Δήμαρχος Τήλου Μαρία Καμμά – Αλιφέρη: Πέρασε μια απερίγραπτη δοκιμασία στην εντατική μονάδα Covid του Γ.Ν.Ρ.

Η δή­μαρ­χος Τήλου Μαρία Καμμά-Αλι­φέ­ρη από την μια στιγ­μή στην άλλη βρέ­θη­κε να νο­ση­λεύ­ε­ται στην εντα­τι­κή μο­νά­δα Covid του νο­σο­κο­μεί­ου της Ρόδου δίπλα στον πα­τέ­ρα της, τον οποί­ον είχε ανα­λά­βει να φρο­ντί­ζει.

Ασυμ­πτω­μα­τι­κή και τρεις φορές εμ­βο­λια­σμέ­νη δεν σκέ­φτη­κε ποτέ ότι ο κο­ρω­νο­ϊ­ός θα απει­λού­σε τη ζωή της, μέχρι που μέσα σε λίγες ώρες κα­θη­λώ­θη­κε στο κρε­βά­τι της εντα­τι­κής και έδωσε μάχη για να βγει όρθια.

Η ίδια δεν πι­στεύ­ει, στις συμ­πτώ­σεις όπως λέει, και το γε­γο­νός ότι η ζωή της σώ­θη­κε επει­δή τις ημέ­ρες που προ­σε­βλή­θη από covid έπρε­πε να βρί­σκε­ται στη Ρόδο για να μπο­ρεί να φρο­ντί­ζει τον ανά­πη­ρο πα­τέ­ρα της, ο οποί­ος βρι­σκό­ταν ήδη στην εντα­τι­κή, μόνο τυ­χαίο δεν είναι. «Αν δεν είχα εμ­βο­λια­στεί και με τις τρεις δό­σεις και αν δεν έπρε­πε να με­τα­βώ στη Ρόδο για να φρο­ντί­σω τον πα­τέ­ρα μου δεν ξέρω αν σή­με­ρα θα ήμουν εδώ για να σας μι­λή­σω» λέει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Η Μαρία Καμμά-Αλι­φέ­ρη μιλά στη «δη­μο­κρα­τι­κή» για την τε­ρά­στια πε­ρι­πέ­τεια της υγεί­ας της, η οποία, όπως λέει ήταν ένα τε­ρά­στιο μά­θη­μα για την ίδια, που αν και επέ­στρε­ψε στα κα­θή­κο­ντά της η υγεία της δεν έχει απο­κα­τα­στα­θεί πλή­ρως.

• Κυρία Καμμά, πρό­σφα­τα πε­ρά­σα­τε μια δύ­σκο­λη πε­ρι­πέ­τεια υγεί­ας. Βρε­θή­κα­τε στην εντα­τι­κή του νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου μαζί με τον πα­τέ­ρα σας, και οι δυο με covid.

Ναι, μπήκα στην εντα­τι­κή ανή­με­ρα των Χρι­στου­γέν­νων, ενώ ο πα­τέ­ρας μου ήδη νο­ση­λευό­ταν στην ΜΕΛ του νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου ο οποί­ος με­τα­φέρ­θη­κε μέσα σε κά­ψου­λα από την Τήλο την Πέμ­πτη πριν από τα Χρι­στού­γεν­να.

• Εσείς ήρ­θα­τε για τον πα­τέ­ρα σας από την Τήλο;

Ναι, εγώ ήρθα για να φρο­ντί­ζω τον πα­τέ­ρα μου όσο νο­ση­λευό­ταν διότι πά­σχει από μία προ­ο­δευ­τι­κή νευ­ρο­εκ­φυ­λι­στι­κή πά­θη­ση, τη νόσο του κι­νη­τι­κού νευ­ρώ­να. Είναι κι­νη­τι­κά ανά­πη­ρος, δεν μπο­ρεί να κου­νή­σει παρά μόνο λίγο το δεξί του χέρι.

Ηρθα λοι­πόν στη Ρόδο για να διε­ρευ­νή­σω μέσω ποιας δια­δι­κα­σί­ας μπο­ρούν να του χο­ρη­γη­θούν μο­νο­κλω­νι­κά αντι­σώ­μα­τα, καθώς μι­λώ­ντας με για­τρούς έμαθα ότι η μόνη πε­ρί­πτω­ση για να σωθεί η ζωή του ήταν αυτή.

