«Η μιζέρια των Ελλήνων»: Το άρθρο της FAZ που προκάλεσε την αντίδραση του ΥΠΕΞ

Αίσθηση στη διεθνή κοινή γνώμη αλλά και την αντί­δραση του Υπ. Εξω­τε­ρι­κών προ­κά­λεσε ένα σκληρό για την κυβέρ­νηση και τη χώρα δημο­σί­ευμα της κυρια­κά­τι­κης έκδοσης της γερ­μα­νι­κής εφη­με­ρί­δας  Frankfurter Allgemeine με τίτλο «Η μιζέρια των Ελλήνων».

Στο άρθρο γνώμης του Richard Fraunberger σημειώ­νε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά πως «τίποτα δεν είναι καλό στην Ελλάδα. Ο πρω­θυ­πουρ­γός Αλέξης Τσίπρας καυ­χιέ­ται για τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις του. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα κυβερνά σε ένα σύστημα δια­φθο­ράς και κακής οικο­νο­μι­κής δια­χεί­ρι­σης».

Το άρθρο προ­κά­λεσε την αντί­δραση του εκπρο­σώ­που του ελλη­νι­κού ΥΠΕΞ, ο οποίος και σχο­λί­ασε: «Όσο πλη­σιά­ζει η ανόρ­θωση της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας και η έξοδος από τα μνη­μό­νια, τόσο συγκε­κρι­μέ­νοι κύκλοι και μέσα ενη­μέ­ρω­σης επι­διώ­κουν τη δημιουρ­γία αρνη­τι­κών και εσφαλ­μέ­νων εντυ­πώ­σεων προ­κει­μέ­νου να μην επι­τρέ­ψουν να βγει η Ελλάδα από την κρίση και τον έλεγχό τους».

Το πλήρες κείμενο του άρθρου της FAZ έχεις ως εξής:

«Δημο­σιο­νο­μικά πλε­ο­νά­σματα, επεν­δύ­σεις δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, ακμά­ζουσα οικο­νο­μία: Έτσι ή έτσι περίπου μοιά­ζουν τα όνειρα της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, όπως κι εκείνα ορι­σμέ­νων πολι­τι­κών στις Βρυ­ξέλ­λες. Η Ελλάδα, ο ασθενής που εδώ και οκτώ χρόνια εξαρ­τά­ται από την Τρόικα, στέ­κε­ται υγιής σε ατσά­λινα πόδια – σύμφωνα με τους ευσε­βείς πόθους τους – και ο π/θ Αλέξης Τσίπρας μπροστά στην Τρίτη θητεία του. Αργά, αλλά σταθερά, σύμφωνα με αυτά, η Ελλάδα ανα­σύρ­θηκε από τα ερείπια και ανα­δεί­χτηκε στο σημα­ντι­κό­τερο οικο­νο­μικό προ­ο­ρι­σμό της Ν.Α. Ευρώπης. Η Ελλάδα είναι ο κόμβος της Ευρώπης για διε­θνείς δρόμους μετα­φο­ράς και εμπο­ρι­κές συναλ­λα­γές, δια­κλά­δωση του νέου Δρόμου του Μετα­ξιού, που συνδέει την Κίνα με την Ευρώπη και την Αφρική. Ταυ­τό­χρονα είναι η νέα ενερ­γειακή γραμμή, μέσω της οποίας διο­χε­τεύ­ο­νται η ηλιακή ηλε­κτρική ενέρ­γεια και το αέριο από την ανα­το­λική Μεσό­γειο στο ευρω­παϊκό δίκτυο. Ο Αλέξης Τσίπρας οδήγησε τη χώρα από το απει­λη­τικό Grexit στην καθαρή έξοδο από τα προ­γράμ­ματα βοή­θειας. Αυτό που το 2015, με την εκλο­γική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ έμοιαζε με απο­στολή αυτο­κτο­νίας έγινε ιστορία επι­τυ­χίας.

Ως εδώ τα όνειρα. Αλλά η πραγ­μα­τι­κό­τητα προ πολλού δεν είναι τόσο ρόδινη, το μέλλον είναι αβέβαιο και η πορεία προς την ομα­λο­ποί­ηση της αιωνίως ευρι­σκό­με­νης ενώπιον της αβύσσου χώρας, δύσβατη και μακρά.

Στα τέλη Μαρτίου εμβά­στη­καν για μια ακόμα φορά 6,7 δις. ευρώ στην Αθήνα. Τον Αύγου­στο τελειώ­νει το τρίτο πακέτο βοή­θειας, το οποίο απο­φα­σί­στηκε το καλο­καίρι του 2015 μετά από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για γερά νεύρα. Τώρα η ελλη­νική κυβέρ­νηση προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για την ώρα μηδέν. Θα πρέπει στο μέλλον να αυτο­χρη­μα­το­δο­τεί­ται.

Για να επι­τευ­χθεί αυτό, Αθήνα και Βρυ­ξέλ­λες στέλ­νουν προς κάθε κατεύ­θυνση μηνύ­ματα αισιο­δο­ξίας: Μείωση του ποσο­στού ανερ­γίας κατά 6%, στο 20%. 1,4% ανά­πτυξη για το 2017 και εκτι­μώ­μενο 2,5% για το 2018. Επι­διω­κό­μενο πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 3,5% στον κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, χαλά­ρωση των capital controls, εφαρ­μογή σχεδόν όλων των μεταρ­ρυθ­μί­σεων και μέτρων λιτό­τη­τας, επι­τυ­χής ολο­κλή­ρωση του τρέ­χο­ντος προ­γράμ­μα­τος προ­σαρ­μο­γής, επι­τυ­χείς νέες εκδό­σεις ελλη­νι­κών χρε­ο­γρά­φων, ανα­βάθ­μιση των ελλη­νι­κών κρα­τι­κών ομο­λό­γων από το Β- στο Β, με προ­ο­πτική περαι­τέρω ανα­βαθ­μί­σεων.

