαγές στη γεω­γρα­φική κατα­νομή, θα υπάρχει και κίνηση πλη­θυ­σμών. Πιστεύω ότι θα έχουμε αύξηση τους επό­με­νους μήνες στην Ελλάδα, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιό­τητα πόση θα είναι», λέει ο Δανιήλ Εσδράς, ειδικός απε­σταλ­μέ­νος του Διε­θνούς Οργα­νι­σμού Μετα­νά­στευ­σης και σύμ­βου­λος σε θέματα Μεσο­γείου. «Πάντα ελπί­ζουμε κάποια στιγμή να τελειώ­σει ο πόλεμος στη Συρία, αλλά δεν επι­βε­βαιώ­νε­ται η ευχή μας».

Ο Μιλ­τιά­δης Σαρη­γιαν­νί­δης, επί­κου­ρος καθη­γη­τής Διε­θνούς Δικαίου στο Αρι­στο­τέ­λειο Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης, παρα­τη­ρεί ότι το σκηνικό έντασης στην περιοχή «μπορεί να προ­κα­λέ­σει περαι­τέρω αύξηση των μεικτών μετα­να­στευ­τι­κών ροών». Ωστόσο, δεν θεωρεί ότι μπορεί να συμβεί κάτι αντί­στοιχο με το 2015. «Η διαφορά είναι ότι τότε υπήρχε μια κλι­μά­κωση στην απο­χώ­ρηση πλη­θυ­σμών από τη Συρία και περιο­χές της νοτιο­α­να­το­λι­κής Τουρ­κίας και παράλ­ληλα ένα άτυπο κάλεσμα από την πλευρά της Ευρώπης με τις δηλώ­σεις της Αγκελα Μέρκελ», λέει. «Ανά πάσα στιγμή, πάντως, η Τουρκία εάν το απο­φά­σιζε θα μπο­ρούσε να οδη­γή­σει την Ελλάδα σε μια νέα μετα­να­στευ­τική κρίση».

Ο ρόλος της Τουρ­κίας

Ο Μάνος Καρα­γιάν­νης, ανα­πλη­ρω­τής καθη­γη­τής Διε­θνούς Ασφά­λειας στο King’s College του Λον­δί­νου, εκτιμά ότι δεν θα είναι μεγάλη η επέμ­βαση των ΗΠΑ στη Συρία. «Μεγάλο κύμα προ­σφύ­γων μπορεί να δημιουρ­γη­θεί μόνο από την τουρ­κική εισβολή στο βόρειο κομμάτι της Συρίας που κατοι­κεί­ται κυρίως από Κούρ­δους. Σε αυτή την περί­πτωση, η τήρηση της συμ­φω­νίας Ε.Ε. – Τουρ­κίας θα ετίθετο υπό αμφι­σβή­τηση», λέει στην «Κ».

Παρα­τη­ρεί ακόμη ότι «οι αυξα­νό­με­νες ροές προ­σφύ­γων σε Λέσβο και Χίο είναι απόρ­ροια του κακού κλί­μα­τος που έχει δια­μορ­φω­θεί στις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις. Αν υπάρξει κλι­μά­κωση της κατά­στα­σης μεταξύ των δύο χωρών, θα πρέπει να ανα­μέ­νουμε μεγα­λύ­τε­ρες ροές προ­σφύ­γων στα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου».

Αξιω­μα­τού­χος της ΕΛ.ΑΣ. ανέφερε στην «Κ» ότι οι διμε­ρείς σχέσεις δοκι­μά­ζο­νται αυτή τη στιγμή κυρίως στον Εβρο. Παρά τα φου­σκω­μένα νερά του ποταμού, μετά τη σύλληψη των δύο Ελλήνων στρα­τιω­τι­κών και τη μετα­φορά τους στις φυλακές της Αδρια­νού­πο­λης κατα­γρά­φη­καν περισ­σό­τε­ρες δια­σχί­σεις των ελλη­νι­κών συνόρων στη συγκε­κρι­μένη περιοχή. Πάντως, τόσο στα υδάτινα όσο και στα χερσαία περά­σματα, οι νεο­α­φι­χθέ­ντες έχουν προ­σφυ­γικό προφίλ σε ποσοστό άνω του 85%. Πρό­κει­ται κυρίως για Κούρ­δους της Συρίας, Ιρα­κι­νούς, Ιρανούς και σε μικρό­τερο βαθμό Αφγα­νούς.

Πηγή: Καθη­με­ρινή