Εκανα self test και rapid test αλλά και μο­ρια­κό σε ιδιω­τι­κό δια­γνω­στι­κό, τα οποία ήταν όλα αρ­νη­τι­κά. Πη­γαί­νο­ντας όμως στο νο­σο­κο­μείο της Ρόδου για να επι­σκε­φθώ τον πα­τέ­ρα μου, έκανα κι εκεί μο­ρια­κό το οποίο όμως βγήκε θε­τι­κό. Οπως έμαθα ήταν η αρχή της νόσου, μόλις δη­λα­δή που ανι­χνεύ­θη­κε ο ιός.

Είναι ση­μα­ντι­κό να πω ότι δεν είχα κα­νέ­να σύμ­πτω­μα γι αυτό και δεν ανη­σύ­χη­σα. Μπαί­νω λοι­πόν στο νο­σο­κο­μείο για να φρο­ντί­ζω τον πα­τέ­ρα μου που ήταν στην ΜΕΛ, όπου η κα­τά­στα­ση εξαι­τί­ας της έλ­λει­ψης προ­σω­πι­κού, είναι δρα­μα­τι­κή. Φα­ντα­στεί­τε μια εντα­τι­κή μο­νά­δα, με το ελά­χι­στο προ­σω­πι­κό αλλά γε­μά­τη ασθε­νείς. Αυτό που είδα εκεί μέσα δεν το έχω ξα­να­ζή­σει.

Δεν έχω ξα­να­δεί για­τρούς και νο­σο­κό­μους να τρέ­χουν κυ­ριο­λε­κτι­κά στους δια­δρό­μους για να προ­λά­βουν…

Οι ει­δι­κευ­μέ­νοι για­τροί κά­νουν 24ωρες βάρ­διες προ­κει­μέ­νου να κα­τα­φέ­ρουν να κά­νουν τις υπη­ρε­σί­ες, ενώ είναι μόνο δύο νο­ση­λευ­τές στη βάρ­δια που δεν προ­λα­βαί­νουν να πά­ρουν ανάσα.

Ο πα­τέ­ρας μου λοι­πόν μη μπο­ρώ­ντας να εξυ­πη­ρε­τη­θεί, ούτε καν να πα­τή­σει το κου­μπί για να ζη­τή­σει βο­ή­θεια, λόγω των κι­νη­τι­κών του προ­βλη­μά­των, έπρε­πε να έχει κά­ποιον άν­θρω­πο συ­νε­χώς δίπλα του γι αυτό και πήγα εγώ.

• Κι αυτή η συ­γκυ­ρία ήταν που απο­δεί­χθη­κε σω­τή­ρια τε­λι­κά για εσάς.

Ναι, η από­φα­σή μου αυτή, απο­δεί­χθη­κε σω­τή­ρια για εμένα πα­ρό­τι δεν είχα κα­νέ­να σύμ­πτω­μα ανη­συ­χη­τι­κό, δη­λα­δή το οξυ­γό­νο μου ήταν στο 97% με 98%, δεν είχα πυ­ρε­τό, δεν είχα κα­ταρ­ροή, μόνο ένα ελα­φρύ μπού­κω­μα κι έναν ελα­φρύ πόνο στα πόδια.

Οι για­τροί ωστό­σο υπέ­βα­λαν αί­τη­μα για να λάβω κι εγώ μο­νο­κλω­νι­κά αντι­σώ­μα­τα, διότι έχω και εγώ υπο­κεί­με­νο νό­ση­μα, πάσχω από Σκλή­ρυν­ση Κατά Πλά­κας. Τώρα δεν είμαι σε πε­ρί­ο­δο που παίρ­νω κορ­τι­ζό­νη αλλά έχω πάρει με­γά­λες πο­σό­τη­τες από το 2012 που δια­γνώ­στη­κα με τη νόσο, γι αυτό και οι για­τροί θε­ώ­ρη­σαν σωστό να υπο­βά­λουν και για εμένα το αί­τη­μα για μο­νο­κλω­νι­κά.

• Πα­ρα­μέ­να­τε χωρίς συμ­πτώ­μα­τα μέχρι εκεί­νη την ώρα.

Χωρίς συμ­πτώ­μα­τα μεν αλλά γνω­ρί­ζο­ντας ότι ο κο­ρω­νο­ϊ­ός είναι απρό­βλε­πτος, οι για­τροί θε­ώ­ρη­σαν σωστό να υπο­βά­λουν το αί­τη­μα. Μετά από πολ­λές πε­ρι­πέ­τειες, εντέ­λει λά­βα­με το μο­νο­κλω­νι­κό μόνο για τον πα­τέ­ρα μου.