Τι κρύ­βε­ται πίσω από αυτή την αλυσίδα χαρού­με­νων μηνυ­μά­των, που οι πολι­τι­κοί δεν κου­ρά­ζο­νται να εξαγ­γέλ­λουν; Αυτο­ϋ­πνωση; Κου­βέ­ντες αντοχής;

Οι θετικές προ­γνώ­σεις και η καλή διάθεση δεν εγγυώ­νται τη νέα αρχή, που συνέ­χεια υπό­σχε­τια ο Αλέξης Τσίπρας. Στα τέλη Αυγού­στου θα πάρουν και πάλι τα κλειδιά στα χέρια τους και δεν θα κάθο­νται στο τραπέζι της Γερ­μα­νίας. «Απώ­τε­ρος στόχος μας είναι να απο­κτή­σουμε και πάλι την εθνική κυριαρ­χία. Επι­τέ­λους ήρθε η ώρα της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας», δηλώνει ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Αντί­θετα, ο κεντρι­κός τρα­πε­ζί­της Γιάννης Στουρ­νά­ρας, ο οποίος σπανίως συμ­φω­νεί με την κυβέρ­νηση σε οικο­νο­μικά ζητή­ματα, συνη­γο­ρεί υπέρ μιας προ­λη­πτι­κής πιστω­τι­κής γραμμής, χρη­μα­το­δο­τού­με­νης από τον ΕΜΣ, για την περίδοο μετά την ολο­κλή­ρωση του τρίτου δανεια­κού προ­γράμ­μα­τος. «Δεν υπάρχει κανένας λόγος γι’ αυτό», απαντά ο Νίκος Παππάς, Υπουρ­γός Τηλε­πι­κοι­νω­νιών και στενός έμπι­στος συνερ­γά­της του πρω­θυ­πουρ­γού. Δεν απορεί κανείς: ΕΜΣ, πιστω­τική γραμμή, όλα αυτά ηχούν σαν ένα τέταρτο πρό­γραμμα βοή­θειας, που κανένας δεν θέλει. Ούτε οι Βρυ­ξέλ­λες ούτε το Βερο­λίνο ούτε βε΄βαια και η κυβέρ­νηση στην Αθήνα, η οποία φρο­ντί­ζει για την επα­νε­κλογή της το φθι­νό­πωρο του 2019 και χρειά­ζε­ται επει­γό­ντως το αφήγημα περί «καθαρής εξόδου».

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι απο­φα­σι­σμέ­νος να περάσει στα βιβλία της ελλη­νι­κής ιστο­ρίας ως εκείνος ο πολι­τι­κός, που οδήγησε τη χώρα από την επο­πτεία των πιστω­τών της στην εθνική κυριαρ­χία. Δεν θα συμ­φω­νή­σει με μια προ­λη­πτική πιστω­τική γραμμή, που θα συν­δε­ό­ταν, ούτως ή άλλως, με νέους όρους. Ωστόσο, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει την ανώμαλη προ­σγεί­ωση στις χρη­μα­τα­γο­ρές, η Αθήνα ποντά­ρει στο “cash-buffer”, ένα είδος τερά­στιου κου­μπαρά με 19 δις. ευρώ περίπου, που θέλει να απο­τα­μιεύ­σει η χώρα μέχρι τον Αύγου­στο. Αυτό το απο­θε­μα­τικό έχει στόχο να κρα­τή­σει υπό έλεγχο τις κυκλο­θυ­μι­κές κεφα­λαια­γο­ρές και να χρη­σι­μεύ­σει ως ασφά­λεια στους επεν­δυ­τές.

Μόλις πρό­σφατα, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε στη Νέα Υόρκη, στο Φόρουμ “Invest in Greece” ότι στην Ελλάδα, τη χώρα των απε­ριό­ρι­στων δυνα­το­τή­των, είναι διά­πλατα ανοι­χτές οι πύλες για εξαι­ρε­τικά επι­κερ­δείς επεν­δύ­σεις. Ο Πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ μίλησε εκεί σαν τρα­πε­ζι­κός επεν­δυ­τής. Αλλά γιατί να επεν­δύ­σουν στην Ελλάδα; Επειδή τους αρέσουν οι δοκι­μα­σίες θάρρους; Επειδή πιστεύ­ουν περισ­σό­τερο στη μακρο­πρό­θε­σμη λύση των ελλη­νι­κών προ­βλη­μά­των και λιγό­τερο στα γρήγορα κέρδη; Ποια επι­χεί­ρηση θέλει να επεν­δύ­σει στην Ελλάδα, όταν λείπει η ασφά­λεια προ­γραμ­μα­τι­σμού και δικαίου, όταν ο κρα­τι­κός διοι­κη­τι­κός μηχα­νι­σμός είναι ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κός και επιρ­ρε­πής στη δωρο­δο­κία; Όταν οι δια­γω­νι­σμοί διαρ­κούν χρόνια, οικο­δο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, από χρόνια προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες, ακυ­ρώ­νο­νται και οι όροι αυστη­ρο­ποιού­νται, επειδή κάποιος νύχτα εκφρά­ζει επι­φυ­λά­ξεις;

Ο Τσίπρας χρειά­ζε­ται επεν­δύ­σεις, νέες θέσεις εργα­σίας και αυξα­νό­μενα κρατικά έσοδα. Τα θέλει. Ταυ­τό­χρονα, δεν θέλει να μειώσει τον κρατικό μηχα­νι­σμό, αλλά να τον αυξήσει για τους σκοπούς του και να καθυ­στε­ρή­σει τις διω­τι­κο­ποι­ή­σεις όσο το δυνατόν περισ­σό­τερο, μέχρι που οι επεν­δυ­τές εκνευ­ρι­σμέ­νοι να τα μαζέ­ψουν και να φύγουν. Όποιος έχει δια­βά­σει το βιβλίο του George Orwell «1984», ξέρει τι σημαί­νει «διγλωσ­σία»: η δυνα­τό­τητα να έχεις στο μυαλό σου δύο αντι­φα­τι­κές πεποι­θή­σεις και να δέχεσαι και τις δύο ταυ­τό­χρονα. Ο Αλέξης Τσίπρας κατέχει καλά αυτήν την τέχνη.

