Διπλή ένσταση από το ΞΕΕ για το φορολογικό νομοσχέδιο

Πε­ραι­τέ­ρω ενί­σχυ­ση των μέ­τρων που αφο­ρούν τη μα­κρο­χρό­νια μί­σθω­ση ζητά το Ξε­νο­δο­χεια­κό Επι­με­λη­τή­ριο Ελ­λά­δος. Μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει πρό­βλη­μα το «τέλος αν­θε­κτι­κό­τη­τας στην κλι­μα­τι­κή κρίση».

Απα­ντώ­ντας σε ερώ­τη­ση δη­μο­σιο­γρά­φου σχε­τι­κά με τις ρυθ­μί­σεις για τη βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση ακι­νή­των και τη θέ­σπι­ση του «τέ­λους αν­θε­κτι­κό­τη­τας στην κλι­μα­τι­κή κρίση» για τα ξε­νο­δο­χεία, ο Πρό­ε­δρος του Ξε­νο­δο­χεια­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ελ­λά­δος (Ξ.Ε.Ε) έκανε την ακό­λου­θη δή­λω­ση:

Για πε­ρισ­σό­τε­ρα από δέκα χρό­νια το ΞΕΕ, ως θε­σμι­κός σύμ­βου­λος της Πο­λι­τεί­ας για θέ­μα­τα του­ρι­σμού, ανα­δει­κνύ­ει με σειρά με­λε­τών, ερευ­νών και εκ­δη­λώ­σε­ων δια­λό­γου, τις δυ­σμε­νείς επι­πτώ­σεις των βρα­χυ­χρό­νιων μι­σθώ­σε­ων, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας την ανά­γκη ενός σο­βα­ρού ρυθ­μι­στι­κού πλαι­σί­ου για τη δρα­στη­ριό­τη­τα. Γι’ αυτό και σε σχέση με τις υπό δια­βού­λευ­ση ρυθ­μί­σεις έχου­με επι­ση­μά­νει την υπο­χρέ­ω­ση πε­ραι­τέ­ρω ενί­σχυ­σής τους.

Πρώ­τον, με το να υπο­χρε­ού­νται του­ρι­στι­κά κα­τα­λύ­μα­τα οι πο­λυ­κα­τοι­κί­ες ή τα συ­γκρο­τή­μα­τα κα­τοι­κιών που δια­τί­θε­νται στο σύ­νο­λό τους για βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση να αδειο­δο­τη­θούν υπό τις υπάρ­χου­σες μορ­φές κα­τα­λυ­μά­των, όπως αρ­χι­κά είχε ανα­κοι­νω­θεί και όπως είναι ανα­γκαίο να γίνει για τη δια­φύ­λα­ξη του υγιούς αντα­γω­νι­σμού.

Δεύ­τε­ρον, με τη θέ­σπι­ση λει­τουρ­γι­κών προ­δια­γρα­φών προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λί­ζο­νται πλή­ρως οι συν­θή­κες υγιει­νής και ασφά­λειας για τους επι­σκέ­πτες και τους ενοί­κους των πο­λυ­κα­τοι­κιών που ανα­πτύσ­σε­ται σχε­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα και να προ­στα­τευ­τεί η ποιό­τη­τα του προ­σφε­ρό­με­νου προ­ϊ­ό­ντος.

Τρί­τον, να θε­σπι­στεί ετή­σιο όριο 60 ημε­ρών για την άσκη­ση της δρα­στη­ριό­τη­τας έτσι ώστε να με­τα­φερ­θούν ακί­νη­τα από την αγορά της βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης στην μα­κρο­χρό­νια, ανα­κου­φί­ζο­ντας τους πο­λί­τες στο στε­γα­στι­κό πρό­βλη­μα που υφί­στα­νται, λόγω των υψη­λών ενοι­κί­ων. Κι ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο να βοη­θη­θούν τα νησιά που δεν μπο­ρούν να εξα­σφα­λί­σουν στέγη σε για­τρούς, εκ­παι­δευ­τι­κούς, αστυ­νο­μι­κούς και πολ­λές άλλες ει­δι­κές κα­τη­γο­ρί­ες ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Ως προς το τέλος αν­θε­κτι­κό­τη­τας στην κλι­μα­τι­κή κρίση, έχου­με το­νί­σει πάρα πολ­λές φορές ότι οποιοσ­δή­πο­τε φόρος μπαί­νει, ει­δι­κά σε μια συ­γκυ­ρία με πολύ υψηλά λει­τουρ­γι­κά κόστη για τα ξε­νο­δο­χεία και με σκλη­ρό διε­θνή αντα­γω­νι­σμό, μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει πρό­βλη­μα και στην αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα του προ­ϊ­ό­ντος και στη βιω­σι­μό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων. Έχου­με κα­τα­θέ­σει από καιρό στα αρ­μό­δια υπουρ­γεία την πρό­τα­ση, ο φόρος αυτός να εφαρ­μο­στεί μόνον για τους μήνες της υψη­λής ζή­τη­σης ώστε να πε­ριο­ρι­στούν όσο το δυ­να­τόν οι αρ­νη­τι­κές επι­πτώ­σεις στην αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού.

Πηγή euro2day.gr