• Μια υπό­θε­ση μά­λι­στα που είχε λάβει πα­νελ­λή­νια διά­στα­ση.

Βέ­βαια, πήρε πα­νελ­λή­νια διά­στα­ση γιατί στο πε­ρι­βό­η­το πρω­τό­κολ­λο που είχαν κα­ταρ­τί­σει, δεν είχαν συ­μπε­ρι­λά­βει το εκ­φυ­λι­στι­κό αυ­το­ά­νο­σο του πα­τέ­ρα μου ο οποί­ος είναι σχε­δόν με έναν πνεύ­μο­να, με δια­βή­τη, γε­νι­κά με πολλά προ­βλή­μα­τα υγεί­ας και είναι 76 ετών.

Αρ­χι­κά το αί­τη­μα για τη χο­ρή­γη­ση μο­νο­κλω­νι­κών αντι­σω­μά­των στον πα­τέ­ρα μου απορ­ρί­φθη­κε από την επι­τρο­πή και στη συ­νέ­χεια, μι­λώ­ντας εγώ με τον Παύλο Πο­λά­κη τον οποί­ον γνω­ρί­ζω από την πε­ρί­ο­δο που ήταν δή­μαρ­χος στα Σφα­κιά, όταν εγώ είχα προ­το­α­να­λά­βει τον Δήμο της Τήλου, κι επει­δή εκτι­μώ την άποψή του ως για­τρού, μου είπε ότι το θέμα είναι πο­λι­τι­κό και πρέ­πει να γνω­στο­ποι­η­θεί. Εκανε λοι­πόν την ανάρ­τη­ση, μετά έκανα κι εγώ μια ανάρ­τη­ση πε­ρι­γρά­φο­ντας την κα­τά­στα­ση με τον πα­τέ­ρα μου, ζη­τώ­ντας να μας πουν επι­τέ­λους ποιοι δι­καιού­νται τη χο­ρή­γη­ση μο­νο­κλω­νι­κών και το θέμα απα­σχό­λη­σε τα ΜΜΕ των Αθη­νών και έφτα­σε μέχρι τη Βουλή.

• Εμ­βο­λια­σμέ­νος ο πα­τέ­ρας σας;

Πλή­ρως εμ­βο­λια­σμέ­νος και ο πα­τέ­ρας μου και εγώ, με τρεις δό­σεις του εμ­βο­λί­ου… Επρε­πε αυτός ο άν­θρω­πος να έχει δι­καί­ω­μα στην ελ­πί­δα, στη ζωή. Μί­λη­σα πάνω από 10 φορές με τον κ. Τσιό­δρα, με την κ. Ανα­στα­σιά­δη που είναι υπεύ­θυ­νη της επι­τρο­πής των μο­νο­κλω­νι­κών, εν πάση πε­ρι­πτώ­σει μετά από πολ­λές πα­λι­νω­δί­ες άνοι­ξε το πρω­τό­κολ­λο και εγκρί­θη­κε η χο­ρή­γη­ση των μο­νο­κλω­νι­κών στον πα­τέ­ρα μου. Υπο­βά­λα­με το αί­τη­μα από το νο­σο­κο­μείο Ρόδου, το σύ­στη­μα πε­τού­σε τους για­τρούς έξω…

Μια απα­ρά­δε­κτη κα­τά­στα­ση για μια ορ­γα­νω­μέ­νη πο­λι­τεία, όπως θε­ω­ρεί­ται ότι εί­μα­στε. Τέλος πά­ντων, έφτα­σε το φάρ­μα­κο για τον πα­τέ­ρα μου πα­ρα­μο­νή των Χρι­στου­γέν­νων και ανή­με­ρα του το χο­ρή­γη­σαν.