Όποιος θέλει να κατα­λά­βει πώς κυλούν οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις στην Ελλάδα, ας ρίξει μια ματιά στο Ελλη­νικό, το πρώην διεθνές αερο­δρό­μιο της Αθήνας. Το κομμάτι γης σε άριστη τοπο­θε­σία, τρεις φορές μεγα­λύ­τερο από το Πρι­γκι­πάτο του Μονακό, κεί­τε­ται ερει­πω­μένο από το 2001. Ήταν να δημιουρ­γη­θούν πάρκο, μουσείο, συνε­δριακό κέντρο, του­ρι­στικό θέρετρο. Σχέδια επί σχεδίων. Αλλά η κρατική περιου­σία έχει αφεθεί να ρημάζει. Καμιά κυβέρ­νηση δεν κατά­φερε να υλο­ποι­ή­σει το έργο. Μόνον όταν η Ελλάδα βρέθηκε στα πρόθυρα της χρε­ο­κο­πίας, παρα­τη­ρή­θηκε κινη­τι­κό­τητα, αν και με ρυθμό χελώνας και με μεγάλο πολι­τικό ζήλο απο­τρο­πής από την Αθήνα. Το οικό­πεδο που­λή­θηκε. Λίγο μετά το ΚΑΣ φρέναρε και πάλι τους επεν­δυ­τές: Ποιος ξέρει – είπαν – ποιοι αρχαιο­λο­γι­κοί θησαυ­ροί βρί­σκο­νται στο υπέ­δα­φος;

Στα­σι­μό­τητα επι­κρα­τεί και στον εκσυγ­χρο­νι­σμό της χώρας, και μάλιστα δεκα­ε­τίες τώρα. Ενώ στην Ευρώπη ασχο­λού­νται με τις προ­κλή­σεις της ψηφιο­ποί­η­σης και το μέλλον του εργα­σια­κού κόσμου και της βιο­μη­χα­νίας, όλα στην Ελλάδα πριν από την κρίση περι­στρέ­φο­νταν γύρω από την κατα­νά­λωση. Τώρα όλα περι­στρέ­φο­νται γύρω από το να μη χαθεί ό,τι απέ­μεινε. Η Ελλάδα, από οικο­νο­μική άποψη, βρί­σκε­ται ακόμα στο επίπεδο μιας τρι­το­κο­σμι­κής χώρας. Εξάγει ελιές, φρούτα και λαχα­νικά, τυρί, καπνό, κρασί, βωξίτη, ακα­τέρ­γα­στα υλικά και πρώτες ύλες από λαμα­ρίνα, αλου­μί­νιο και χαλκό. Ο εφο­πλι­σμός και ο του­ρι­σμός παίζουν εξέ­χο­ντα ρόλο. Αλλά τα νέα πλοία και τα ξενο­δο­χεία wellness είναι αμφι­λε­γό­με­νες επεν­δύ­σεις στο μέλλον εν όψει των ραγδαίων τεχνο­λο­γι­κών αλλαγών.

Αλλά και το εκπαι­δευ­τικό σύστημα είναι αδύναμο. Λείπει από την έρευνα το περι­βάλ­λον από start-ups υψηλής τεχνο­λο­γίας και πανε­πι­στή­μια. Παρά τις μερικές επι­τυ­χίες στις μεταρ­ρυθ­μί­σεις και τη δημο­σιο­νο­μική εξυ­γί­ανση, δεν αλλάζει τίποτα ως προς τα βαθιά στην ιστορία της Ελλάδας ριζω­μένα προ­βλή­ματα: τη δια­φθορά, την ευνοιο­κρα­τία, το πελα­τειακό κράτος και τις συν­δε­ό­με­νες με αυτό συν­θή­κες στον κρατικό μηχα­νι­σμό, που καμία Τρόικα δεν θα μπο­ρέ­σει ποτέ να φωτίσει. Είναι αδια­φα­νείς ακόμα και στους Υπουρ­γούς και Υφυ­πουρ­γούς, όπως ο μηχα­νι­σμός των δημο­σίων υπη­ρε­σιών στον Πύργο, από το ομώνυμο μυθι­στό­ρημα του Φ.Κάφκα.

Καφκικό είναι και το μεγάλης παρά­δο­σης, καλ­λιερ­γού­μενο από όλα τα κόμματα σύστημα των μετα­κλη­τών (Μetakliti, sic). Ο μετα­κλη­τός είναι ένας κρα­τι­κός υπάλ­λη­λος, που πρό­σκει­ται στο εκά­στοτε κυβερ­νών κόμμα και μετα­τί­θε­ται από αυτό δια νόμου από τη θέση που κατέχει σε μια νέα θέση, ανε­ξάρ­τητα αν έχει τα προ­σό­ντα γι’ αυτήν. Οι μετα­κλη­τοί είναι ένα από παλιά δοκι­μα­σμένο εργα­λείο κάθε κυβερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος. Στο ελλη­νικό κομ­μα­τικό κράτος απο­τε­λούν τον συν­δε­τικό κρίκο ανάμεσα στην κυβέρ­νηση, το κράτος και τον λαό. Έτσι, ένας δάσκα­λος Αγγλι­κών χρί­ζε­ται πρό­ε­δρος μιας συγκοι­νω­νια­κής επι­χεί­ρη­σης, ένας πυρο­σβέ­στης Γενικός Γραμ­μα­τέας του Ταμείου Δικη­γο­ρι­κών Συντά­ξεων και κάποιος από βουλ­κα­νι­ζα­τέρ στη Σαντο­ρίνη Διοι­κη­τής νοσο­κο­μείου. Είναι αυτο­νό­ητο ότι η τοπο­θέ­τηση στη νέα θέση συνε­πά­γε­ται υψη­λό­τερο μισθό και επι­δό­ματα. Καθώς επίσης και ότι στο μοί­ρα­σμα των θέσεων λαμ­βά­νο­νται υπόψη κατά προ­τί­μηση από τους επι­κε­φα­λής των υπη­ρε­σιών συγ­γε­νείς, σύζυγοι, αδέλφια, ξαδέλ­φια.

Δεν εκτι­μώ­νται έτσι η απόδοση και τα προ­σό­ντα, αλλά η πίστη και η εγγύ­τητα στην εξουσία. Μετριο­κρα­τία αντί αξιο­κρα­τία. Μια κουλ­τούρα της μετριό­τη­τας, μέσα στην οποία ήδη στο σχολείο τα παιδιά μαθαί­νουν τις έχει σημασία στη ζωή. 11 μέρες πριν από την εκλο­γική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουά­ριο του 2015, ο Άλέξης Τσίπρας ζήτησε σε τηλε­ο­πτική του συνέ­ντευξη την κατάρ­γηση των μετα­κλη­τών. Σήμερα ο ξάδελ­φός του Γιώργος Τσίπρας εργά­ζε­ται ως σύμ­βου­λος στο ΥΠΕΞ. Η σύζυγός του εργά­ζε­ται για το Υπ. Οικο­νο­μίας. Δύο επι­πλέον μετα­κλη­τοί.

