Με «Τα χελιδονίσματα» τα παιδιά του Λυκείου Ελληνίδων Ρόδου «Εργάνη Αθηνά» καλωσόρισαν την Άνοιξη

Το Σάβ­βα­το 11 Μαρ­τί­ου το πρωί, γέ­μι­σε το κέ­ντρο της Ρόδου από τα τρα­γού­δια των μι­κρών μα­θη­τών του Λυ­κεί­ου Ελ­λη­νί­δων Ρόδου «Ερ­γά­νη Αθηνά».

Στο πλαί­σιο του εθί­μου «Τα χε­λι­δο­νί­σμα­τα», οι μι­κροί μα­θη­τές ντυ­μέ­νοι με την πα­ρα­δο­σια­κή φο­ρε­σιά τρα­γού­δη­σαν στα κα­τα­στή­μα­τα κρα­τώ­ντας τις χε­λι­δό­νες αλλά και μοι­ρά­ζο­ντας χε­λι­δό­νες που έφτια­ξαν μόνοι τους.

Τα παι­διά συ­νό­δευαν οι δα­σκά­λες τους κκ. Σοφία Πάχου, Θένα Τι­λα­βε­ρί­δου και Δή­μη­τρα Πα­τά­πη, μέλη του Δ.Σ. του σω­μα­τεί­ου και γο­νείς.

Επί­σης τα παι­διά τρα­γού­δη­σαν στον Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Πο­λι­τι­σμού κ. Χρή­στο Μπάρ­δο και στον Αντι­δή­μαρ­χο Διε­θνών Σχέ­σε­ων κ. Κώστα Τα­ρα­σλιά.

Τα μέλη του Λυ­κεί­ου Ελ­λη­νί­δων Ρόδου «Ερ­γά­νη Αθηνά» σε συ­νερ­γα­σία με τις /τους δα­σκά­λους και με πι­στούς υπο­στη­ρι­κτές όλους τους μα­θη­τές και τους γο­νείς, αγω­νί­ζο­νται με σο­βα­ρό­τη­τα, με­λέ­τη, με­θο­δι­κό­τη­τα, ανι­διο­τέ­λεια και τε­ρά­στια αγάπη, ώστε να πα­ρα­λά­βουν οι νέοι την σκυ­τά­λη της συ­νέ­χι­σης του λαϊ­κού μας πο­λι­τι­σμού.

Η διά­σω­ση και με­τα­λα­μπά­δευ­ση της πα­ρά­δο­σης στις επό­με­νες γε­νιές είναι ανα­γκαί­ος όρος για τη δια­τή­ρη­ση της εθνι­κής μας συ­νο­χής και της ιστο­ρι­κής μας συ­νέ­χειας μέσα στην ισο­πε­δω­τι­κή πλημ­μυ­ρί­δα της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης, όπου – με­τα­ξύ άλλων – επι­χει­ρεί­ται και η αλ­λο­τρί­ω­ση της πο­λι­τι­σμι­κής μας ταυ­τό­τη­τας με σκοπό την εν­σω­μά­τω­σή μας στο δυ­τι­κό μο­ντέ­λο ζωής και κουλ­τού­ρας. Για να απο­τρα­πεί αυτός ο κίν­δυ­νος, πρέ­πει να πα­τά­με γερά στις πα­ρα­δό­σεις μας.

Λίγα λόγια για το έθιμο

Οι απαρ­χές του εθί­μου αυτού είναι οι προϊ­στο­ρι­κοί χρό­νοι και οι ρίζες του κα­θα­ρά ελ­λη­νι­κές. Τα πα­λαιό­τε­ρα κα­τα­γε­γραμ­μέ­να Χε­λι­δο­νί­σμα­τα ήταν της Ρόδου. Το χε­λι­δό­νι­σμα της Ρόδου είναι ένα ανώ­νυ­μο άσμα, που κα­τα­γρά­φη­κε από τον Αθή­ναιο (ακμή: περ. 200 μ.Χ.), Το άσμα είναι πι­θα­νώς πολύ πα­λαιό­τε­ρο, εν­δε­χο­μέ­νως πα­λαιό­τε­ρο και από τον 5ο αι. π.Χ., αφού ο Αρι­στο­φά­νης φαί­νε­ται να έχει υπόψη του κά­ποιο χε­λι­δό­νι­σμα. Το τρα­γου­δού­σαν παι­διά που πή­γαι­ναν από σπίτι σε σπίτι τον μήνα Βοη­δρο­μιώ­να (περ. 15

Φε­βρουα­ρί­ου-15 Mαρ­τί­ου), δη­λα­δή όταν έρ­χο­νταν τα χε­λι­δό­νια. Στα παι­διά έδι­ναν γλυ­κί­σμα­τα, άλλα φα­γώ­σι­μα ή ακόμη και κρασί.

Στη Ρόδο τα παι­διά κρα­τού­σαν στα χέρια τους ένα ξύ­λι­νο χε­λι­δό­νι και του κρε­μού­σαν στο λαιμό κου­δου­νά­κια .Πή­γαι­ναν από σπίτι σε σπίτι και έλε­γαν τα “χε­λι­δο­νί­σμα­τα” ενώ τα κου­δου­νά­κια συ­νό­δευαν τα κά­λα­ντά τους.

……Το χε­λι­δό­νι πέ­μπε­ται

πάει και πάλιν έρ­κε­ται

και τρα­γου­δά και χαί­ρε­ται

και φέρ­νει μας το μή­νυ­μα(ν)

πως εί­ναιν άνοι­ξη και­ρού

και άρ­χι­ση κα­λο­και­ριού…….