• Για τη δική σας πε­ρί­πτω­ση απορ­ρί­φθη­κε το αί­τη­μα;

Το αί­τη­μα για τη δική μου πε­ρί­πτω­ση είχε απορ­ρι­φθεί αλλά δεν με απα­σχό­λη­σε και ιδιαί­τε­ρα από τη στιγ­μή που μέχρι εκεί­νη την ώρα ήμουν ασυμ­πτω­μα­τι­κή. Ομως τε­λι­κά άλ­λα­ξαν τα πράγ­μα­τα… Την τέ­ταρ­τη ημέρα από τη διά­γνω­σή μου, οι για­τροί κα­τά­λα­βαν ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ενώ εξα­κο­λου­θού­σα να μην έχω κα­νέ­να σύμ­πτω­μα, οι για­τροί εκτί­μη­σαν από τη χροιά της φωνής μου ότι κάτι δεν πάει καλά και με στέλ­νουν για ακτι­νο­γρα­φία θώ­ρα­κος-πνεύ­μο­να.

Πριν προ­λά­βω καλά καλά να επι­στρέ­ψω στο δω­μά­τιο για να τα­κτο­ποι­ή­σω τον πα­τέ­ρα μου, μπού­κα­ραν στην κυ­ριο­λε­ξία οι για­τροί και νο­σο­κό­μες στο δω­μά­τιο κρα­τώ­ντας εν­δο­φλέ­βιες, αντι­βιώ­σεις, μπου­κα­λά­κια, σω­λη­νά­κια, ει­σπνε­ό­με­να…

Τους βλέπω εγώ, τα έχασα. Λέω τι γί­νε­ται; Μου λένε ότι ο covid έχει κάνει διείσ­δυ­ση στον δεξιό πνεύ­μο­να, με το οξυ­γό­νο μου όμως να πα­ρα­μέ­νει στα 98%. Ξε­κί­νη­σα αμέ­σως θε­ρα­πεία, εν­δο­φλέ­βιες αγω­γές, αντι­βί­ω­ση, ει­σπνε­ό­με­να κλπ και μετά τη δεύ­τε­ρη-τρίτη ημέρα της θε­ρα­πεί­ας μου, ξε­κι­νά­ει ένας πο­νο­κέ­φα­λος αφό­ρη­τος, δια­φο­ρε­τι­κός από τις ημι­κρα­νί­ες που με τα­λαι­πω­ρούν κι έχω μάθει να δια­χει­ρί­ζο­μαι.

Το μο­να­δι­κό σύμ­πτω­μα που είχα ήταν πο­νο­κέ­φα­λος αφό­ρη­τος, δεν ήξερα πού βρι­σκό­μουν ούτε είχα από­λυ­τη επαφή με το πε­ρι­βάλ­λον.

Τα παυ­σί­πο­να δεν με ανα­κού­φι­ζαν. Δεν μπο­ρού­σα, ούτε να ακούω ούτε να βλέπω κα­νέ­ναν, δεν θυ­μά­μαι πολλά πράγ­μα­τα. Απ΄ ό,τι μου είπαν οι νο­ση­λεύ­τριες, πιο πολύ τρό­μα­ξαν με τη δική μου πε­ρί­πτω­ση παρά με του πα­τέ­ρα μου, καθώς η πίεση της καρ­διάς μου είχε πέσει στο 3 και η με­γά­λη σχε­δόν στο 8. Η κα­τά­στα­σή μου ήταν ορια­κή… Πι­στεύω ότι αν δεν είχα εμ­βο­λια­στεί, δεν θα τα κα­τά­φερ­να, δεν θα σας μι­λού­σα σή­με­ρα.

Πάντα εκτι­μού­σα και πί­στευα στο δη­μό­σιο σύ­στη­μα υγεί­ας αλλά αυτό που βίωσα στις 10 ημέ­ρες που ήμουν στο νο­σο­κο­μείο της Ρόδου ήταν πρω­τό­γνω­ρο. Μέχρι τώρα μι­λού­σα­με για τους ήρωες των πο­λέ­μων, πι­στεύω όμως ότι από εδώ και πέρα θα μι­λά­με για τους ήρωες της παν­δη­μί­ας, τους για­τρούς, το νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό και τους ερ­γα­ζό­με­νους στο ΕΚΑΒ.

Οι άν­θρω­ποι αυτοί, δί­νουν όλο τους το είναι, δί­νουν την ψυχή τους.

Είδα την αγω­νία τους για την πο­ρεία της υγεί­ας όχι μόνο της δικής μου αλλά όλων των ασθε­νών στην μο­νά­δα του covid και πάντα με το χα­μό­γε­λο, πάντα να μας δί­νουν κου­ρά­γιο, να μας φρο­ντί­ζουν ει­δι­κά τον πα­τέ­ρα μου, όταν εγώ νο­ση­λευό­μουν. Νιώ­σα­με τη φρο­ντί­δα των αν­θρώ­πων αυτών, το νοιά­ξι­μό τους, την αν­θρω­πιά τους παρά τις δύ­σκο­λες συν­θή­κες κάτω από τις οποί­ες δου­λεύ­ουν… Δεν έχω λόγια για τους αν­θρώ­πους αυ­τούς, δεν θα τους ξε­χά­σω ποτέ.