Περίπου 88 μετα­κλη­τοί εργά­ζο­νται στο Μέγαρο Μαξίμου, την έδρα του π/θ Αλέξη Τσίπρα, οι περισ­σό­τε­ροι εκ των οποίων είναι σύμ­βου­λοι και Γενικοί Γραμ­μα­τείς. Ένας από αυτούς είναι ο Νίκος Καρα­νί­κας, πρώην γκαρ­σόνι, πρώην δάσκα­λος και παλιός κομ­μα­τι­κός φίλος του Τσίπρα. Τον κάλεσε ο Τσίπρας και τώρα ως σύμ­βου­λος είναι υπεύ­θυ­νος στρα­τη­γι­κού σχε­δια­σμού στη Γενική Γραμ­μα­τεία του Πρω­θυ­πουρ­γού. Ο Καρα­νί­κας είναι πολυά­σχο­λος άνθρω­πος. Κοιτάει πολύ το κινητό του και έξω από το παρά­θυρο, μερικές φορές τρυπάει ένα χαρτί. Κυρίως όμως ‘τουϊτάρει’. Από πολύ πρωί σχο­λιά­ζει τα ψηλο­τά­κουνα παπού­τσια ξανθιών τηλε­πα­ρου­σια­στριών και σε chat rooms λογο­μα­χεί με αισχρο­λο­γίες. Ο μισθός του ανέρ­χε­ται σε 2000 ευρώ το μήνα και το σύνολο των μισθών και επι­δο­μά­των όλων των μετα­κλη­τών περίπου σε 55 εκατομ. ευρώ το χρόνο. Αυτά είναι χρήματα των φορο­λο­γου­μέ­νων, που κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόσα είναι και γιατί δαπα­νώ­νται, και που, σε σύγκριση με τα 88 δις. ευρώ εσόδων, είναι σταγόνα στον ωκεανό. Πόσοι μετα­κλη­τοί ακριβώς υπάρ­χουν σε όλον τον κρατικό μηχα­νι­σμό και τι ακριβώς κάνουν χάνεται στο περίπου. Λείπουν τα οργα­νο­γράμ­ματα, οι τρά­πε­ζες δεδο­μέ­νων, έλεγχος δεδο­μέ­νων, κυρίως όμως η βούληση για δια­φά­νεια.

Αλλά αρκούν για να δείξουν ότι: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια εξο­πλι­σμένη με διγλωσ­σία και νεο­λο­γι­σμούς ένωση πελατών με νέο ένδυμα, που πριν από τις εκλογές κατα­δί­καζε τις συντα­γές των παλιών λαϊκών κομ­μά­των, που οδή­γη­σαν στη χρε­ο­κο­πία, αλλά τις υιο­θέ­τησε μετά τις εκλογές. Αυτό που προ­κα­λεί ιδιαί­τερη πικρία είναι ότι η κυβέρ­νηση διεκ­δι­κεί για τον εαυτό της ηθική ανω­τε­ρό­τητα, αυτο­κα­τα­νο­εί­ται ως σώμα και αίμα του λαού, εξυμνεί την κοι­νω­νική δικαιο­σύνη και λέει πολλά περί αξιο­πρέ­πειας. Εφηύρε τον μύθο του κοι­νω­νι­κού ολο­καυ­τώ­μα­τος, των εγκλη­μά­των κατά της ανθρω­πό­τη­τας, που διέ­πρα­ξαν οι νεο­φι­λε­λεύ­θε­ροι δεσπό­τες της ΕΕ και του ΔΝΤ. Τόσο βαθιά έχει δια­πε­ρά­σει τον ΣΥΡΙΖΑ ο τρόπος σκέψης της ελλη­νι­κής πολι­τι­κής, τόσο πολύ έχει ποτι­στεί η πολι­τική κουλ­τούρα από τις πελα­τεια­κές σχέσεις, που σχεδόν κανε­΄νας πολι­τι­κός δεν μπορεί να της ξεφύγει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούρ­γησε όσο κανένα άλλο κόμμα πριν από αυτόν μια πραγ­μα­τική βιο­μη­χα­νία μετα­κλη­τών. Δια νόμου δημιουρ­γού­νται μαζικά νέες επι­τρο­πές. Σε ένα και μόνο χρόνο ήταν 549, όλες στε­λε­χω­μέ­νες με μετα­κλη­τούς, τρεις ανά επι­τροπή. Επι­τροπή για παι­δι­κές βιβλιο­θή­κες, μία για τον έλεγχο του νοσο­κο­μείου Σαντο­ρί­νης και μία για την αξιο­λό­γηση των παρα­πό­νων των δημο­σίων υπαλ­λή­λων, που δεν συμ­φω­νού­σαν με την αξιο­λό­γησή τους. Για όλα υπάρ­χουν στην Ελλάδα τέτοιες επι­τρο­πές. Δημιουρ­γού­νται με ένα είδος δια­τάγ­μα­τος έκτα­κτης ανάγκης, που επι­τρέ­πει στην κυβέρ­νηση να βγάζει νόμους με τη δια­δι­κα­σία του επεί­γο­ντος. Παλιά μέθοδος. «Συρ­ρί­νωση της δημο­κρα­τίας» το απο­κα­λούσε αυτό ο Αλέξης Τσίπρας, όταν ήταν ακόμα στην αντι­πο­λί­τευση. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ κατέχει την πρωτιά στην έκδοση τέτοιων ‘προ­ε­δρι­κών διαταγμάτων’. Για το κόστος που προ­κα­λούν τέτοιοι νόμοι η κυβέρ­νηση δεν δίνει πλη­ρο­φο­ρίες, αν και νομικά είναι υπο­χρε­ω­μένη να το κάνει.

Στην τήρηση του δικαίου και της τάξης όμως η ελλη­νική κυβέρ­νηση δεν είναι μόνο σ’ αυτήν την περί­πτωση τόσο ασταθής όσο ο Ντό­ναλντ Τραμπ στις απο­φά­σεις του. Όταν η ομάδα αναρ­χι­κών Ρου­βί­κω­νας, που εδώ και μήνες κάνει εφόδους σε υπη­ρε­σίες και γραφεία και τα ερη­μώ­νει, όρμησε στη Βουλή και έριξε φέιγ-βολάν για να δια­δη­λώ­σει υπέρ της απο­φυ­λά­κι­σης δύο τρο­μο­κρα­τών, η αστυ­νο­μία την οδήγησε στο τμήμα. Ο πρό­ε­δρος της Βουλής Νίκος Βούτσης πήρε αμέσως μετά τηλέ­φωνο και διέταξε την άμεση απο­φυ­λά­κισή τους: «Είναι δικοί μας άνθρω­ποι. Φέρτε τους πίσω».

Τρία χρόνια μετά την εκλο­γική νίκη, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απο­δει­χθεί προ πολλού ως η προ­σω­πο­ποί­ηση της διπλής ηθικής. Το πολι­τικό ύφος του κόμ­μα­τος είναι χυδαίο, η γλώσσα ξεδιά­ντροπη, ο τρόπος σκέψης ύπουλος, η αντί­ληψη περί δικαίου αυθαί­ρετη, η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία υπο­κρι­τική. Υπουρ­γοί του ΣΥΡΙΖΑ, που περι­κό­πτουν συντά­ξεις και επι­δό­ματα θέρ­μαν­σης παίρ­νουν εντελώς νόμιμα επι­δό­τηση ενοι­κίου χιλίων ευρώ το μήνα, αν και είναι ιδιο­κτή­τες ακι­νή­των, αξιο­γρά­φων και εκα­το­ντά­δων χιλιά­δων ευρώ κατα­θέ­σεων. Μια κυβέρ­νηση, που έχει σημαία της την ηθική επα­νά­σταση, φέρεται δια­φο­ρε­τικά. Ο μικρός κυβερ­νη­τι­κός εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα των ΑΝΕΛ του ΥΕΘΑ Πάνου Καμ­μέ­νου, δεν έχει ούτε πολι­τικό πρό­γραμμα ούτε πολι­τικό μέλλον. Είναι το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα αυτό που κυριαρ­χεί σε όλα και που όσο κανένα άλλο έφερε στο φως τα παθο­λο­γικά χαρα­κτη­ρι­στικά της ελλη­νι­κής πολι­τι­κής.

Όπως κάθε κυβέρ­νηση πριν από αυτήν, έτσι και η τωρινή χρη­σι­μο­ποιεί τον δημόσιο τομέα, για να δώσει μισθούς και ψωμί σε συγ­γε­νείς και υπο­στη­ρι­κτές της. Όλοι οι δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι που τοπο­θε­τή­θη­καν μετά τον Νοέμ­βριο του 2016 με συμ­βά­σεις ορι­σμέ­νου χρόνου μονι­μο­ποιού­νται. Από το 2015 δημιουρ­γή­θη­καν περίπου 26.000 νέες θέσεις, μεταξύ άλλων και για εκεί­νους τους υπαλ­λή­λους που είχαν απο­λυ­θεί λόγω των όρων των πιστω­τών, επειδή είχαν κατα­χρα­στεί και υπε­ξαι­ρέ­σει χρήματα ή εισέλ­θει στο Δημόσιο με παρα­ποι­η­μένα πιστο­ποι­η­τικά.

Η πολι­τι­κο­ποί­ηση του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού είναι παλιά πρα­κτική. Μόλις πριν λίγες ημέρες οι Βρυ­ξέλ­λες εξέ­φρα­σαν επι­φυ­λά­ξεις για την ανε­ξαρ­τη­σία της δικαιο­σύ­νης και του Δημο­σίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο κανένα άλλο κόμα πριν, προ­σπα­θεί να φέρει υπό τον έλεγχό του ακόμα και την τελευ­ταία γωνιά κάθε δημό­σιας υπη­ρε­σίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αρχίσει να υπο­νο­μεύει τα πάντα, όλη την ζούγκλα κρα­τι­κών ιδρυ­μά­των, φορέων, εται­ρειών, συνε­ται­ρι­σμών, συλ­λό­γων, επι­τρο­πών και ειδικών επι­τρο­πών, που με αυτήν την κυβέρ­νηση ανθούν και πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται σαν τα κεφάλια της Λερ­ναίας Ύδρας. Μετά από τρία χρόνια ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν σε όλες τις θέσεις-κλειδιά βρί­σκο­νται οι έμπι­στοι της κυβέρ­νη­σης. Είναι όπως στη Βενε­ζου­έλα με τον Ούγκο Τσάβες. Ούτε η ηθε­λη­μένη αδια­φά­νεια λείπει. Ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός είναι τόσο αδια­φα­νής όσο η ελλη­νική μυθο­λο­γία. Μέχρι σήμερα αρνού­νται να ελεγ­χθούν πολλές κρα­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, οργα­νι­σμοί, δομές κάθε είδους και να φτιά­ξουν οργα­νο­γράμ­ματα. Κι έχουν καλούς λόγους. Υπάρ­χουν στη ζωή πράγ­ματα που κανείς προτιμά να τα κρατά για τον εαυτό του.

Αλλά και δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι αρνού­νται τη δια­φά­νεια. Ενθαρ­ρυ­μέ­νοι από το συν­δι­κα­λι­στικό όργανο των δημο­σίων υπαλ­λή­λων πολλοί υπάλ­λη­λοι απορ­ρί­πτουν την απαι­τού­μενη από την Τρόικα και την κυβέρ­νηση αξιο­λό­γηση. Προς αξιο­λό­γηση τίθε­νται η υπευ­θυ­νό­τητα, η απόδοση, τα προ­σό­ντα. Οι Προϊ­στά­με­νοι αξιο­λο­γούν τους υφι­στά­με­νους και αντι­στρό­φως. Το θέμα είναι να απο­κα­λυ­φθούν πλε­ο­νά­ζου­σες θέσεις και αλλη­λο­ε­πι­κα­λύ­ψεις, ώστε να εξοι­κο­νο­μη­θούν πόροι. Κι αυτό βρίσκει μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη, αλλά όχι στους δημο­σί­ους υπαλ­λή­λους. Για ορι­σμέ­νους, η αξιο­λό­γηση απο­τε­λεί όπλο της κυβέρ­νη­σης, με το οποίο αυτή θέλει να βάλει σε θέσεις όσους την ακο­λου­θούν πιστά. Άλλοι φοβού­νται για τις θέσεις τους, γιατί ξέρουν ότι είναι περιτ­τοί. Νοο­σο­κο­μεία, περι­φε­ρεια­κές διοι­κή­σεις, μισά υπουρ­γεία άφησαν να εκπνεύ­σουν προ­θε­σμίες – παρά την απειλή μελ­λο­ντι­κού απο­κλει­σμού από προ­α­γω­γές όσων δεν αξιο­λο­γη­θούν.. Όπου δεν υπάρχει θέληση, δεν υπάρχει και τρόπος. Κι αν δεν ξεγε­λούν τα σημάδια, τότε η Ελλάδα και μετά από 100 χρόνια θα έχει έναν δυσλει­τουρ­γικό κρατικό μηχα­νι­σμό, ο οποίος, όπου μπορεί, θα στε­ρεί­ται ελέγχου. Σε όλα συνη­θί­ζει κανείς: στην ανι­κα­νό­τητα, στα χρήματα των φορο­λο­γου­μέ­νων που πάνε στράφι και στις ειδή­σεις για δομικές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που εφαρ­μό­στη­καν με επι­τυ­χία.