• Ηρθε στιγ­μή που φο­βη­θή­κα­τε;

Φο­βή­θη­κα για τον πα­τέ­ρα μου. Οταν τον είδα μέσα στο νο­σο­κο­μείο, φο­βή­θη­κα ότι δεν θα τα κα­τα­φέ­ρει γι αυτό και η απελ­πι­σία μου ήταν με­γά­λη όταν έβλε­πα να περ­νά­νε οι ώρες και γι­νό­ταν αυτό το παι­χνί­δι με τα μο­νο­κλω­νι­κά αντι­σώ­μα­τα.

• Για τον εαυτό σας φο­βη­θή­κα­τε;

Για τον εαυτό μου φο­βή­θη­κα όταν συ­νήλ­θα, όταν επα­νήλ­θε η πίεσή μου και προ­σπα­θού­σα να κα­τα­λά­βω τι έγινε τε­λι­κά. Φο­βή­θη­κα σκε­πτό­με­νη τι θα πά­θαι­να, τι θα μπο­ρού­σε να μου είχε συμ­βεί αν είχα πάρει την από­φα­ση να μην εμ­βο­λια­στώ και επι­πλέ­ον τι θα μου είχε συμ­βεί αν δεν ήμουν μέσα στο νο­σο­κο­μείο για την φρο­ντί­δα του πα­τέ­ρα μου. Εχω πίστη στον Θεό, πι­στεύω ότι όλα αυτά έγι­ναν για κά­ποιο σκοπό.

Η ασθέ­νεια του πα­τέ­ρα μου άνοι­ξε το κε­φά­λαιο για τα μο­νο­κλω­νι­κά και σώ­ζε­ται πλέον κό­σμος… Δεν υπήρ­χαν μέχρι εκεί­νη τη στιγ­μή μο­νο­κλω­νι­κά, στα πε­ρι­φε­ρεια­κά νο­σο­κο­μεία, αν είναι δυ­να­τόν! Μέχρι τη στιγ­μή που πήρε ο πα­τέ­ρας μου τα μο­νο­κλω­νι­κά κι έγινε αυτός ο χαμός πα­νελ­λα­δι­κά, είχαν δοθεί μόνο σε 49 πε­ρι­πτώ­σεις.

Ευ­τυ­χώς τώρα άνοι­ξε πρό­σβα­ση στα μο­νο­κλω­νι­κά και για τους απλούς πο­λί­τες, ενώ πριν δια­βά­ζα­με ότι χο­ρη­γού­νταν σε πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα κατά προ­τε­ραιό­τη­τα. Εμείς ως πο­λί­τες λέμε ναι στα εμ­βό­λια αλλά ναι και στα φάρ­μα­κα για όλους όμως, ανε­ξαρ­τή­τως κό­στους.

Η αν­θρώ­πι­νη ζωή δεν κο­στο­λο­γεί­ται. Στο διά­στη­μα που νο­ση­λευό­μουν εγώ στο νο­σο­κο­μείο της Ρόδου κα­τέ­λη­ξαν τρεις άν­θρω­ποι, ανεμ­βο­λί­α­στοι απ’ ό,τι έμαθα.

• Σας θο­ρύ­βη­σε αυτό;

Με στε­νο­χώ­ρη­σε και θύ­μω­σα με όλους εκεί­νους που δη­μο­σί­ως τάσ­σο­νται κατά του εμ­βο­λια­σμού και παίρ­νουν κόσμο στον λαιμό τους.