 

Ποτέ δεν συνη­θί­ζει όμως κανείς το αυταρ­χικό ύφος εξου­σίας του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρ­νηση επω­φε­λεί­ται από την απο­δυ­νά­μωση επί δεκα­ε­τίες του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού και τη διά­βρωση των θεσμών του, κλη­ρο­νο­μιά των παλιών λαϊκών κομ­μά­των. Απευ­θύ­νε­ται στα κατώ­τερα ένστι­κτα και κάνει εύκολα παι­χνίδι. Και αυτό απο­τε­λεί κατά­λοιπο των προ­κα­τό­χων της, που για να εξυ­πη­ρε­τή­σουν τους σκοπούς τους καλ­λιέρ­γη­σαν τον τύπο του ανεύ­θυ­νου, αδιά­φο­ρου, ωφε­λι­μι­στή πολίτη, χωρίς κοι­νω­νική συνεί­δηση. Σύμφωνα με το σοβιε­τικό πρότυπο, δημιούρ­γη­σαν τον homo graecus, στην ουσία έναν και­ρο­σκόπο, ευθυ­νό­φοβο, που κάνει τη δουλειά του μέσα και κοντά στο κράτος χωρίς ενδια­φέ­ρον και χωρίς την ανάληψη πρω­το­βου­λίας, που δεν θεωρεί άδικο να βάζει χέρι στο δημόσιο χρήμα και στη δημόσια περιου­σία – το αντί­θετο εντελώς, το ‘κολχόζ’ ανήκει σε όλους και στον καθένα.

Από κανένα δεν ζητού­νται ευθύνες, κανείς δεν υπο­χρε­ού­ται να λογο­δο­τή­σει. Ούτε οι λαθρέ­μπο­ροι, που πωλούν ανε­νό­χλη­τοι βενζίνη και καπνό. Ούτε οι επι­χει­ρή­σεις, οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες και οι πάροχοι υπη­ρε­σιών, που παρα­κάμ­πτουν την Εφορία και επέ­τρε­ψαν στην παρα­οι­κο­νο­μία να ανα­πτυ­χθεί και να φτάσει το 27% σύμφωνα με το ΔΝΤ. Ούτε καν οι πλού­σιοι, που ανα­φέ­ρο­νται στη λίστα που ήδη το 2010 παρέ­δωσε η τότε γαλλίδα ΥΠΟΙΚ Christine Lagarde στον έλληνα ομόλογό της. Πρό­κει­ται για την πιο διάσημη από 4 στο μεταξύ λίστες φορο­φυ­γά­δων. 1,3 δις. Φόρους αφορά μόνη της αυτή η λίστα, από τα οποία μέχρι τώρα εισπρά­χτη­καν 95 ολό­κληρα εκατομ. ευρώ – παρά τις προ­ε­κλο­γι­κές υπο­σχέ­σεις του ΣΥΡΙΖΑ να κληθούν να πλη­ρώ­σουν οι ολι­γάρ­χες και οι πολύ πλού­σιοι.

Επι­τυ­χίες για να δηλω­θούν υπάρ­χουν μόνο σε ομοιο­πα­θη­τι­κές δόσεις. Στην οικο­λο­γικά προ­στα­τευό­μενη περιοχή των ακτών του Μαρα­θώνα, μετά από 19 χρόνια, κατε­δα­φί­στη­καν πέντε από τα οκτώ παρά­νομα κτι­σμένα εστια­τό­ρια. Γη που απο­κτή­θηκε παρά­νομα ανα­μέ­νε­ται να επι­στρέ­ψει σε κρατικά χέρια και να πωληθεί, για να γεμί­σουν τα κρατικά ταμεία. Αλλά και οι ‘βαλτωμένοι’ ανα­γκα­στι­κοί πλει­στη­ρια­σμοί ακι­νή­των φαί­νε­ται ότι προ­χω­ρούν. Μετά από απειλές και χει­ρο­δι­κίες ενα­ντίον συμ­βο­λαιο­γρά­φων μετα­φέρ­θη­καν στο δια­δί­κτυο. Πολλοί οφει­λέ­τες δεν μπορούν να εξυ­πη­ρε­τή­σουν τις υπο­θή­κες τους ή δεν θέλουν να το κάνουν, ελπί­ζο­ντας ότι αργό­τερα θα τους δοθεί αμνη­στία. Περίπου τα μισά από όλα τα τρα­πε­ζικά δάνεια, άνω των 50 δις. Ευρώ, είναι ‘κόκκινα’. Περισ­σό­τερα από 40.000 ακίνητα ανα­μέ­νε­ται να εκπλει­στη­ρια­στούν τα επόμενα δύο χρόνια.

Οι υπάλ­λη­λοι του ΣΔΟΕ έκαναν 18.148 ελέγ­χους το 2017, 5000 περίπου περισ­σό­τε­ρους από την προη­γού­μενη χρονιά. Δια­πι­στώ­θη­καν φορο­πα­ρα­βά­σεις μεγα­λύ­τε­ρες των 100 εκατομ. ευρώ. Για να μη δια­φύ­γουν περισ­σό­τε­ροι φόροι, θα πρέπει οι ηλε­κτρο­λό­γοι, οι ξυλουρ­γοί, τα γραφεία τελετών και δεκάδες άλλοι επαγ­γελ­μα­τίες να δια­θέ­τουν μηχα­νά­κια για χρε­ω­στι­κές και πιστω­τι­κές κάρτες. Έσοδα προ­έρ­χο­νται και από κατα­σχέ­σεις. Περισ­σό­τερα από 102 δις. Ευρώ χρω­στούν πολίτες και επι­χει­ρή­σεις στο κράτος. Από αυτά εισπρά­χτη­καν το 2017 περί τα 4 δις. Ευρώ. Πρό­κει­ται για ωρο­λο­γιακή βόμβα, δεδο­μέ­νων των υψηλών ποσο­στών ανερ­γίας, της γήραν­σης του πλη­θυ­σμού και του αυξα­νό­με­νου τομέα χαμη­λό­μι­σθων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρί­σκε­ται στο μεταξύ 10 ποσο­στιαίες μονάδες πίσω από τη Νέα Δημο­κρα­τία. Το φθι­νό­πωρο του 2019 θα γίνουν εκλογές. Προ­φα­νώς τότε θα παιχτεί θέατρο, για να κερ­δη­θεί η εύνοια των ψηφο­φό­ρων. Το έργο λέγεται Novartis και πραγ­μα­τεύ­ε­ται την κακο­βου­λία και την απλη­στία, εν ολίγοις, το αδυ­σώ­πητο κακό.

Αλλά όλα με τη σειρά. Αρχικά, η κυβέρ­νηση ανα­ζη­τούσε επί εβδο­μά­δες μια συμ­βι­βα­στική λύση στην πολυετή διαμάχη για την ονο­μα­σία με το γει­το­νικό κράτος της FYROM, ΠΓΔΜ. Πολι­τική αυτο­κτο­νία. Η χρήση της λέξης «Μακε­δο­νία» προ­ο­ρί­ζε­ται απο­κλει­στικά για την Ελλάδα, αυτό πιστεύει μια μεγάλη πλειο­ψη­φία των Ελλήνων. Υπο­στη­ρι­ζό­με­νοι από πολι­τι­κούς κάθε χρώ­μα­τος, την ορθό­δοξη Εκκλη­σία και τον συνθέτη Μίκη Θεο­δω­ράκη, εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες βγήκαν στους δρόμους, για να δια­δη­λώ­σουν ενάντια «στην κλοπή ενός αρχαίου ανώ­τε­ρου πολι­τι­σμού».

Μόλις η κυβέρ­νηση άρχισε να δέχεται μεγάλες πιέσεις, άνοιξε η αυλαία για το θεα­τρικό έργο Novartis, το οποίο έκτοτε περι­φέ­ρε­ται στους τηλε­ο­πτι­κούς σταθ­μούς. Λέγεται ότι η ομώνυμη φαρ­μα­κευ­τική εται­ρεία ‘λάδωνε’ για πολλά χρόνια περίπου 4000 για­τρούς, δημό­σιους υπαλ­λή­λους και πολι­τι­κούς, μεταξύ των οποίων και τους προ­κα­τό­χους του Τσίπρα, Αντώνη Σαμαρά, τον πρώην ΥΠΟΙΚ Ευ. Βενι­ζέλο, τον ευρω­παίο Επί­τροπο Δ. Αβρα­μό­πουλο και τον κεντρικό τρα­πε­ζίτη Γιάννη Στουρ­νάρα, όλοι πολι­τι­κοί αντί­πα­λοι της κυβέρ­νη­σης. Έτσι, αυξή­θη­καν – λένε – οι τιμές των φαρ­μά­κων και  επι­τα­χύν­θηκε η κυκλο­φο­ρία τους στην αγορά.. Μέχρι και τα 30 δις. Ευρώ λέγεται ότι φτάνει η ζημιά.

Ακόμα δεν έχει απο­δει­χτεί  τίποτα. Όλα είναι θολά. Υπάρ­χουν μάρ­τυ­ρες και μια αρχική υποψία. Αλλά η απο­δει­κτική βάση φαί­νε­ται ισχνή και η κατη­γο­ρία δεν έχει επαρκή ερεί­σματα. Χρόνια τώρα το ελλη­νικό σύστημα υγείας θεω­ρεί­ται υπερ­τι­μη­μένο. Καθόλου απορίας άξιο. Οι διοι­κή­σεις των κρα­τι­κών κλι­νι­κών είναι τόσο διά­τρη­τες και οι έλεγχοι τόσο χαλαροί, που τα παρά­πλευρα έσοδα αυτό­ματα συμπε­ραί­νο­νται για τους υπεύ­θυ­νους, κατά κανόνα μετα­κλη­τούς, άρα οπαδούς της κυβέρ­νη­σης.

Η δικαιο­σύνη θα κρίνει αν δωρο­δο­κή­θη­καν και πολι­τι­κοί με βαλί­τσες γεμάτες χρήματα. Αλλά η δικαιο­σύνη δεν φαί­νε­ται να είναι ανε­ξάρ­τητη. Μέλη της κυβέρ­νη­σης μπαί­νουν έτσι απλά στο γραφείο του εισαγ­γε­λέα, για να ρίξουν μια ματιά στα δικό­γραφα, πράγμα που σημαί­νει καθαρή παρα­βί­αση του δικαίου. Στη συνέ­χεια, ανα­πλη­ρω­τές Υπουρ­γοί δηλώ­νουν στα ΜΜΕ ότι ξέρουν τα ονόματα των προ­στα­τευό­με­νων από τη δικαιο­σύνη μαρ­τύ­ρων. Είναι «προ­δό­τες» – λέγεται – που ελπί­ζο­ντας να ελα­φρύ­νουν τη θέση τους τώρα «κελαη­δάνε». Αν οι κατη­γο­ρίες επι­βε­βαιω­θούν, δεν θα απο­ρή­σει κανείς στην Ελλάδα. Μικρή έκπληξη προ­κα­λεί και η χαι­ρέ­κακη φίμωση από τον ΣΥΡΙΖΑ και η προ­κα­τα­βο­λική κατα­δίκη των πολι­τι­κών αντι­πά­λων του. Δεν είναι ορατή μια ταχεία δια­λεύ­κανση του ζητή­μα­τος. Κι αυτό βολεύει την κυβέρ­νηση, η οποία σύμφωνα με ορι­σμέ­νους σχο­λια­στές θα συνε­χί­σει μέχρι τις επό­με­νες εκλογές το σκη­νο­θε­τη­μένο κυνήγι μαγισ­σών της.