• Βγή­κα­τε την ίδια ημέρα με τον πα­τέ­ρα σας από το νο­σο­κο­μείο;

Ναι, στις 3 Ια­νουα­ρί­ου. Μεί­να­με στη Ρόδο μια εβδο­μά­δα, κι έπει­τα ήρ­θα­με στην Τήλο. Δεν το πε­ρί­με­να για να είμαι ει­λι­κρι­νής ότι θα γυρ­νού­σα με τον πα­τέ­ρα μου στην Τήλο. Οταν έβλε­πα να τον βά­ζουν με την κά­ψου­λα μέσα στο ελι­κό­πτε­ρο του ΕΚΑΒ για να τον με­τα­φέ­ρουν στο νο­σο­κο­μείο της Ρόδου, έκλαι­γα και σκε­φτό­μουν ότι ίσως να μην ξα­να­γυ­ρί­σει…

Ο μόνος που πί­στευε ότι θα τα κα­τα­φέ­ρει ήταν ο ίδιος ο πα­τέ­ρας μου, ο οποί­ος έχει με­γά­λη δύ­να­μη και πίστη. Το εν­δια­φέ­ρον του κό­σμου όλο το διά­στη­μα της νο­ση­λεί­ας μας ήταν πολύ συ­γκι­νη­τι­κό, πολλά μη­νύ­μα­τα, πολλά τη­λε­φω­νή­μα­τα και για εμένα και για τον πα­τέ­ρα μου, ο οποί­ος ήταν δή­μαρ­χος 12 χρό­νια από το 1974 έως το 1986 στο νησί, σε πολύ δύ­σκο­λα χρό­νια και βο­ή­θη­σε το νησί γι αυτό και είναι ιδιαί­τε­ρα αγα­πη­τός.

Ο πα­τέ­ρας μου στε­νο­χω­ριό­ταν για εμένα πε­ρισ­σό­τε­ρο, που ήμουν μα­κριά από τον άντρα μου, τα παι­διά μου, τα εγ­γό­νια μου… Εί­χα­με αφή­σει και την μη­τέ­ρα μου πίσω 73 χρο­νών με covid που πέ­ρα­σε την ασθέ­νεια μόνη της στο σπίτι… Τώρα ο πα­τέ­ρας μου είναι κα­λύ­τε­ρα από εμένα που ακόμα εξα­κο­λου­θώ να βα­σα­νί­ζο­μαι. Δη­λα­δή έχω κα­ταρ­ροή, νιώθω με­γά­λη κό­πω­ση και εξά­ντλη­ση, αι­σθά­νο­μαι κα­τά­πτω­ση. Ελει­πα και δύο εβδο­μά­δες από το γρα­φείο οπότε δεν μπορώ να μείνω στο σπίτι καθώς οι υπο­χρε­ώ­σεις τρέ­χουν. Ηταν μια πε­ρι­πέ­τεια πολύ έντο­νη και ένα τε­ρά­στιο μά­θη­μα.

• Μά­θη­μα υπό ποια έν­νοια;

Μά­θη­μα αν­θρω­πιάς… Μέχρι να κλεί­σω τα μάτια μου δεν πρό­κει­ται να μου φύγει από το μυαλό η ει­κό­να αυτών των αν­θρώ­πων μέσα στο νο­σο­κο­μείο η αν­θρω­πιά τους, η ζε­στα­σιά τους. Βλέ­πεις αυτή την υπερ­προ­σπά­θεια των για­τρών και των νο­ση­λευ­τών και λες ότι υπάρ­χουν ακόμα άν­θρω­ποι…

Ξέ­ρου­με κάτω από ποιες συν­θή­κες ερ­γά­ζο­νται, ξέ­ρου­με ότι η ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία δεν τους έχει φερ­θεί με τον κα­λύ­τε­ρο τρόπο. Δεν μπορώ να μην σταθώ στα παι­διά του ΕΚΑΒ που έκα­ναν τη δια­κο­μι­δή, τούς έχω ζήσει κι άλλες φορές όταν έρ­χο­νταν στην Τήλο για να πα­ρα­λά­βουν ασθε­νείς, τον Σπύρο τον Δη­μη­τρό­που­λο και τον Μπά­μπη τον Τσι­μπλέ­κα πόσο άν­θρω­ποι είναι και πόση ασφά­λεια και σι­γου­ριά σε κά­νουν να νιώ­θεις… Πρέ­πει να έχου­με εμπι­στο­σύ­νη στην επι­στη­μο­νι­κή κοι­νό­τη­τα και πρέ­πει όσοι δεν έχουν εμ­βο­λια­στεί να το κά­νουν χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη, εμένα με έσωσε το γε­γο­νός ότι ήμουν εμ­βο­λια­σμέ­νη.

Και βε­βαί­ως ένα με­γά­λο μά­θη­μα που πήρα είναι ότι έχου­με πάρα πολύ δρόμο ακόμα για να λε­γό­μα­στε κρά­τος δι­καί­ου…