Τώρα όμως, ξαφνικά βάζει εμπόδια στην κυβέρ­νηση ο Ιβάν Σαβ­βί­δης. Έτσι, αλλάζει το σημείο εστί­α­σης των ΜΜΕ. Ο Ιβάν Σαβ­βί­δης, 59 ετών, γεν­νη­μέ­νος στη Γεωργία, είναι ένας ρώσος ολι­γάρ­χης ελλη­νι­κής κατα­γω­γής. Ήταν βου­λευ­τής στη ρωσική Δούμα και επι­κε­φα­λής της μεγα­λύ­τε­ρης καπνο­βιο­μη­χα­νίας της Ρωσίας. Θεω­ρεί­ται φίλος του Βλα­ντι­μίιρ Πούτιν. Η κομη­τοει­δής άνοδός του στην Ελλάδα άρχισε το 2011. Σήμερα η αυτο­κρα­το­ρία εται­ρειών του απο­τε­λεί­ται από έναν όμιλο μεταλ­λι­κού νερού, ξενο­δο­χεία, τη ΣΕΚΑΠ, τον ΠΑΟΚ, εφη­με­ρί­δες, μετοχές στον τ/σ MEGA και στο ιδιω­τι­κο­ποι­η­μένο λιμάνι της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Ο ΥΕΘΑ Καμ­μέ­νος και ο πρώην π/θ Κώστας Καρα­μαν­λής είναι φίλοι του. Ο Σαβ­βί­δης συνέ­κρινε τον Τσίπρα με τον Πούτιν και συνέ­στησε στους Έλληνες να στη­ρί­ξουυν τον πρω­θυ­πουργό τους.

Φυσικά. Με τον Τσίπρα δια­γρά­φη­καν για την ομάδα του, τον ΠΑΟΚ, 20 εκατομ. ευρώ για καθυ­στε­ρού­με­νους τόκους και πρό­στιμα παλιών χρεών. Λόγω ενός επο­νο­μα­ζό­με­νου «φωτο­γρα­φι­κού νόμου», που η κυβέρ­νηση έραψε ακριβώς στα μέτρα της πελα­τείας της, απαλ­λά­χτηκε και η καπνο­βιο­μη­χα­νία του Σαββίδη από 38 εκατομ. ευρώ οφει­λό­με­νους φόρους και δασμο­λο­γικά πρό­στιμα. Οι εφη­με­ρί­δες και οι τηλε­ο­πτι­κοί σταθμοί του Σαββίδη αντα­πο­δί­δουν με φιλική προς την κυβέρ­νηση ειδη­σε­ο­γρα­φία. Στο μεταξύ, ο Σαβ­βί­δης μετα­πώ­λησε με κέρδος την καπνο­βιο­μη­χα­νία. «Οι ολι­γάρ­χες βρί­σκο­νται ψηλά στη λίστα της ατζέ­ντας μας», δήλωνε το 2015 ο Γιώργος Στα­θά­κης, Υπ. Οικο­νο­μίας της νεο­ε­κλεγ­μέ­νης κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ. Κι εκεί βρί­σκο­νται ακόμα, οι ολι­γάρ­χες – ως ευνο­ού­με­νοι και υπο­στη­ρι­κτές της κυβέρ­νη­σης.

Τώρα λοιπόν, όλα περι­στρέ­φο­νται όχι γύρω από τη Novartis, αλλά γύρω από τον Ιβάν Σαββίδη. Μετά την ακύρωση λόγω οφσάιντ ενός γκολ του ΠΑΟΚ, ο πρό­ε­δρος του συλ­λό­γου Σαβ­βί­δης μαζί με επτά σωμα­το­φύ­λα­κες και ένα πιστόλι όρμησε στο γήπεδο και απεί­λησε τον διαι­τητή. Ο αγώνας διεκόπη. Για τον Σαββίδη εκδό­θηκε ένταλμα σύλ­λη­ψης λόγω αναρ­μό­διας εισόδου στον αγω­νι­στικό χώρο. Στο πόρισμα της αστυ­νο­μίας δεν ανα­φέ­ρε­ται το πιστόλι. Οι αστυ­νο­μι­κοί που ήταν εκεί κατά το συμβάν λένε ότι δεν είδαν το πιστόλι, αν και στα βίντεο δια­κρί­νε­ται καθαρά.

Το σκάν­δαλο έφερε στο φως τη σχέση της κυβέρ­νη­σης με τον Σαββίδη και ξανα­ζω­ντά­νεψε για λίγο την αντι­πο­λί­τευση. Για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ ο Σαβ­βί­δης είναι ήρωας, επειδή έβγαλε από την κρίση τον παρα­δο­σιακό σύλλογο. Για την κυβέρ­νηση είναι ένας σημα­ντι­κός εργο­δό­της, ιδιο­κτή­της μιας μεγάλης ποδο­σφαι­ρι­κής ομάδας και κάτοχος ΜΜΕ με μεγάλη επιρροή. Καμιά ελλη­νική κυβέρ­νηση δεν θέλησε ποτέ να αντι­πα­ρα­τε­θεί σοβαρά με δρώντες αυτού του μεγέ­θους. Για ποιον λόγο άλλωστε, όταν αυτοί είναι χρή­σι­μοι.

Η ηθική επα­νά­σταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έλθει ποτέ. Ούτε αυτή ούτε κάποια άλλη. Αυτό που απέξω μοιάζει με μεταρ­ρύθ­μιση του κράτους είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα προ­πέ­τα­σμα καπνού. Για να βγει από την κρίση, για να μη θέτει μόνη της εμπόδια στον εαυτό της, η Ελλάδα χρειά­ζε­ται πρω­τί­στως ένα πράγμα: τον νέο άνθρωπο. Αλλά ούτε αυτός θα έλθει. Μόνο ένα πράγμα θα έλθει σίγουρα – η ανα­στροφή όσο το δυνατόν περισ­σό­τε­ρων νόμων και δια­ταγ­μά­των που συμ­φω­νή­θη­καν με την Τρόικα. Και μάλιστα από την πίσω πόρτα, σιγανά και ήσυχα».

Πηγή: newpost.gr